Meti Rexhepi: Çelësi magjik i fëmijërisë
ÇELËSI MAGJIK I FËMIJËRISË (Trajtesë analitike)
Xheladin
MJEKU: “NJË PIKNIK NË KOPSHTIN ZOOLOGJIK”; “NËN GJETHE KAM SHTËPINË”; “LULET
NUK KANË MOSHË” (Trilogji poetike për fëmijë), botoi Lidhja e Shkrimtarëve e
Kosovës; shtypur në Shtypshkronjën Lena Graphic, Prishtinë, 2026
Shkrimtari
Xheladin MJEKU me rastin e 65 vjetorit të lindjes së tij, botoi tri vëllime
librash me poezi për fëmijë: “NJË PIKNIK NË KOPSHTIN ZOOLOGJIK”, “NËN GJETHE
KAM SHTËPINË” dhe “LULET NUK KANË MOSHË” poezi për moshën më të re të fëmijëve.
Tre librat me ilustrime u botuan në emër të Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës,
të miratuar nga Profesor Dr. Shyqeri Galica, redaktuar nga Profesor Dr. Adem
Zejnullahu, recensuar nga Xheladin Çitaku dhe Qazim Berisha. Trilogjia për
fëmijë u shtyp në Shtypshkronjën “ Lena Graphic” në Prishtinë, më 2026.
“NJË
PIKNIK NË KOPSHTIN ZOOLOGJIK” është poemë në vargje e rimuar, e ndërtuar
kryesisht mbi dy personazhe; njëri është i drejtpërdrejtë, ndërsa tjetri bartësi
i përvojës është gjyshi. Gjysh mund të ishte secili nga gjyshërit e përkushtuar
për nipërit dhe mbesat, por në këtë hapësirë kureshtjesh për botën e faunës
është gjyshi me shije prijatare, Ai që zgjon dhe ushqen kureshtjet e vogëlushit
Matin.
Që
në fragmentin e dytë të poemës gjyshi me shije poetike është i prirë nipit t’i
sjellë pamje të drejtpërdrejta, të përfytyruara vetëm në kallëzime gojore
përrallash... Tash ndodh përballja e pa frikshme me natyrën e frymorëve të
egër, por e rrethuar me grila të fortë metali të kopshtit zoologjik:
“Mund
të shfletosh
Libra
të pa fund,
Por
pamje të këtilla
Nuk
i gjen askund.
--
Brenda
këtyre bjeshkëve,
Rrethuar
nga çdo anë,
Botanikë
e mahnitshme
Që
frymën ta ndalë” 1
Nga
rrethoja në rrethojë veta e përvojës vijon me durim t’ia zgjojë ndjeshmërinë
dhe kërshërinë vocërrakut për botën harmonike të shtazëve:
“Që
ka krijuar natyra” dhe se natyra:
Është
fontanë dëshirash...” (Po aty; f. 8)
Teksti
poetik ia zbukuron funksionin jetësor natyrës: natyra ka aq begati sa gjithfarë
dëshirash mund t’i plotësojë, gjithçka që dëshiron “Do ta gjesh aty.” Pra, nuk
ka dyshim për mungesë mospërmbushjeje dëshirash në atë hambar të madh të
natyrës. Krahas shijes së fjalësit të derdhur në vargje, kundruall faqes tjetër
është pamja e blertë e shkrirë në ngjyra të kaltra të qiellit, e bardhë - hirta
e reve tufa - tufa të shpërndara në kaltërsi, pastaj e blerta e kurorave të
drunjve gjethe - plotë e pyllit, e
verdha e lule verdhave, e përhirta e gardhit dhe, tej malet hir - kaltëroshe të
tablosë.
1
Xheladin MJEKU: “Një piknik në kopshtin zoologjik”; Lena graphic”, Prishtinë,
2026, f. 8
Gjithnjë
fjalët dhe ngjyrat, vargjet dhe pikturat e shtojnë joshjen e shijes brenda
kopertinave të librit.
