Visar Zhiti: Panairi në Prishtinën e librit “që hap botën”

E LIBRIT “QË HAP BOTËN”.

- poezia ime mbas luftës -

Nga Visar Zhiti

…botues shqiptare të të gjitha trevave e përreth, vizitorë të shumë, lexuesit, pra, mes tyre dhe shkrimtarë, mbushin Panairin e Librit në Pallatin e Rinisë në Prishtinë, me moton: “Libri hap botën”… - lexoj dhe ngazëllehem.

Ndjej se jam dhe unë në Prishtinën e dashur, ja, ashtu si libër a si shpirt…

Në stendën “Onufri” të Tiranës, mes botimeve më të reja, janë dhe libra të mi, romanet “Në kohën e britmës” dhe “Këpuca e aktorit”, përmbledhjet me poezi “Dorëshkrimet e fshehta të burgut” dhe “Dritë që ecën zbathur”, po kështu dhe në botimet e Prishtinës, “Buzuku” ka nxjerrë vëllimin tim me poezi “Si është Kosova”, ndërsa  “Koha” romanin “Funerali i pafundmë”, i cili sapo ka dalë dhe anglisht në SHBA…

…dhe s’kam si të mos kujtoj që SHBA me NATO-n u futën në Kosovë që të ndalnin atë eksod të madh si në Bibël, pushtuesi serb me dhunë e mizorira po i përzinte nga shtëpitë e tyre shekullore shqiptarët e Dardanisë, UÇK-ja po derdhte gjakun për çlirim… Ato ngjarje të mëdha nuk janë vetëm në kujtesën e re kolektive, por dhe në libra, në poezi e romane, edhe në këtë Panair të Prishtinës. Edhe në librat e mi, po t’i hapësh, do të dalin personazhe nga Kosova, ndoshta dhe po enden nëpër panair…

Dhe më ndërmendet Panairi i Parë menjëherë pas Luftës në Prishtinë, shkova dhe unë dhe pashë që Kosova ashtu si gërmadhat e shtëpive, po ringrinte ëndrrën, që nuk bëhet gërmadhë. Dhe shkruaja poezi:

MIRËMBRËMA  PRISHTINË

Sa e kam e pritur këtë natë

të hyjë mes netëve të mia.

Dua dy cigare nga ty

për gëzimin dhe dhimbjen time

                                                bashkë.

Ku ta ndez,

në yllin tënd më të bukur

                                           të shpirtit?

Sa të mëdhenj dhe sa afër

janë yjet e tu, Prishtinë!

Mund të ul një degë qiellore

dhe t’i mbledh një nga një

                                              si qershitë,

                                             si bekimet.

Cigaren tjetër do ta ndez

te qiriri yt i jetës,

që të mos më mungojë më nata jote,

                                              Prishtina ime.

Prishtinë, 16. 11. 1999

GËRMADHAT DHE LIBRI

Gërmadhat e luftës

në Prishtinë - të zymta

           sikur janë rrëzuar grumbuj resh

                                    dhe kanë shtangur.

Ylberi i këputur, i shkrumbuar,

është harku fiksion

                                   i një ure guximesh.

Pak më tej u hap Panairi

Kombëtar i Librit. Telat me gjëmba

në kufi ranë vetvetiu,

            vallja e tyre skeletike mbaroi.

Kadmi i pellazgëve mbërriti.

Pa asnjë ndërprerje fjalia e librit

në Tiranë vazhdon në fletën tjetër

tê librit në Prishtinë

                                       si flatra te flatra. Por piedestalet janë bosh.

të vëmë librin, atë të shpuarin

nga plumbat

                            që iu përgjakën fjalët.

Libriin e parë “Mesharin”,

             se prej këndej vinte Buzuku.

Të gdhendim

                       shkronjat shqipe mbi gur

dhe mbi lëkurët tona

                     si në pergamenë të gjallë.

Ne, që s’mundëm të jetojmë,

nuk do të mundim as të vdesim.

Dyert janë të hapura si një libër.

Nën gërmadha gjithmonë regëtin

një dëshirë. Etosi më lë një autograf

me të kuq buzësh mbi pjatën time

                                                    të bardhë.

Nga libri “Si është Kosova”,

“Buzuku”, Prishtinë, 2014.

Dhe kopjet e para të librit m’i solli im bir, Atjoni, kthehej nga një takim i Parlamentit Europian të të Rinjve në Barcelonë, por ndali në Prishtinë. Ai ishte dhe autori i ballinës së librit. Shoh se të gjithë botimet e mia në këtë Panair kanë në kopertinë piktura të tij.

Jemi dhe ne, pra, aty, atë e bir…