Gjon Marku: Mirditë Kreshnike

Mirditë Kreshnike

Kullat ngritur nëpër shkrepa,

Djemtë e tu porsi rrufetë.

Veç dragoj përkund në djepa,

tek ti shqipet kanë foletë.

Nëpër male e lugje të thella,

mrizet, krojet plot freski.

Si kurorë e ke Munellën,

kapuç bardhë plot me heshi.

Në kreshta malesh, ndër ograja,

gurrat rrjedhin ujë kristal.

Bora e bardhë si kësulë mbi maja,

çdo pëllëmbë toke mineral.

Djemtë e tu të fortë si çeliku,

gjithmonë në prita e në llogore.

Kurrë s'ua pa shpinën armiku,

gjithnjë gjoksin përmendore.

Ty romaku, sllavi e turku,

kurrë s'ta mposhtën krenarinë.

Gjuhë e fe si ti s'i ruajti

asnjë fis në mbarë Shqipërinë.

Fole shqipesh, në kuvend burrash,

pushka e ndera e shqiptarisë.

Kullat kështjella matanë currash,

je djep i dije e djep i trimërisë.

Djemtë si yje, çucat si zana,

gjakun ta marrin në qerpik

Ke rritur trima e kapidanë,

çdo pushtues të ka pasur frikë.

Të qofsha fal, Mirditë kreshnike,

ndër shekuj me lavdi rrofsh!

Ti oxhak që kurrë s'u fike,

djemtë vullkan e kanë në gjoks.