Gjon Marku: Olimpiada e biologjisë

OLIMPIADA E BIOLOGJISË

Tregim nga Gjon Marku

Nata kishte rënë. Altini sapo i kishte dhënë fund konkurrimit në raundin e parafundit të Olimpiadës Kombëtare të Biologjisë. Në korridorin e katit të parë e priste ajo, me të cilën ai kishte udhëtuar në të gjitha takimet e mëparshme. Tashmë ishin përcaktuar katër më të mirët, të cilët do të përballeshin në takimin përfundimtar dhe, fatmirësisht, njëri prej tyre do të ishte edhe ai.

Vapa e fundqershorit e kishte pushtuar qytetin. Dora e saj i kishte rrethuar qafën dhe ai kishte ndier aromën e parfumit të përzier me erën e lehtë të djersës femërore.

Nuk e dinte as vetë se si kishte arritur të shqiptonte atë gjysmë fjalie: "Dua ujë". Menjëherë kishin hyrë në njërin prej lokaleve pranë televizionit, ku kishin marrë nga një akullore, të cilën e kishin ngrënë me nxitim. Pastaj kishin përshkuar unazën qarkuese të qytetit dhe kishin dalë në trotuarin përballë Katedrales së Madhe, në zemër të kryeqytetit.

Edhe pse vapa ishte e padurueshme, ajo vazhdonte t'i mbante krahun e futur në krahun e tij dhe shpesh bërryli i tij prekte gjoksin e saj. Ai e mbante krahun të tendosur, sikur t'ia kishin thyer dhe kishte frikë mos ajo ndiente erën e djersës së tij, e cila i rridhte ngadalë përgjatë shpinës.

Tirana gumëzhinte nga zhurmat dhe lokalet ishin mbushur plot. Vargu i makinave drejtohej drejt kodrave të Liqenit Artificial, ku njerëzit dukej se kërkonin pak freski nga nxehtësia mbytëse e mbrëmjes. Hoteli "Mondial", ku kishin prenotuar dhomat, i ishte dukur si një parajsë e vërtetë. Mezi priste të mbërrinte atje, të hynte në dush dhe të çlirohej nga lodhja e ditës, por mbi të gjitha priste të shkëputej nga krahu i saj, i cili dukej sikur e mbante të lidhur me një afërsi që ai ende nuk arrinte ta kuptonte.

Kur mbërritën në hyrje të hotelit, ai sikur u lehtësua. Mori frymë më lirshëm dhe ndjeu një qetësi të çuditshme.

- Ngjitu në dhomë, por mos u vono që të hamë darkë! Këtu, në sallën majtas, do të jem.

Këto kishin qenë fjalët e pakta të mësuese Eftalisë atë mbrëmje. Ajo nuk ishte ngjitur menjëherë në dhomën e saj, në katin e tretë, ngjitur me dhomën e tij. Altini nuk e dinte pse i ishte dukur sikur kishte përballë një njeri tjetër: më të heshtur, më të përmbajtur dhe disi të trembur. Dukej qartë se diçka kishte ndodhur me të.

Për herë të parë kishte harruar fare biologjinë dhe nuk kishte folur asnjë fjalë për konkursin. Në të vërtetë, pas çdo takimi ajo ishte bërë gjithnjë e më këmbëngulëse duke diskutuar rreth asaj që duhej të lexonte, rreth temave që duhej të përgatitte dhe mënyrës se si duhej të përballonte garën. Por atë mbrëmje dukej se kishte një drojë të pazakontë për të folur për këto gjëra. Disa fjali i niste dhe i linte përgjysmë.

Altini nuk ishte vonuar shumë. Pas disa minutash kishte zbritur në sallën ku do të hanin darkën. Ajo, me një gotë me lëng në ngjyrë bezhë përpara, priste ardhjen e tij. Ai u ul përballë saj dhe vuri re se ajo e vështronte me një kujdes të pazakontë, sikur po kërkonte të zbulonte diçka të fshehur në pamjen e tij.

- Vazhdimisht je marrë me sport? - e pyeti papritur.

Pyetja e saj e kishte hutuar.

- Po, - ishte përgjigjur shkurt.

Në mendje i kishte kaluar një mendim i çuditshëm: mos vallë kishte ardhur në atë sallë ngrënieje me një veshje të papërshtatshme? Në fakt, kishte veshur një kanotiere dhe një palë pantallona të shkurtra, të cilat ia zbulonin pjesërisht trupin e formuar nga sporti.

