Asllan Dibrani – Luani: Musë Musa – vullnetari i UÇK-së, humanitari dhe patrioti që ia fali tokën Kishës shqiptare

Musë Musa – vullnetari i UÇK-së, humanitari dhe patrioti që ia fali tokën Kishës shqiptare

Një figurë e rrallë e besës, e atdhedashurisë dhe e përkushtimit për rikthimin e kujtesës sonë kombëtare

Në historinë e popullit shqiptar ka njerëz që nuk kërkojnë zhurmë, por lënë gjurmë. Ka burra që nuk flasin shumë për veten, por veprojnë në heshtje për kombin, për fenë, për njerëzit dhe për të ardhmen. Një ndër këto figura që meriton nderim të veçantë është padyshim Musë Musa – një emër që bashkon në vetvete luftëtarin e lirisë, njeriun e familjes, humanitarin, patriotin dhe dhuruesin e madh të një vepre që do të mbetet në kujtesën e brezave.

Sot, kur shumëkush e përdor fjalën “atdhe” vetëm në ligjërata, Musë Musa e ka dëshmuar atë me jetë, me sakrificë dhe me vepër konkrete. Ai del para opinionit si vullnetar i UÇK-së, i ardhur nga Gjermania në Zonën e Shalës, në kohën kur Kosova kishte nevojë për bijtë e saj më shumë se kurrë. Nuk erdhi për përfitim, nuk erdhi për emër, por erdhi për lirinë e atdheut, për dinjitetin e shqiptarit dhe për mbijetesën e kombit në tokën e vet.

Musë Musa i përket atij brezi burrash që e kuptuan se liria nuk dhurohet – ajo fitohet me sakrificë. Prandaj edhe figura e tij si luftëtar vullnetar mbetet një dëshmi e pastër e lidhjes shpirtërore të mërgatës shqiptare me fatin e Kosovës. Ai është shembull i atyre shqiptarëve të ndershëm që, edhe pse jetonin në Perëndim, e kishin zemrën dhe shpirtin gjithmonë në vendlindje.

Por madhështia e Muse Musës nuk mbaron vetëm te lufta për çlirim.

Sot ai po nderohet sërish për një akt tjetër me peshë të madhe kombëtare, shpirtërore dhe historike: dhurimin e tokës për Kishë, Qendër Pastorale dhe Varreza, një vepër që nuk është thjesht dhuratë materiale, por amanet për komunitetin dhe për brezat që vijnë.

Sipas njoftimit zyrtar të Famullisë “Shën Abrahami” në Llapushnik, të publikuar më 12 qershor, është bërë e ditur se është nënshkruar marrëveshja noteriale midis pronarëve të tokës së dhuruar, znj. Pllana / z. Musa dhe Dioqezës Prizren – Prishtinë. Po sipas këtij njoftimi, toka do të shfrytëzohet për Kishë, Qendër Pastorale dhe Varreza, ku komuniteti katolik do të ketë vend për Meshë, konaqe, veprimtari kulturore dhe prehje në jetën e pasosur.

Ky lajm është më shumë se një njoftim kishtar. Ky është një lajm që prek shpirtin e një populli. Është dëshmi se ende ka shqiptarë që dinë të japin nga vetja për diçka më të madhe se interesi personal. Është dëshmi se prona, kur vihet në shërbim të fesë, të kulturës, të historisë dhe të komunitetit, shndërrohet në vepër kombëtare.

Në këtë akt fisnik, Musë Musa shfaqet jo vetëm si pronar i një trualli, por si ruajtës i një amaneti. Sepse toka në traditën shqiptare nuk është thjesht pasuri; ajo është nder, besë, kujtesë dhe vazhdimësi. Kur një shqiptar ia fal tokën e vet një vepre me peshë shpirtërore e kombëtare, ai në të vërtetë po i fal historisë një pjesë të vetes.

