Lazim Miftari: Skënderbeu

SKËNDERBEU

Në mal u rrit si dritë e re,

me shpirt që vlon si një gurrë,

u bë flamur i gjallë mbi dhe,

si një yll që nuk shuhet kurrë.

Në kokë pat dritën e artë,

në zemër afshin e lirisë,

në dorë shpatën e zjarrtë,

në shpirt tokën e Arbërisë.

Nga larg vinte zëri i tij,

si një ushtimë mbi atë mal,

u ngrit kombi me plot fuqi,

besa u bë një shkëmb i gjallë.

Si shqiponjë lart fluturoi,

me krahë që stuhia s'i theu,

çdo furtunë ai shkatërroi

dhe emri Arbëror shkëlqeu.

Në fushëbeteja ra si rrufe,

si vetëtimë me bubullimë,

rrëzoi çdo ushtri të asaj lufte

që iknin nga frika me ulërimë.

Mbi Krujë e ngriti flamurin,

shkëmbi u bë kështjella vetë,

ku shpatat e zgjuan pluhurin,

kandil u ndez liria për jetë.

me princa fisnikë të vendit,

për jetë e mot ngriti shpresën,

në tubim të madh t'kuvendit.

Me fisnikëri e zemër t'zjarrtë,

mendje mprehtë e krah fortë,

ai qëndroi si bjeshkë e lartë,

si shkëmb që mbron çdo portë.

Shumë herë nata mbi tokë ra,

por Kruja kurrë nuk u përkul,

çdo armikut hakun ia dha,

si vigan mbi ta u vërsul.

Nëpër Evropë i shkoi emri,

si kushtrim që nuk shuhet,

mbi çdo fron iu ngrit nderi,

që me shekuj fort po ruhet.

Ai nuk ishte veç një emër,

as veç shpatë në një dorë,

ai u bë dritë e u bë zemër,

u bë kujtim e u bë kurorë.

Me ty sot e bëjmë lavdinë,

brez pas brezi mbi këtë dhe,

gjithë bota ta ka lakminë,

O më i Madhi Skënderbe!

Lazim Miftari

14 Shtator 2026. Prishtinë