Ndjeu një lloj turpi, por nuk pati kohë të mendonte gjatë, sepse ajo e kishte drejtuar menjëherë bisedën te marrëdhëniet e tij me Maniolën, shoqen e tij të klasës. Ai u shpërqendrua plotësisht. Megjithatë, ajo nuk ngurroi dhe, në mënyrë krejt të natyrshme, e çoi bisedën drejt marrëdhënieve intime midis meshkujve dhe femrave.

Fytyra e saj mori një hije të çuditshme mallëngjimi. Cepi i fundit të fustanit të shkurtër ishte ngritur pak dhe lejonte të shihej qartë një pjesë e kofshës së bardhë e të lëmuar. Qëndrimi i saj i shkujdesur kishte diçka provokuese, diçka që e vinte Altinin në një gjendje të pasigurt dhe të pakuptueshme për të.

Ajo kishte porositur një darkë të pasur dhe kishte këmbëngulur që ai të pinte diçka.

Vazhdimisht e vështronte ngultas në disa pjesë të trupit të tij, aq sa Altini filloi të ndihej jo mirë. Fjalitë e saj shpesh kishin një nënkuptim të fshehtë dhe një lirshmëri të pazakontë, sikur të ishte duke biseduar me një mik të afërt e jo me një nxënës.

Që i vogël ishte marrë me sport dhe linjat e trupit të tij dalloheshin qartë. Ishte dëshira e trajnerit që ai të merrte pjesë në konkursin "Mister Qyteti", ku edhe ishte shpallur fitues. Disa nga tiparet e tij dukeshin se i kishte trashëguar nga e ëma, e cila ishte e bukur si një engjëll.

Të gjitha këto nuk kishin lidhje me Olimpiadën e Biologjisë, ku ai tani ishte njëri prej katër finalistëve. Por nuk mund të thuhej se nuk kishin lidhje me bisedën e asaj mbrëmjeje dhe, sidomos, me vëmendjen e pazakontë të mësuese Eftalisë, e cila ishte treguar gjithmonë tepër e afërt me të.

Ajo ishte vetëm pak vite më e madhe se ai. Shpesh pasditeve e thërriste për ta ndihmuar në sistemimin e laboratorit të biologjisë. Madje, ishte gjithmonë e gatshme ta ndihmonte kur ai kishte ndonjë nevojë. Kishte shkuar disa herë edhe në shtëpinë e tij, pasi vetë nuk ishte nga ai qytet. Ndenjën gjatë në sallën e ngrënies. Hodhën edhe ndonjë gotë. Ai pinte verë të bardhë, ndërsa ajo vazhdonte të pinte atë lëngun në ngjyrë bezhë. Altini ndiente vazhdimisht vështrimin dhe hutimin e mësueses. Vetë ajo i kishte treguar se kishte qenë njëra ndër kandidatet për asistente pedagoge në universitet. Ishte një grua e bukur, me një trup të drejtë dhe të hijshëm. Sytë e saj të thellë dukej sikur fshihnin një dramë të kahershme. Fytyra e saj kishte një bukuri të veçantë, ndërsa pamja e saj femërore tërhiqte vëmendjen.

- Po ju, mësuese, keni ndonjë mik të afërt? - e kishte pyetur ai në mënyrë krejt të pamenduar, pikërisht në çastin kur biseda e tyre mund të kishte marrë fund.

Ajo kishte heshtur për disa çaste. Pastaj vështrimet e tyre ishin kryqëzuar dhe ishin mbajtur gjatë te njëri-tjetri. Altini ishte skuqur nga pyetja që sapo kishte bërë. Donte të ngrihej, të largohej, por nuk gjente një mënyrë të përshtatshme për ta bërë këtë.

Ajo dukej sikur ishte tronditur nga pyetja e tij. Në fakt, Altini priste një reagim të ashpër, një qortim apo një vërejtje për mungesën e etikës. Por ajo, me një qetësi të çuditshme dhe me një zë të butë, pothuajse engjëllor, ishte përgjigjur:

- Po. Ja, një mik unë kam: ju.

Kjo fjali e saj kishte qenë po aq e papritur dhe e pavend sa edhe pyetja e tij e pak minutave më parë. Aq më tepër që ata kishin folur në mënyrë tepër konfidenciale, falë lirshmërisë së saj, për disa çështje që zakonisht nuk diskutohen midis një nxënësi dhe një mësuesi, aq më pak midis një djali të ri dhe një mësueseje.

Altini kishte heshtur. Mundohej të kuptonte kuptimin e vërtetë të asaj fjalie. Në fakt, ai ishte mik i saj, por jo në atë kuptim që kishte nënkuptuar pyetja e tij e pamenduar. Ndërsa ajo vazhdonte të vëzhgonte reagimin e tij, ai luante me majën e thikës në pjatë, duke gërryer ngadalë lëvoren e mollës që kishte qëruar pak minuta më parë.