Gjyshi,
personazh i përvojës, duke e tërhequr nipin afër rrethojës së kopshtit
zoologjik, i jep shkas atij të ngre një mori pyetjesh dhe të ndërtojë dialogun
e trajtave të shumta të kureshtjeve, që nuk është e lehtë të jepen si përgjigje
më të pranueshme për moshën e vocërrakut, sidomos përmes masës së paraqitjes së
vargut:
“-
Gjysh, pse unë veç një top,
Leopardi
ka topa plot?” (Po aty; f. 10)
Shpesh
herë kureshtjet e fëmijëve madhorin e lënë pa tekst. Të jemi fare të sinqertë,
ndonjë herë nuk ia dalim pyetjeve të tyre t’ua japim përgjigjet më të mira të
mundshme dhe, doemos në psiken e fëmijës mbeten paqartësi enigmatike. Por,
pikërisht këmbënguljet për t’i kapur kuptimet e gjë sendeve zgjojnë shqisat e
botës së tyre imagjinare. Mu në përgjigjet e pyetjeve të fëmijëve, shfaqet apo
do të duhej të shfaqej shkathtësia e poetit ose shkrimtarit që merr të trajtojë
botën e shpirtrave të tyre pa mëkate në poemë ose në një prozë të gjatë.
Rregullat
e kopshtit zoologjik vogëlushit i lënë përshtypje krejtësisht tjetër fare. Jo
si paraqiten në përrallat e arealit tonë të pasur gojor: për arinjtë, luanët,
ujqërit, krokodilët e ujërave të nxehtë, për leopardët, elefantët, gjarpërinjtë
helmues, hienat, për kafshët shtëpiake dhe shpezët e buta e të egra.
Nga
vizita në kopshtin zoologjik me nipin për dore kultivohet mbresa e një edukimi
paqësor mes grabitqarësh e pa parë dhe e pa dëgjuar! Kopsht mbajtësit kishin
arritur t’i harmonizojnë të kundërtat e karaktereve grabitqare në një frymë
bashkëjetese:
“Është
për t’u çuditur
Me
këtë bashkëjetesë,
Përballë
ujku e dhia,
Sikur
dajë e mbesë!” (Po aty; f. 14)
Mirëpo,
me gjithë mëdyshjen e aty për atyshme, “nipçja” e kuptoi se paqja mes
grabitqarëve nuk ishte arritur nga vullneti që kishin ata. Ajo ishte kushtëzuar
prej rregullave ndërmjet grilave që kishin vendosur zotëruesit e kopshtit:
“Dhe
sikur të mendohej
Ndonjë
armiqësi,
Mes
këtyre grilave
S’kanë
asnjë mundësi” (Po aty; f. 20)
Pyetje
pas pyetjesh, përmes personazhit të “nipçes”, vijojnë të shtrohen kureshtjet
dhe, zhvillohet diskursi poetik i përgjigjeve që përmbushin tridhjetë
fragmentet pesë strofash të tërësisë së poemës. Mirëpo, krahas vargjeve
njëkohësisht janë ilustrimet me ngjyra, të cilat, e joshin anën pamore të
lexuesit duke ndërthurë atmosferë të gjallë, ritme e nuanca ngjyrash, përjetimesh
të ngrohta për lexuesit njomakë. Nëpërmjet figurave të lehta poetike të
personifikimit, të njerizimit, të metaforave, të krahasimit, të zmadhimit dhe
efekteve tjera stilistike, poeti zbuloi veset dhe instinktet karakteristike të
botës shtazore. Të gjitha këto u shërbejnë njomakëve si përvojë njohëse e të
jetuarit në bashkësi, por edhe si mënyra jetese.
Rrëfimi
poetik dhe përtrollitja e imagjinatës pamore sjellin kënaqësinë e mbresave për
përmbajtjen e shkruar, por edhe për pamjet e ilustrimeve nën kornizën e një
bote brenda grilave e fortë prej metali.
Duke
lexuar secilën pjesë, kryesisht nga pesë strofa, gjithsej tridhjetë s’osh, sa i
ka kjo poemë, për secilën shtazë të botës së egër, edhe të atyre që njeriut iu
përshtatën plotësisht, autori Xheladin MJEKU ua spikati tiparet e veçanta dhe
të përgjithshme të tyre. Interesantja dhe kureshtja qëndrojnë brenda vargjeve.
Sytë e njomakut i pikasin ato. Në këtë rrjedh shkrimi, me anë të gjuhës së
kapshme artistike, lexuesve të njomë, përkatësisht Matinit, përpos përjetimit
mbresëlënës, i hapen horizonte të panjohura të përballjes me një botë që e
zbret nga përrallat...
