Xhemaledin Salihu: Është e drejtë legjitime të jemi shqiptarë me besim islam, katolik, ortodoks apo çfarëdo besimi tjetër…

E DREJTA LEGJITIME: TË JEMI SHQIPTARË ME BESIM ISLAM, KATOLIK APO ORTODOKS, E TJERË DHE TENDENCA E DISA PSEUDOINTELEKTUALËVE DHE DISA HOXHALLARËVE PËR TË NA MOHUAR KËTË TË DREJTË KUSHTETUESE, LIGJORE, MORALE

Në
librat, punimet e mia shkencore, por edhe në komentet, reagimet trajtoj çështje
dhe probleme të natyrave të ndryshme: pedagogji, arsim, kulturë, politikë,
histori, trashëgimi kulturore dhe natyrore si dhe trajtoj çështje nga lëmia
fetare.
Në
këtë trajtim të çështjeve të lëmive të ndryshme jam munduar që të jem objektiv,
shkencor, të përdor argumente, fakte, dokumente, të dhëna me fjalë e me
fotografi, për të qenë sa më real .
Sidomos
në trajtimin e çështjeve fetare kam qenë i vëmendshëm, arsyeshëm dhe
objektivisht të shkruaj në librat dhe punimet e mia shkencore, por edhe në
komentet dhe reagimet e mia.
Asnjëherë
nuk kam shkruajtë me përbuzje, me qëllime të këqija, por gjithmonë duke e pasur
objektivin pozitiv të trajtimit të çështjeve, madje edhe fetare.
Po
them me plotë të drejt se kam punime të lëmisë fetare, të besimit katolik dhe
ortodoks në kuadër të punimeve për trashëgiminë kulturore, ndërsa nga lëmia e
fesë islame kam punime: Objektet e fesë islame në Preshevë, Këshilli i
Bashkësisë islame në Preshevë, Përhapja e fesë islame në Luginë të Preshevës që
i kanë botuar pos revistave dhe portaleve laike edhe ato fetare: Dituria
islame, Zëri islam, e tjerë, që merren për literaturë doktoranture,
magjistrature, diplomimi.
Andaj
bie teza e këtyre pseudointelektualëve dhe disa hoxhallarëve që jam i prirur të
shkruaj herë herë edhe në mënyrë negative , sidomos për fenë islame, besimit të
të cilit i takoj.
Për
çështjet e fesë islame sigurisht që dalloj nga këta pseudoislamë, të cilët
mendojnë se mund të jesh islam i mirë vetëm duke i plotësuar 5 kushtet e
islamit. Unë mendoj se kontributi i njerëzve në çdo lëmi e bënë njeriun-njeri,
tekefundit edhe islam të mirë.
Po
ua përkujtoj një thënjie të urtë të filozofit e pejgamberit Muhamed:
Më
me vlerë, më me peshë është pajtimi i njerëzve se sa agjerimi, namazi dhe
sadekaja. Për mua është urtësi e asaj kohe, shekulli VII kur në Arabi jetonin 7
fise të përçarë, të grindur dhe pajtimi i tyre sjell edhe faljen e namazit,
agjërimin dhe dhënien e sadekasë.
Po
në shkrimet e mia rregulisht e kam potencuar dijen, arsimimin, shkollën,
institucionet arsimore para asaj të ndërtimeve të xhamive.Në këtë drejtim pata
kritika në drejtim të Turqisë, e cila në Serbi ndërton fabrika, ndërsa tek ne
xhamia.
Apo
nuk më erdhi aspak mirë kur lexova se në Zvicër, në xhami shkojnë 500 fëmijë,
ndërsa në shkolla dikund 5 fëmijë, kjo për mua është errësirë, ndikim i lindjes
e jo e perëndimit.
Me
të vetmen arsye se në xhami mësohet alfabeti arab: elifi, ndërsa në shkolla
edhe nga mësuesit më të dobët mësohet alfabeti shqip: A,B, C...
Gjuha
është simbol i identitetit shqiptar, kërkova që feja islame të predikohet në
gjuhën shqipe, jo arabe, jo turke, sepse Zoti i fali të gjitha gjuhët të barabarta,
andaj edhe feja islame duhet të predikohet shqip.