Më në fund u ngritën dhe u drejtuan drejt katit të tretë, atje ku ndodheshin dhomat e tyre. Në të vërtetë, ishin dy dhoma të ndara, por nëpërmjet një dere të brendshme hyhej në një korridor të vogël, ku ndaheshin ambientet e tyre. Dhomat kishin një banjë dhe një dush të përbashkët.

Altini ndihej i turbullt. Në trup i qarkullonte një shqetësim i pazakontë. Ecte paralel me të dhe, pa dashur, vështrimi i tij kishte rënë disa herë mbi të. Në fund të shkallëve të katit të dytë u ngatërrua dhe desh ra. Nuk e kuptoi as vetë se si u mbështet mbi trupin e saj, duke shtuar edhe një tjetër gafë në atë mbrëmje të çuditshme.

Ajo, duke qeshur, i tha se ishte hutuar fare.

Në fakt, edhe ai mendonte të njëjtën gjë.

- Do të futesh në dush, sa të hekuros unë këmishën dhe pantallonat e tua.

Ai kishte kundërshtuar menjëherë. I vinte zor nga gjithçka. Të gjitha ato që kishin ndodhur gjatë mbrëmjes e kishin bërë të ndihej i pasigurt, e jo më t'i jepte asaj rrobat për t'ia hekurosur.

- Hajt, hajt, zhvishu dhe futu në dush.

Dhe ashtu kishte bërë.

Ndihej i hutuar dhe njëkohësisht ndiente mungesën e Maniolës. Do të donte ta kishte aty pranë, ta puthte, të ndiente afërsinë e saj. Nuk e kuptonte çfarë i kishte ndodhur atë natë. Ndiente një lloj turpi për atë bisedë të shkujdesur dhe disi të papërshtatshme që kishte bërë me mësuese Eftalinë.

Ndoshta pikërisht ajo bisedë kishte bërë që ai ta ndiente edhe më shumë mungesën e Maniolës, vajzës që kishte zgjedhur midis shoqeve të shkollës për t'i thënë me gjithë zemër fjalë dashurie.

Hyri në dhomën e tij dhe u përgatit të flinte. Por gjumi nuk po e merrte, edhe pse ajo ditë kishte qenë jashtëzakonisht e lodhshme dhe e mbushur me tension.

Ndërkohë, stërpikat e ujit të vakët binin mbi trupin e zhveshur të mësuese Eftalisë, e cila tani ndodhej në dush. Vallë ajo po kujtonte të dashurin e saj, ashtu siç kishte kujtuar ai pak minuta më parë Maniolën? Vallë dëshironte ta kishte aty pranë, ta puthte dhe të mbështetej në krahët e tij?

"Ç'marrëzira po fantazoj kështu me vete?" - mendoi ai, ndërsa ndodhej aty, në dhomën luksoze të hotelit "Mondial".

Kishte harruar krejt se pas pak ditësh e priste një tjetër raund konkurrimi dhe provimet e maturës. Ajo bisedë kishte krijuar brenda tij një gjendje të re, të panjohur më parë.

Ashtu, me imazhin e një gruaje të zhveshur në mendje, e kishte zënë gjumi.

Siç flinte zakonisht, ishte shtrirë në shpinë, me dorën e majtë mbi gjoks dhe me fytyrë nga tavani. Ishte veshur vetëm me mbathje. Vapa vazhdonte të ishte e madhe.

Nuk e kishte kuptuar nëse ishte në ëndërr apo zgjuar.

Asgjë nuk shihte, sepse perdja e trashë e dritares krijonte një errësirë të plotë. Kishte ndier vetëm si një fllad prekjen e ngadaltë të një dore mbi kofshë. Pastaj buzët e dikujt që prekën lehtë dhe ëmbël buzët e tij.

Duart i kishte shtrirë në cepat e krevatit dhe kishte kapur fort dërrasat anësore. Flokët e saj i kishin rënë mbi fytyrë, ndërsa sipër tij tani gjendej trupi i saj.

Ajo e puthte pa thënë asnjë fjalë.

Pastaj ai ishte dorëzuar ndaj vullnetit të saj dhe ndaj hutimit të vet. Kështu kishte përjetuar atë afërsi intime, të papritur dhe të paimagjinueshme për të, aty në katin e tretë të hotelit "Mondial".

Po, ajo kishte ardhur në dhomën e tij, në atë krevat ku të dy kishin jetuar për disa çaste një realitet të çuditshëm, të ngjashëm me një ëndërr të largët.

Pastaj ajo ishte ngritur, kishte dalë e zhveshur dhe ishte kthyer në dhomën e saj, ndërsa Altinin nuk e kishte zënë më gjumi.