Megjithatë,
pak para e fundit të poemës “NJË PIKNIK NË KOPSHTIN ZOOLOGJIK”, përshtypjet e
mrekullueshme të Matinit reflektuan edhe për anën tjetër, atë të padukshmen e
lirisë së shtazëve në natyrë:
“
- Ne sot u mrekulluam,
Por
këtu bëjnë tjetër jetë,
Të
mbyllur nëpër kafaze,
Në
okupim të vërtetë”
Kësisoj,
dialogu mes Matinit dhe gjyshit nxori përfundimin jo aq të këndshëm:
“-
Nipi im i dashur,
Kështu
ndonjëherë ndodh,
Dikush
rri pas grilave,
Të
tjerët të lirë rrojnë!” (Po aty; f. 60)
Një
përmbyllje e tillë e përgjithësuar nga diskursi i përgjigjes së poetit lë
hapësirë për qasje shumështresore.
“NËN
GJETHE E KAM SHTËPINË”
Vëllimi
vjershëtor “NËN GJETHE E KAM SHTËPINË”, në shtatë cikle e realizon tërësinë e
tij librore, kryesisht me vjersha katër vargjesh. Gjashtëdhjetë e pesë s’osh që
autori i quan “tingëllima.”
Shkrimtari
Xheladin MJEKU në gjashtëdhjetë e pesë vjetorin e datëlindjes së tij, solli
ndjesitë e këndshme, më të bukurat, grishjet e gazmores së jetës të bekuarën
fëmijëri. Çfarë hasim këtu në këto “tingëllima” katër vargësh? Në këtë hapësirë
shkrimi lexuesi që zotëron shkrim - leximin has natyrën dhe mrekullitë që i
shpalos libri i madhërishëm dhe i bukur i natyrës. Shpalimi i natyrës
fëmijërore nis nga çerdhja ose shtëpia e zogjve:
“Nën
gjethe e kam shtëpinë,
Atdhe
e kam qiellin,
Me
të aguar dita
Në
ballë e puth diellin!”
Shtrirja
e shpalimit të gjithë kësaj atmosfere e shpirtit fëmijëror, mandej e ritmeve, e
kontrasteve dhe larushisë së ngjyrave të stinëve të jetës, prekjet e gazmores
së çunave e të çupave... Vargjet prej një strofe, gjashtëdhjetë e pesë strofat
e librit mëtojnë t’i zbërthejnë ngërthesat e djeshme dhe të sotme, fluturimet e
dëshirave, sikurse shpezët shtegtarë në ndërrime stinësh... Kureshtjet për
botën, për yjtë, për shfaqjet e dukurive atmosferike, pamjet mahnitëse të
bjeshkëve shqiptare, bota e ëndrrave, magjikja e rrezeve, për “fjongon
pranverore”; dëshirat e çiltra për lirinë e zogjve e të fluturave, për atdheun
“Përplot luledielli”, për kultivimin e mëshirës, për dashurinë e pakufishme
prindërore... Gjithsesi, motivet e motivimit të fëmijërisë janë llojesh të
ndryshme, për shembull: “Shqiponja stoike betohet në flamur”, bletët punëtore
që:
“Mbushin
plotë me mjaltë
Kavanoz
e hoje!”
E
tërë kjo larushi jete e lojës e shoqërimit me florën e faunën, e sjell një
përfundim dialektik me doza të pashmangshme përjetësimi të botës magjike të
fëmijëve dhe, me pikla vese si një tis i mallëngjimit mbi lule - ëndjet e
jetës. Poeti përjetësohet në kapitullin e ri të moshës i vetëdijshëm për
ndërrimin e brezave, porse assesi ndjehet i përjashtuar nga ajo çerdhe e dashur
e fëmijërisë, ngaqë ai po hyn në moshën e tretë të jetës si gjysh:
“Gjithmonë
në mesin tuaj,
Edhe
unë ndihem i ri,
Jetës
ia falim
Një
kapitull të ri!” (Po aty; f. 85)
“LULET
NUK KANË MOSHË”
Lënda
e librit “LULET NUK KANË MOSHË” merr shtrirje në tetë cikle poetike: “Për një
pëllumb krahëshkruar”, “Kolovajza e yjeve”, “Këtu ndodhin mrekulli”, “Ku flenë
dallëndyshet”, “Ec me moshën dorë për dore”, “Në duel me pasqyrën”, “Kush e
drejton lumin” dhe “Pranverës ia them një fjalë.”
Në
vëllimin vjershëtor që po i qasemi, nga kënd pamja jonë e hasim të njëjtën
tipologji motivuese për moshën fëmijërore, por tashmë niveli i moshës së cilës
i përkushtohen poezitë është më i madh dhe, paksa më i thelluar në dukuritë e
perceptimet ndijore, pamore dhe zgjimin e reflektimeve ideore të çunave e të
çupave. Te ky nivel moshe fillojnë të shtohen përsiatjet për shfaqjet e natyrës
e të realitetit jetësor.
