Tahir Bezhani: Cikël me poezi

Tahir Bezhani

ZHGËNJIM NË ËNDËRR

Si  të tregoj ëndrrën

Që më trazoi shpirtin

Si vetëtimë shkojnë mendimet

Të rënda ishin  brenda meje përjetimet

Kur  natën me shi vinte një stuhi

Lodhja dridhej mbi rrudhat e ballit

E harqet e vetullave  digjeshin në flakë

Gjumi përkundej në djepin e vjetër

Trupi ishte ndarë në dy pjesë

Shpirti fluturonte në kullën e vjetër

Kishte marë arratinë nëpër kohë

Në shtratin e rrënojave thëngjij të djegur

Nënkresa e fëmijërisë cicërinte ninulla

Mbuluar me plafin  e arnuar të kujtimeve ...

Sa më përgjumnin  telat e çiftelisë, tingujt

Në raft të odës ndrinin si dekor kohe

Rapsodë ulur këmbëkryq  në mes të odës

Këndonin të akorduar këngë majëkrahut

E unë ,flija thellë në harresën e natës së ikur....

Sa i dërmuar ngrihem në mëngjes

Shpirti ishte kthyer nga bujtinë e vjetër

Lodhja pikte ofshamë, lot

E do fjalë tjera thënë përgjumshëm...

Nuk di t’i tregoj të gjitha ankthet

Flet malli, dhimbje e dashuri një muranë

Rrugëtim i thyer eshtrash jeta

Zhgënjim, një krimb qe e ha vetveten padie...

BASTISJE E SHTËPISË

Si djaj nate të dehur rrugëve të pista

Në orët e para të mëngjesit të çartur

Vrap e vrap u futen në shtëpinë e poetit

Skaj rruge, buzë lumit matanë

E gjeten të fjetur, maste boten anë për anë

Rrinte i stepur mbështetë në kore librash

Shikonte hatanë, e ata, thyen dyer, dollapë

E do gjëra të tjera

Bastisen me radhë gjitha orenditë

Ata faqezitë e kohës  zezonë

Morën çfarë gjeten, grabiten, plaçkiten

Tituj librash, shkrime e shënime me vlerë

Zbrazen dhomën e poetit, mbeti duarlidhë

Trupin ia kishin lëpirë qentë e rrugëve

Me bisht nën këmbë kishin ikur errësirës

Të gëzuar për “prenë” e tyre të ndyrë

Nuk e dinin se bota e poetit  nuk zbrazet kurrë

Rilind jetën edhe në kohë më të vështirë

Nga fjalë e poetit kalben kufomat e vdekura

Bota  flet e  heshtë!.....

KËRKOJA GJURMËT

Atje ku nuk arrijnë këmbët

Shkon mendja si era

Dimri kur të ngrin

Shpirti do verën

Dëshirat plazhojnë zallinave

Ripërtërijnë kohën e përmallshme

Sytë nguliten syprinës pa fund

Valët gjëmojnë në një tjetër kohë

Melodi e shkrirë kujtimeve të ikura

Çapiten mes lotësh do stinë të nxehta

Në thellësinë time kërkoja gjurmë gishtash

Mbetur në  shishe  të  verës  si lule humbur

Thyer ahengjeve të nxehta

Në kulmin e krisur të  haresë së lotëve

Valët gjëmonin  të qeta

Imitonin shpirtin tim të harlisur

Kërkoja gjurmët e vetvetes...

QIELL I NXIRË

-

Me re të zeza mbuluar qielli

Nga  piskamë avionësh gjuajtës

Frika fshihet në rrënjë shpirti

Qëndresë  e paepur vetmia

Buzët pëshpëritin vajshëm

Lutjet e natës, shpresë e tërbuar

Qielli i nxirë n’ tym e flakë

Fushat e mbushura  kufoma

Eshtnaja të shkapërderdhura

Pa emra e mbiemra

Shkrirë në flakë bombash

Në hapësirat e globit fatzi

Në këtë kohë zezonash

Nata flakadan zjarri, tymnajë

Dita e ngrirë  shpresave të humbura

Pritje e gjatë për një ditë me diell...

Gjakove, 2025/26