Lazim Miftari: Gjergji i lashtësisë
(Shën
Gjergji e Gjergj Elez Alia)
Nga
Lazim Miftari
Në
kohë të lashta,mjegull historie,
lindi
një foshnjë me trup të gjerë.
S'erdhi
si njeri prej kësaj njerëzie,
por
si hyjni që zbret në tokë si erë.
E
ëma e pa si mal me vlerë,
me
kraharor të fortë si shkëmb.
"Gjergj"
e thirri — trup të gjerë,
si
lis që stuhia s'mund ta shemb.
U
rrit si rrufe mbi male të larta,
ku
e keqja digjej n'flakë e n'hi.
Në
çdo betejë, me plagë të hapta,
fitonte
luftërat vetë, pa perëndi.
Ndërtoi
kuvende e ngriti fise,
u
dha njerëzve besë e nder.
S'la
armik të shkelë këto vise,
theu
zinxhirët si erë mbi ferr.
Nëntë
plagë kraharorin ia çanë,
nëntë
vjet gjaku s'iu tha në gur.
Motra
i rrinte vëllait trim pranë,
me
lot që digjnin plagë e pluhur.
Lotët
e saj rridhnin si kroje mali,
mbi
trupin e tij binin ngadalë.
Dhe
Gjergji ngrihej si prej varri,
si
diell që çan retë mbi valë.
Ai
s'i lutej aspak qiellit për fuqi,
as
zotave që zbresin prej altari.
Fuqinë
e mbante në gjak e në gji,
si
vullkan që shpërthen nga zjarri.
Kur
Balozi u ngrit prej detit të zi,
duke
kërkuar vajza për darkë,
Gjergji
doli si vetëtimë në stuhi,
me
shpatë që ndizte terrin flakë.
Shpatat
kërcisnin si rrufe moti,
plagët
e vjetra i hapeshin prapë.
Por
ai s'përkulej nga fati e loti,
ishte
stuhia që digjte çdo prag.
S'luftonte
për fron e as kurorë,
as
për parajsë e për asnjë fe.
Për
motrën e tij e fise arbërorë,
u
bë këngë e gjallë mbi këtë dhe.
Pastaj
erdhi koha e kryqit të trashë,
me
priftërinj që zbritën mbi dhe,
deshën
ta kthenin Gjergjin e lashtë
në
Shën Gjergj - i krishter për fe.
Por
nuk lindi prej kishës emri i tij,
as
prej ungjillit e kambanës së zezë.
"Gjergj"
do të thotë trup i gjerë, njeri,
hero
që ngrihet prej tokës që ndez.
Më
vonë erdhi hija e Osmanisë,
me
turban e ligje nga robëria,
dhe
Gjergjit të lashtë të Arbërisë
ia
mveshën emrin edhe Elez Alia.
Emrat
ndërrojnë si era mbi gurë,
ndërsa
thelbi mbetet gjëja e parë.
Gjergji
jeton në lahutë e flamur,
si
trim i lashtë dhe si legjendar.
Ai
nuk vdes — por bëhet kujtesë,
në
këngë që digjen si zjarr në gji.
Pa
fron, pa kryq, pa fe mbi shpresë,
por
hyjni e lashtë në këtë Shqiptari.
Në
lahutë, në këngë e në çdo gur,
emri
i tij ushton edhe sot si rrufe.
Gjergji
i lashtë, që nuk vdes kurrë,
arketip iliro-pellazg — mbi çdo fe.
Lazim Miftari
Prishtinë 30 Maj 2026
Të Tjera