Poeti
Xheladin MJEKU tashmë i dëshmuar si autor për shkrim - kërkime të së bukurës së
shkruar, e thellon dhe zgjeron gamën kërkimore të fushë - shtrirjes letrare
artistike, veçmas në shkrime për fëmijë dhe të rinj. Qëllimin e tij autorial e
shpreh qartë në poezinë e ciklit të parë të këtij libri “Dua ta shkruaj një
libër”:
“Dua
të shkruaj një libër sa gjithë Iliria,
Ku
gjithmonë aty do të mbretërojë liria!
Dua
ta shkruaj një libër sa vetë dashuria ,
Ku
çdo herë takohen edhe ëndrrat e mia!
Dua
ta shkruaj një libër që lexohet prore,
Ku
fëmijërinë time gjithnjë e mbaj për dore!”2
2
Xheladin MJEKU: “LULET NUK KANË MOSHË”; LSHK, Shtypur te Lena Graphic,
Prishtinë, 2026
KONCEPTET
STRUMBULLARË
Apostrofimet
si Iliria, liria, dashuria, ëndrrat, fëmijëria janë koncepte strumbullarë rreth
të cilave mbështillen temat, motivet, bëmat, përjetimet, kërshëria, shpalimi
artistik i njohjes së botës që e rrethon lexuesin dhe e pajis me pamje që
shndërrohen në përfytyrime. Kërkimet e vargut të autorit janë të pandalshme pas
vlerave të së bukurës, të së madhërishmes, të mrekullive dhe të përballjeve me të
papriturat... Figurat e krahasimit e të zmadhimit (hiperbolat) ngrehin në
lëvizje mëtimin e qëllimit fisnik për t’i shtruar këto konceptime programatike;
por prore duke e mbajtur “për dore” fëmijërinë si periudhën më të këndshme,
jashtë brengave që ua sjell jeta madhorëve që marrin përgjegjësi.
NDJESI
PËR FËMIJËRINË
Në
librin “LULET NUK KANË MOSHË” motivet e hapësirës së lirisë janë të
pashmangshme pikërisht për shkaqe të dhimbshme të historisë:
“I
hedh pak dhe’ Kosove
Me
dy - tri fjalë bese,
Dhe
shtrij hap e krah
Një
ëndërr nënkrese.” (Po aty; f.14)
Doemos
loja për fëmijët është pjesë e pandashme e rritës, e afrisë e për bashkimit mes
motakësh dhe aty zë fill e vijon hareja:
“Unë
një gur,
Ti
një gur,
Nga
shoqëria mos ik,
I
bëjmë lojës një mozaik.
---
Unë
një gur
Ti
një gur,
Pema
e jetës
Nuk
shembet kurrë!”(Po aty; f. 16)
Porosia
e vjershës është e drejtpërdrejtë, ngase e shpie atë te kultivimi i
përbashkësisë dhe, në përbashkësi gjendet lumturia. Ritmet e lojës dhe të
joshjes poeti Xheladin MJEKU arrin t’i organizojë e t’i harmonizojë
artistikisht. Autori i jep liri vargut në gjithë hapësirën e shtrirjes së
lirisë. Ai kap shkaset e motivimit nga ndjenjat e gëzimit, të cilave iu dëfton
trajta të befasishme të shprehjes poetike:
“Gjeli
nga gëzimi,
Iku
nga vizatimi,
Dhe
ia tha këngës
Në
pikë të agimit!” (Po aty; f. 20)
Poezia
“Kolovajza e yjeve” kap ritmet e lojës duke e shtrirë përmasën e saj deri në
gjerdanin e yjve. Imagjinatës i vijnë në lojë yjet, ndërsa poeti pohon se çfarë
do t motivojë loja për kënaqësinë e fëmijëve:
“Loja
jonë sjell mrekulli,
---
I
mbledh yjet një nga një
Dhe
qëndis një fustan të ri.” (Po aty; f. 25)
Poetit
i shërbejnë dukuritë e natyrës për të shfaqur trajta të këndshme figurative.