Dhe kjo e bën figurën e Muse Musës edhe më të madhe.

Ai nuk është vetëm luftëtar i djeshëm, por edhe ndërtues i së nesërmes.

Ai nuk është vetëm njeri i pushkës së lirisë, por edhe i veprës së paqes, i besimit, i komunitetit dhe i dashurisë për kombin.

Në kohën tonë, kur shumë vlera po zbehen dhe kur shpeshherë relativizohet identiteti, raste si ky marrin vlerë të jashtëzakonshme. Sepse ndërtimi i një kishe, i një qendre pastorale dhe i një vendi të shenjtë për varreza nuk është vetëm nevojë fetare; është edhe shenjë e organizimit të komunitetit, e ruajtjes së traditës dhe e ringritjes së dinjitetit tonë shpirtëror e kombëtar.

Nuk është rastësi që Famullia “Shën Abrahami” në Llapushnik, në këto ditë, ka sjellë disa lajme të bukura dhe domethënëse për besimtarët dhe komunitetin. Më 9 qershor, është ndarë lajmi për dhuratën “Mësuesi me dymbëdhjetë nxënësit e tij”, dhuruar nga Pren Marleku, një tjetër gjest që tregon përkushtim ndaj kishës dhe kujtesës. Më 4 qershor 2026, në oborrin e kishës u vendos edhe statuja e bardhë e Shën Nënë Terezës, figurës më të ndritur të mëshirës shqiptare, çka e pasuron më tej dimensionin kulturor, shpirtëror dhe kombëtar të kësaj hapësire.

Pra, në këtë frymë rilindjeje shpirtërore e komunitare, akti i Muse Musës vjen si gur themeli i një vepre me shumë kuptime: besim, bashkim, identitet, kujtesë dhe e ardhme.

Nëse e shikojmë figurën e tij në tërësi, del qartë se kemi të bëjmë me një njeri të kompletuar në kuptimin më të mirë të fjalës:

çlirimtar, sepse iu përgjigj thirrjes së atdheut në kohë lufte;

patriot, sepse e deshi vendin jo me fjalë, por me vepra;

humanitar, sepse mendoi për komunitetin dhe të ardhmen e njerëzve;

njeri i besimit dhe i familjes, sepse e lidhi jetën e tij me vlera të shenjta e të qëndrueshme.

Edhe pamja e tij familjare, si baba e njeri i qetë, e plotëson këtë portret burrëror. Aty shihet jo vetëm luftëtari, por edhe njeriu që mban mbi supe përgjegjësi, dashuri dhe kujdes. Kjo e bën figurën e tij edhe më prekëse: një burrë i tokës, i familjes, i luftës për liri dhe i paqes për komunitetin.

Njerëz si Musë Musa nuk maten me pasurinë që mbajnë për vete, por me atë që lënë pas për të tjerët. Dhe ai sot po lë pas një vepër që do të flasë për shumë kohë. Kisha që do të ngrihet, qendra pastorale që do të shërbejë, varrezat që do të ofrojnë prehje, të gjitha këto do të mbajnë brenda tyre edhe frymën e një njeriu që zgjodhi të japë, jo të marrë.

Sot Kosova ka nevojë për më shumë shembuj si Musë Musa. Ka nevojë për burra dhe gra që japin tokë, dije, financa, mund, ide dhe përkushtim për kombin. Ka nevojë për ata që kuptojnë se ruajtja e identitetit shqiptar është detyrë e përditshme, jo vetëm slogan. Ka nevojë për ata që ndërtojnë aty ku të tjerët hezitojnë, që bashkojnë aty ku të tjerët përçajnë, që lënë vepra aty ku shumëkush lë vetëm fjalë.

Në fund, emri i tij sot del si një emër që frymëzon.

Le të shërbejë kjo figurë si frymëzim për brezat e rinj.

Le të mbetet ky akt si model i fisnikërisë shqiptare.