Asllan Dibrani – Luani: Kur flamuri i Skënderbeut u ngrit kundër një kishe shqiptare

KUR FLAMURI I SKËNDERBEUT U NGRIT KUNDËR NJË KISHE SHQIPTARE

Zogaj, 23 gusht 2026: protesta që zbuloi më shumë sesa deshi të fshehë

Tubimi i mbajtur më 23 gusht 2026 në Zogaj të Vushtrrisë, kundër ndërtimit të një kishe shqiptare, ishte më shumë se një protestë lokale.

Ishte një pasqyrë e qartë e përplasjes mes identitetit kombëtar dhe instrumentalizimit fetar.

Në duar u mbajt flamuri shqiptar.

Pranë tij u shfaq flamuri i UÇK-së.

Përballë ishte një kishë shqiptare.

Dhe këtu fillon absurdi.

Sepse ai flamur është flamuri i Gjergj Kastriotit – Skënderbeut.

Deri dje, në qarqe të caktuara të islamizmit politik, Skënderbeu relativizohej, sulmohej dhe përbaltej. Sot, papritur, flamuri i tij u bë i përshtatshëm për kamera.

Prandaj pyetja është e thjeshtë:

Pamje pa famuj   e këtij   grupit vogël te ardhur nga  Shqipëria Maqedonia   e veriut , Kosova  lindore, mezi arritën 50 veta këtu shihet se nuk  Kosovë ka vetëm  3 % te besimit islamik  tjerët jemi shqiptar.

Nëse dje e përbuznit Skënderbeun, pse sot ju duhet flamuri i tij?

Nuk mund ta refuzosh figurën dhe ta përdorësh simbolin.

Nuk mund ta sulmosh historinë dhe pastaj të kërkosh legjitimitet nën flamurin e saj.

Kjo nuk është koherencë.

Është oportunizëm.

Dhe ironia është therëse:

deri dje Skënderbeu ishte “problem”; dje u bë papritur bashkëprotestues.

BESIMI NUK ËSHTË KOMBËSI

Një tjetër shtrembërim që dëgjohet shpesh në diskursin e islamizmit politik është formula: “ne jemi myslimanë”, sikur kjo të ishte kombësi.

Në Kosovë nuk ekziston “myslimani” si kombësi.

Ka shqiptarë të besimit islam.

Ka shqiptarë katolikë.

Ka qytetarë të besimeve të tjera dhe qytetarë pa përkatësi fetare.

Besimi është përkatësi fetare.

Kombësia është identitet kombëtar.

Pikërisht përzierja e këtyre dy nocioneve krijon terren për manipulim.

Dhe protesta e 23 gushtit e nxori këtë kontradiktë hapur:

nga njëra anë dëgjohen zëra që e vendosin fenë mbi identitetin kombëtar, ndërsa nga ana tjetër valëvitet flamuri shqiptar për të kërkuar legjitimitet.

Nëse shqiptaria pranohet, atëherë duhet pranuar edhe e vërteta që ajo është më e gjerë se çdo fe.

ISLAMIZMI POLITIK DHE ILUZIONI I SHUMICËS Këtu paraqiten me flamurë sa për dekor !

Rryma të islamizmit politik janë përpjekur të krijojnë përshtypjen se flasin në emër të shqiptarëve të besimit islam.

Por një grup i zhurmshëm nuk është popull.

Një imam nuk është parlament.

Një myfti nuk është Kushtetutë.

Një mikrofon nuk është referendum.

Dhe një turmë nuk e zëvendëson shtetin.

Tubimi i 23 gushtit nuk është pasqyra e Zogajt.

Nuk është pasqyra e Vushtrrisë.

Dhe nuk është pasqyra e shqiptarëve të besimit islam.

Pyetja më interesante nuk është vetëm:

Sa veta dolën?

Por:

Sa mijëra nuk dolën?

Sa qytetarë refuzuan ta shohin kishën si kërcënim?

Sa shqiptarë të besimit islam nuk pranuan të bëhen pjesë e një mobilizimi fetar kundër bashkëkombësve të tyre?

Pikërisht këtu fillon të kriset miti se islamizmi politik përfaqëson automatikisht shumicën.

BASHKËSIA ISLAME DHE PËRGJEGJËSIA

Edhe institucionet fetare kanë përgjegjësi publike.

Bashkësia Islame duhet të jetë faktor qetësimi, dialogu dhe bashkëjetese, jo burim polarizimi.

Në krye të saj prej shumë mandatesh qëndron Naim Tërnava.

Dhe pyetja publike është e ligjshme:

A rinovohet mendimi po aq shpesh sa rinovohet mandati?

Kosova ka ndryshuar.

Shoqëria ka ndryshuar.

Brezi i ri ka ndryshuar.

Prandaj edhe institucionet fetare duhet ta kuptojnë se autoriteti nuk është pronë e përhershme.

Karrigia nuk është trashëgimi.

Myftinia nuk është monarki.

Dhe besimtari nuk është pronë politike.

UÇK-ja NUK ËSHTË DEKOR FETAR

Edhe përdorimi i flamurit të UÇK-së në një tubim të tillë është problematik.

UÇK-ja nuk luftoi për një fe.

Ajo luftoi për liri, dinjitet dhe shtet.

Prandaj simboli i saj nuk mund të përdoret për t’ia kufizuar lirinë një shqiptari tjetër.

Mos ua vendosni dëshmorëve në gojë fjalë që nuk i kanë thënë.

Mos e përdorni gjakun e lirisë për të prodhuar ndarje.

REALITETI IA MORI PROFESIONIN SATIRËS

Tubimi i 23 gushtit na dha një skenë që një dramaturg do ta kishte zili:

protestohet kundër një kishe shqiptare,

me flamurin shqiptar,

nën shqiponjën e Skënderbeut,

me flamurin e UÇK-së pranë.

Ndoshta herën tjetër mund të protestohet kundër gjuhës shqipe duke recituar Fishtën.

Sepse kur kontradikta bëhet kaq e madhe, satiristi mbetet pa punë.

Realiteti ia ka marrë profesionin.

Kosova nuk është pronë e një feje.

Kosova është Republikë.

Ligji është mbi predikuesin.

Kushtetuta është mbi turmën.

Dhe shqiptaria është më e madhe se çdo projekt që përpiqet ta fusë atë në një xhep ideologjik.

Prandaj, atyre që më 23 gusht dolën me flamurin e Skënderbeut kundër një kishe shqiptare, u mbetet vetëm një pyetje:

Kush është në kundërshtim me historinë shqiptare — kisha, apo ideologjia që kërkon ta ndalojë atë?

Ndoshta përgjigjen e kishin gjatë gjithë kohës mbi kokën e tyre.

Në flamurin që valëvitnin.