Një përtrollitje të tillë e shohim te poezia “A ka krah ylberi.” Kemi
përthellim të veshjes së vargjeve me metaforë dhe fluturime të imagjinatës në
vargjet e shkëputura të vjershës vijuese:
“Ua
lanë sytë ëndrrave,
Dhe
pi ujë në gurrat e dashurive,
Merr
fëmijët për dore
Dhe
flatrojnë kaltërsive.” (Po aty; f. 26)
Përvoja
e varg thurjes poetit i ka dhuruar prirjen e portretizimit të fytyrës së
fëmijës të dashur dhe, nëpërmjet figurës së krahasimit e të zmadhimit të
qëmtojë tipare, që nga një përmasë e vogël e portretit ta shtrijë përmasën e
dashurisë te Liqeni i Ohrit apo te Liqeni Metaforik i Lasgushit. Shohim se edhe
kësisoj, poeti arrin t’i bashkojë poetikisht bindshëm përmasat e bukurisë
artistike mbi portretin e piketuar:
“Dy
sy kaltërosh
Si
Liqeni i Lasgushit,
Thellë
në shpirt më pikasën
Si
dy kokrra rrushi.” (Po aty; f. 45)
DYMENDJET
PËR TË BUKURËN E FËMIJËS
Sido
që të shkruash për fëmijë, të del parasysh trajta e pashpjegueshme e dyshimit,
se nuk ke shkruar mjaftueshëm bindshëm për ta. Çfarë mund t’u pëlqejë dhe çfarë
nuk ua gëlltitë psikja përplot kureshtje e atyre? Ku dhe kur mund t’ua zgjosh
ndjesinë dhe vullnetin për të bukurën e masës së tyre fëmijërore? Poetët
pashmangshëm përballen me këso dymendjesh ose dilemash. Një këso përballje do
ta ketë pasur edhe autori i këtyre tri vëllimeve simpatike me vargje,
ilustrimesh shumëngjyrëshe që joshin lexuesit e çdo moshe. Andaj duke pasur
parasysh këto dilema, krijuesi frytdhënës Xheladin MJEKU solli vargje të
kapshëm për lexuesit njomakë.
Vjershërimi
i poetit MJEKU nuk mëtoi të eksperimentojë, apo që ta zërë shprehjen e fjalësit
të tij artistik nëpër hyrje labirintesh pa dalje te kumti i vërtetë poetik. Ai
porositë dhe reflektimet brenda rreshtave nuk i fsheh në guacën hermetike të
shkrimit. Aluzionet e shkrimit të tij kanë qartësinë dhe kthjelltësinë e duhur
për zbërthimin e fenomeneve të jetës e të natyrës, të ndjenjave që formësojnë
trajta mendimesh për akëcilën dukuri... Por, në vëllimin poetik “LULET NUK KANË
MOSHË”, autorit i ndodh, në pak raste, për të mos thënë në asnjë rast, të kët
thurë vargje tej nivelit receptues të diapazonit fëmijëror, siç është vjersha
“Vargje me pikëpyetje.”
Megjithatë,
autori MJEKU duke qenë krijues edhe me përkushtime të tjera të diskurseve
kritike, madje veçmas si tregimtar, po për moshën më të re, përzgjodhi të
pasqyrojë gjithçka që prek, ngashënjen dhe grish botën kureshtare dhe magjike
të fëmijës. Shumë poezi nismën dhe referimin e kanë në pikëpyetje dhe, kjo
përkon me zgjimin e imagjinatës së tyre. Thjesht të qartë: këto tri përmbledhje
poetike nuk janë shkruar vetëm për fëmijë. Ato lexohen me ëndje edhe nga moshat
e të rriturve. Kategoria e të moshuarve e ndien si nevojë rikthimin te
fëmijëria vetjake; por rikthimi doemos shpie në vesën e mallëngjimit. Afër
mëndësh ky autor nuk i shmanget fëmijërisë së vet, ngase gjithnjë me dridhje
ndjesie e shqipton fjalën “nostalgji.”
FUNKSIONI
NDËRTUES I PIKËPYETJES
T’i
kapësh ritmet e vargut në vjershërim është mjeshtri e krijuesit të padyshimtë.
Pohimi ynë na shpie te poezia “Pentagrami i erërave”:
“Pareshtur
pentagrami
Ndryshon
melodinë,
Herë
vjen zë i frikshëm,
Herë
krijon mrekullinë!
----
Herë
fishkëllen furishëm
Në
stinët me acar,
Herë
në lojë me gjethe,
Fillon
pranverën mbarë.” (Po aty; f. 62)
Rrita
e secilit fëmijë është e ngjizur me lojën, me lëvizjet dhe shtytjet e lojës.