Ishte kthyer disa herë në mendje te biseda e darkës. Si do t'i dilte përpara? Si do të mund ta shihnin njëri-tjetrin në sy pas asaj që kishte ndodhur? Ai kishte prekur pjesët më intime të trupit të saj dhe tani çdo gjë i dukej e vështirë për t'u përballuar.

Pastaj i ishte kujtuar Maniola.

Po ta merrte vesh ajo? Ata sapo kishin filluar të njiheshin më afër dhe ende nuk kishin përjetuar një afërsi të tillë me njëri-tjetrin. Çfarë do të mendonte ajo? Si do t'ia shpjegonte?

"Ç'dreqin më duhej edhe ky konkurrim?" - mendonte me vete.

"O Zot! Si ndodhi gjithë kjo?"

Ishte përpjekur të sillte në mendje çdo çast të asaj nate. Dora e tij kishte kaluar pa menduar mbi trupin e saj. Gjithçka kishte ndodhur aq shpejt, aq papritur, sa tani ai nuk dinte nëse duhej ta quante ëndërr apo gabim.

Një javë më pas do të ishte sërish në TVSH për të marrë pjesë në takimin përfundimtar të Olimpiadës. Por si do të shkonte atje pa të? Si do të mund të qëndronte përballë saj?

Në mëngjes nuk kishte kurajë t'i dilte përpara. Nuk mund ta përshëndeste si zakonisht, nuk mund të bisedonte me të lirshëm. Një çast i kishte shkuar në mendje të largohej nga hoteli pa gdhirë, por më pas kishte hequr dorë.

Dhe kështu kishte ardhur mëngjesi.

Ajo kishte hyrë në dhomën e tij dhe i kishte thënë se ishte koha të dilnin. Ai, si një njeri i zënë në faj, nuk kishte guxuar të thoshte asnjë fjalë.

Ishin kthyer në qytetin e lindjes, por Altini kishte përjetuar një gjendje shpirtërore që as vetë nuk arrinte ta shpjegonte. Ishte mbyllur në vetvete. Nuk kishte studiuar asnjë fjalë, as për konkursin e biologjisë dhe as për provimin e letërsisë.

Madje, në provimin e letërsisë dukej sikur e kishin mëshiruar. I kishin vënë atë dhjetë pa e pyetur pothuajse fare. Të gjithë anëtarët e komisionit ishin ngritur në këmbë dhe e kishin uruar për suksesin në Olimpiadë.

-         Ik tani, se të shtunën je sërish në takimin e fundit.

Kaq i kishin thënë.

***

Atje, në Qytetin Studenti, ai dhe Maniola, edhe pse kishin një ngarkesë të madhe nga studimet, gjenin gjithmonë kohë për t'iu kushtuar njëri-tjetrit. Ditët dhe muajt kalonin si uji nën urë. Kaluan provimet e tyre dhe të dy dolën me rezultate shumë të mira.

Altini kishte një javë që kishte përfunduar vitin akademik dhe priste provimin e fundit të Maniolës, që të ktheheshin së bashku në shtëpi.

Pikërisht atë ditë korriku, kur ajo i dha fund vitit akademik, të çliruar nga ngarkesa e provimeve, dolën për një shëtitje nëpër Tiranë.

Morën rrugën drejt Korpusit Qendror dhe më pas vazhduan përgjatë bulevardit kryesor. Maniola dëshironte t'i blinte diçka vëllait të vogël, ndaj zbritën poshtë dhe, pa e kuptuar as vetë, u gjendën përpara hotelit "Mondial".

- Shiko ç'hotel i bukur! - kishte thënë ajo me admirim dhe ishte shkëputur për të hyrë në njërin nga lokalet përballë, ku donte të blinte diçka.

Në atë çast, diku në trotuarin përballë, po vinte mësuese Eftalia.

Ajo kaloi rrugën dhe u drejtua drejt hyrjes së hotelit.

Ishte vetëm.

Altini u ngurtësua në vend. Për një çast harroi gjithçka: ku ndodhej, me kë ishte dhe çfarë po ndodhte rreth tij.

-         Ç'ke? - e pyeti Maniola, e cila me sa dukej nuk kishte vënë re asgjë.

- Asgjë, asgjë.

- Si asgjë? Ty të ka ndryshuar krejt fytyra.

- Jo, jo. Nuk kam asgjë.

- Si thua, rrimë sonte këtu? - i pëshpëriti ajo dhe u afrua për ta puthur.

Altini u tërhoq menjëherë.

- Jo, - kundërshtoi prerazi. - Shkojmë diku tjetër...

Dhe pa e ditur as vetë, në atë çast kishte bërë zgjedhjen e tij.