Në
një emision shkencor televiziv, ku ishin prezent shkencëtar nga vende të
ndryshme dhe teologë edhe të fesë islame botërore, bisedohej për raportet:
njerëzimi, jashtëtokësorët/alienët/ dhe Perëndia. Pos të tjerave, sëbashku të
gjithë këta erdhën në një përfundim se Përëndia të gjitha të mirat ia fali
njerëzimit nëpërmjet jashtëtokësorëve, ndërsa gjuhët , pra, edhe gjuhwn shqipe,
Perëndia ia fali direkt njerëzimit.
Nëse
është kështu, atëherë pse gjuha shqipe mos të jetë e barabartë me gjuhën arabe
dhe turke në predikimin e fesë islame.
Kundërshtova
disa imamë që predikonin identitetin islam, e jo shqiptar, pastaj kundërshtova në predikimin e tyre se
fëmijët shqiptarë duhet të pagëzohen me emra të vjetër arabë dhe gjatë
ramazanit femrat duhet të mbulohen krejtësisht dhe mos t’i shihet cullaku
askund.
Në
Taxhikistan, ku popullata 85% është myslimane,
lexova se qeveria ka urdhëruar që femijët të mos pagëzohen me emra
arabë, por vendas dhe se ndalohet bartja e shamisë në shkolla, institucione
publike. Tek e fundit shamia është simbol i veshjes jo vetëm i fesë islame, por
edhe i feve të tjera dhe shumë popujve jo myslimanë.
Në
një shkrim shaminë e kundërshton kryeimami i Xhamive në Kairo.
Kundërshtova
në një video material edhe hoxhë Jakup
Hasipin, i cili viteve të mëhershme fol para xhematit se flamuri Kuq e Zi,
Pavarësia e Shqipërisë na largoi nga Perandoria osmane dhe Sherijati.
Shkrova
për vëllazërinë fetare, e cila e përjashton dhe assesi nuk e pranon
nacionalen-kombëtaren. Dhe po deklarohem se fanatiku fetar nuk mund të jetë
edhe nacionalist i mirë. Këto përjashtohen.
Shkrova
për Shën Gjergjin në baza shkencore, me argumente se është festë e jona
tradicionale, festë pagane, parakrishtere dhe para islame. Mbroj tezën se duhet
të kremtohen edhe festat tradicionale, pos festave shtetërore, kombëtare dhe
fetare. Pra, insistoj në ruajtjen e kujtesës kombëtare, tradicionale, e jo
angazhimin e disave për kujtesë fetare arabe.
E
kundërshtova, nëse kështu është deklaruar imam Shefqet Krasniqi, kur kërkoi nga
kryebashkiaku i posa zgjedhur i Londrës garantimin e të drejtave të myslimanëve
e jo të shqiptarëve, sepse ka kush i mbron myslimanët, janë 1.7 miliardë,
ndërsa ne jemi të paktë për ta mbrojtur islamin, apo tek e fundit ai vet është
mysliman nga Pakistani dhe nuk ka nevoje neve t’i japim mësim për to.
Kundërshtova
dy autorë të të librit mbi Tërrnocin, ku shprehen se shqiptarët në këto treva fal klerikëve të rinjë fetarë
islamë i lanë festat tradicionale sikur Shën Gjergji, e tjerë dhe këmi
përvetësuar doke dhe zakone islame. Anakronike.
Ndoshta
në shkrimet e mia kam prekur edhe çështje të tjera dikush i quan fetare, por në thelb janë vetëm
traditë arabe apo turke, që na lansohen nga ndikimet e Turqisë dhe lindjes.
Pra,
këto janë meditimet, opinionet, mendimet, reagimet e mia lidhur me çështje
konkrete që po ndodhin ndër ne Shqiptarët, duke mos e anashkalur edhe
identitetin e përkatësisë fetare islame, por gjithnjë duke e pasur parasysh se
jemi shqiptarë, me besim islam, katolik apo ortodoks.






