Kalosh Çeliku: Rrufeja nuk shti në ferra

49m më parë

RRUFEJA

nuk shti në ferra

NGA KALOSH ÇELIKU

Dita si një Nuse e bukur zbriti në Liqe. Matanë maleve dyndeshte një mjegull. E tërhiqte veten zvarrë dhe mundoheshte ta shqepë mëngën e strukes zezë me arna, që me siguri i kishte ngecur majë ndonjë lisi. Kësulën e bardhë të Bajram Currit e kishte në kokë. E tërhiqte veten zvarrë. E tërhiqte. E dinte se, në një përrua do të pi ujë...

-Hë?! Frikë keni se mund të shti Rrufeja. Hiqeni nga mendët! Qielli është i pastërt lot. Nuk shti Rrufeja në ferra. Jo. E lisat nuk e ulin kokën. Rrënjët i kanë shti thellë me vite e vite në Tokë. Nuk ka kush që i shkulë nga Sharri Plak... Korabi... Çelëvjollca... Drenova… Baba Tomori... Verë e dimër e kanë hapur gjoksin. Vetëm, një gjë e kam borxh t`ua them, mos ua shpaloni plagët!... E them këtë, se: mund të rebelohen nga dhëmbjet e padurueshme. Shkunden nga dëbora... Nuk do të dinë në cilën lëndinë t`i pushojnë degët. Me cilët zogjë ta pushtojnë Qiellin, kur ende është herët për këngë. E diellin e kemi ende Larg... Larg... Larg...

Përsëri, doni me ninula të më vëni në gjumë. E hiqni veten si një Nënë. E përkundëni djepin. E këndoni një ninullë:

" Nina nana po të përkundi

do të të bëj nana plak katundi..."

E dini çka? Nuk më merr gjumi. Djepi po ma vret shpinën. E kam bërë edhe shurrën... Mutin, në shtrat Shelgu... Më zgjidhni nga pelenat!... Djepi... Vetëm pak t`i lëviz duart, këmbët. Vetëm pak të shpëtoj nga ninulat… Këngët e juaja patriotike - partiake me çifteli! Përkundjet... Ëndërrat e tmerrshme që më rrinë mbi kokë. Atëherë, do të shihni si do ta thej zgjedhën. Nuk do ta tërheq qerren nëpër “Bit-Pazar”, nën Rrap.

-Ecë pas meje, më tërhoqi me forcë Ebu Dexhalli*. Ti e ke humbur rrugën. Nuk e di në cilën dhomë t’i kanë shti magjitë. E ke rënduar veten me mëkate. Njëqind ditë duhet larë në një kusi me ujë “Xhehneti”. E di, ti don një fuçi me verë. Aty brenda ta kesh edhe një Mike. Vetëm, nuk i meriton gjithë këto shpërblime. E ke ende zgjedhën në qafë. Për samarin dihet, as edhe përpiqesh që ta heqish nga shpina. Edhe në varr do të hysh me gjithë samarë. Por, i ngushtë është varri. Nuk të zë me gjithë samarë. Jo.

-E di çka, i them: samari nuk ma vretë shpinën. E kam grepin në gojë me të cilin më tërheqin dhiareve. Nuk besoni?

-Pse, atëherë nuk e hudhni samarin?! Nuk e coptoni frerin. Nuk e thyeni zgjedhën?!... Trembeni nga samarë të rinj?!... Frerë... Zgjedha...

-O Imzot, si më ikët nga libri! Po, ç`të bëj unë si shkrimtar pa ju mes këtyre bërdhoqeve? Asgjë. Jo. Jo, nuk mundem edhe unë pa ju. Patjetër, duhet ta shkruajmë së bashku librin e Ditës Nesërme.

Nata më zuri në një faqe të Librit: Përtej Ditës Nesërme. E thirra në ndihmë Diellin. E përcolla Natën. Hënën Drapër, matanë maleve të Çelëvjollcës mbi Mal. Ebu Dexhalli, papritmas më trokiti në xham.

