Cikël me poezi nga Anton Marku

Anton Marku

Ne ishim libra

që shfletohen nga fundi

për të kuptuar më mirë

fillimin tonë

KUJTESË

Më jep sy

të shoh nga prapa

pas si më vijnë

paudhësitë e mia

Hapat që ngatërruan rrugët

këmbët që më sollën deri këtu

Duart e mia

nuk ishin për lutje

Në kopshtin tim

të gjithë drunjtë

ngjajnë në kryqe.

MBAJTËSIT E QIRINJVE

Një hije

që nuk dihej se e kujt ishte

u shtri pranë tij

Bashkë u nisën

rrugëve të botës

të etur për gjithçka

Pas lanë

tokën e askujt

ku fluturat lajnë sytë natën

Buzët e tyre

gojës së qiellit

i ranë në prehër.

PAS NDARJES

Në dhomën

që ti e braktise e para

ka vite që ëndrrat tona

nata i bën bashkë

në të njëjtin shtrat

Me një të mbyllur syri

e përbinë

gjithë frymën që lamë aty

Ne ishim libra

që shfletohen nga fundi

për të kuptuar më mirë

fillimin tonë

Mbjellë në një tokë

ku askush nuk rrëfehet

për dyert e lëna hapur.

HIJEBARDHA

Pas natës së parë

ti ishe ndryshe

Frymëmarrjet tona

nisen të takohen

çdo herë e më rrallë

Në gjithçka ngjaje

pos në gruan që desha

Më vëreje

vetëm kur pyesje

se sa vajti ora

Mëngjeseve tona

nisi tu rritej

rrethi i syve

Me mëngë këmishe

fshinin gjurmët e buzëve

të lëna në varëse rrobash.

SILUETË

Me duart e veta

i vuri tapën

shishes së jetës

Për të

e djeshmja ishte ende aty

afër sa një prekje ere

Çdo hije që kalonte përskaj

i ngjante asaj

E nesërmja

të larta i kishte ngritur  muret

Me të pamatshmen u mat.

Anton Marku, 31.08.2025