Shumëçka tjetër që nuk është lojë, nuk është tërheqëse për fëmijën, fëmijës i
sjell bezdi të padurueshme. Rrjedhës së rritës, nga e djeshmja në të sotmen,
dialektika e jetës ka ndryshuar rolet. Djalëria ia rritë shtatin dhe vetëdijen
fëmijës të djeshëm, por ka shtuar edhe vlerën e formësimit të karakterit,
vlerën njohëse të vetëdijesimit dhe, zbërthime tiparesh e mësime për ndryshimin
e brezave:
“Dje
më mbaje për dore,
Sot
radha bie tek unë,
Se
vitet mbrapsht i kthyem,
Dashuria
rrjedh si lumë!”
Arrijmë
lehtë të shquajmë mësimin e porosisë se kryefjalë e katërvargëshit të cituar
është dashuria.
Në
poezinë “Valixhja e kujtimeve” me shkasin e pyetjes së nipit, gjyshi ngre
dialogun e zbrazjes (katarzës) së tij emocionale. Valixhja figurative e gjyshit
është e mbushur me kujtime e përjetime të bukura fëmijërore, por edhe me dhimbje
e peripeci të zbrazura me lot. Jo vetëm kaq. Aty ruhet e fshehur fëmijëria e
gjyshit, një hambar lënde për diskursin e sotëm poetik.
Çelësi
magjik i hyrjes në shtjellime motivesh të ndryshme poetike është pikëpyetja.
Pikëpyetja në këtë vjershërim ka funksion shtytës për ndërtime të ndryshme
figurative dhe ideore. Personazhet e dashura të këtij rendi vjershash: Dorela,
Jara dhe Matini mjetin më të fortë komunikues që e përdorin dendur e kanë
pikëpyetjen dhe, pikërisht pikëpyetja hap dialogun:
“
– Nipi im i dashur,
Këtu
kam mbyllur një botë,
Herë
me kujtime të bukura,
Herë
plot dhimbje e lot!”
---
Kam
këtu një valixhe
Mbushur
me kujtime,
Aty
ruaj të fshehur
Gjithë
fëmijërinë time!” (Po aty; f. 77)
STILI
I THËNIES
Njëra
nga veçantitë e stilit të shprehjes së poetit Xheladin MJEKU, ndonëse fjala
është për shkrimet e tija për fëmijë, është ndërtimi stilistik i thënies apo i
kumtit artistik. Stili shpërfaqet mbi rebuset e kuptimit figurativ. Çfarë do të
thotë ky pohim për diskursin tonë vlerësues? Kjo do të thotë që pikëpyetjeve të
mbarsura me kureshtje të aty për atyshme të mos iu japësh përgjigje të
drejtpërdrejta, por që përgjigjet të jenë të tërthortë dhe figurativisht nën
shtresime përmbajtjesh. Ato janë prodhimtarë reflektimesh.
Po
të lexohet pakëz më përqendrueshëm, një stil të këtillë e hasim te poezia “Kush
e drejton lumin”, në faqen 101 të këtij libri.
PËRMBYLLJE
Kam
përshtypje se periudhës më të re të letërsisë për fëmijë në rrjedhat e sotme
demokratike, po i mungojnë kultivuesit e devotshëm të kësaj letërsie. Lë t’i
përmend vetëm disa nga ata, si: Bedri Dedja, Gaço Bushaka, Ali Huruglica, Rifat
Kukaj, Zejnullah Halili, Arif Demolli, Abdullah Thaçi, Gani Xhafolli e të
tjerë. Nga një plejadë e tillë ende vijojnë të shkruajnë: Anton Nikë Berisha,
Ibrahim Kadriu e ndonjë tjetër.
Nuk
mund të jenë të anashkaluar prej kësaj trashëgimie me vlera, edhe disa nga
kultivuesit e zellshëm të periudhës së “inteligjencës artificiale”, që ende nuk
ka arritur ta ngufasë letërsinë dhe artin e mirëfilltë. Me taktin e kujdesshëm
të mos nënvlerësimit, do t’i veçoja dy prej autorëve: Avdush Canajn dhe autorin
e kësaj trilogjie poetike Xheladin MJEKUN.
Për
përvjetorin e datëlindjes kjo trilogji librore është dhurata më e bukur për
shkrimtarin Xheladin MJEKU!
Gjilan, maj - qershor 2026
Të Tjera