-E ke kot: me mua do ta shkruash Librin.

-Jo, më kërcnohet, me mua Shtrigani i “Allahut”! E kam këmbën e mbarë. Bythën e shpërlarë pas Haleje. Mjekrën si t? Dexhallit me trumbeta.

-Po, mua më duhet Penë!... Penë me Dy tyta... E, jo bythë si palare para Diellit me rreze, që lindë mbi malet e Çelëvjollcës, në Kërçovë…

Çudi, si: se, kemi ditur,

Se, Patrioti lindë.

Edhe atë: jo në vathë.

Ose, në “Shtëpi Publike”.

Po, në odë të burrave.

E këndej, gjithë jetën

m`i keni shkërdhyer trutë

me “vepra patriotike”.

Aq, sa: më vjen t`ua pëshurrë

në “Shtëpinë Publike”.

E hapa derën, në dhomë nuk më hyri njeri i gjallë. Të vdekurit, u dilnin zot varreve. Dritaren, kam frikë ta hap lumë miku. Frikë. Oxhakun e kam të hapur, se jam fis kaçaku. Nëse, ua mba: ecni, kur të doni me shokë, qoft? dit?n, qoft? nat?n!...

Dera është e hapur edhe për mikun, edhe për armikun... Oxhaku, për Kaçakun e maleve... Kullën e kemi edhe për luftë. Vjet për vjet na e kanë djegur shkrumb e hi, rrafshuar me tokë. Por, pas çdo djegëje e kemi ngritur përsëri edhe më të fortë. Edhe me më shumë frenxhi për mauzerre... Mes këtyre maleve dimërat janë të egër. E ngrijnë akull edhe Çatinë. E përplasin derën. Tymin përmes oxhakut, përsëri na e kthejnë prapë në Vatër... Përpiqen të na e rrëzojnë edhe Oxhakun mbi Çati...

Vetëm, se: Oxhaku ynë brez pas brezi gjithmonë ka tymuar drejtë Qiellit. Dollapët, me vite e shekuj kan? vjell? zjarr e flakë kundër armikut historik. Trojet tona i ka shkelur me vite dhe shekuj: Sulltani… Mbreti… Krajli... U kemi dalë para edhe me sakica... Gërshërë të dhenëve... Mauzerre...

-Nuk trembem unë nga këto këngë patriotike me çifteli, tha Buça e Katundit. Ec pas meje t`i dalësh zot Atdheut me ilahi! Nuk e sheh se, po hynë në varr pa “Din e Iman”. Ku i ke sytë? Ku i ke këmbët? Trutë nuk të duhen në kokë. Hë, çka nuk të pëlqen? Apo, nuk ta mban si njeri i kalemit? Fis, i kaçakëve... Nuk je i vetdijshëm se më shurdhove më me atë Miken nën Rrap. Edhe me Dy shtamat me verë... Rrapin… Vendin e ke në “Xhehenem”. Edhe atë: si, arnë kazani... Rrapin duhet prerë me gjithë rrënjë, në Shkup!...

-Hi – hii - hiii... Po, nuk keni sëpatë... As, Shpatën e Skenderbeut… Ju mendoni se, gjithëmonë do të jetë Verë... Po, çka do të bëni në Dimër?!...

-Punë e lehtë, do të të kërkojmë ty si shkrimtar një kaci shpuzë. Zjarr, ta ndezim oxhakun e shuar me flakë, në Katund?!

-Jo, nuk do t’ju jap zjarr. Jo. Rrini, digjuni në “Xhehenet”!...

Maxhupi: Romi me dajre

Dexhalli: Mesihu i rremë", ose gënjeshtri i madh,

që do të shfaqet para Ditës së Kiametit...

(Nga libri në dorëshkrim: RRUFEJA nuk shti në ferra…)