Hamza Halabaku: I pathyeshmi Profesor Rexhep Hoxha

I PATHYESHMI*

PROFESOR REXHEP HOXHA

Një kushërirë imja, në vitet tetëdhjetë të she¬kullit XX, studionte Gjuhën dhe letërsinë shqipe në Shkollën e Lartë Pedagogjike të Prishtinës dhe bano¬nte në banesën e familjes sonë në Ulpianë. Kushërira ishte punëtore e disiplinuar dhe studente e zellshme. Kishte bërë provimin me shkrim në lëndën që e ligjëronte profesor Rexhep Hoxha. Ata studentë që e kalo¬nin provimin me shkrim, fitonin kushtin edhe për pro¬vimin me gojë. Ata që nuk e kalonin provimin me shkrim, nuk e kishin të drejtën të hynin në provimin me gojë.

Ishte janari i atij viti dhe kishte rënë shumë borë. Vështirë lëvizej në vendbanime ku jetohej e le më që të udhëtohej nga Pozharani, ku, atë janar, ishte protagonistja e këtij rrëfimi.

Baci Zeqë, i ati i protagonistes së tregimit tim, më bëri telefonatë me lutje që të shkoja deri në Shko¬llën e Lartë Pedagogjike për të parë a e kishte dhënë provimin me shkrim e bija e tij dhe kur duhej të paraqitej për provimin me gojë, nëse e kishte kaluar atë me shkrim.

I premtova se atë punë do ta kryeja shumë shpejt dhe do t’i telefonoja menjëherë për ta njoftuar për suksesin e bijës së tij. Shkolla e Lartë Pedago¬gjike e Prishtinës nuk ishte shumë larg nga vendi ku e kishte selinë Pleqësia e Arsimit e Kosovës. Atëherë isha bashkëpunëtor në Pleqësinë e Arsimit të Kosovës.

Pasi i mora leje shefit tim, fillova të përga¬ti¬tesha për të vajtur deri në Shkollën e Lartë Pedago¬gjike. Sa isha duke e veshur kapotën time të dimrit ngjyrë hiri, meqë bënte shumë ftohtë, në derën e zy¬rës sonë u dëgjuan trokitje të lehta.

Hyr, foli shefi im, Stathi Kostari.

Çfarë fati, thashë me vete, vetë profesor Rexhep Hoxha!

U përshëndetëm.

- Hë? - më pyeti, kur më pa ashtu të veshur, - ku do të ikësh në këtë acar?

Mendoja të dal pak, shoku profesor, por tani, mbasi që Ju erdhët, paskam fat që të mos dal nga zyra në këtë ditë dimri të egër.

- Pse, çfarë lidhjeje ka me mua dalja jote? - vazhdoi me pyetje profesor Rexhep Hoxha.

- Po unë kam një kushërirë, që para disa ditësh ka pasur provimin me shkrim te ju, shoku profesor. Ajo më ka lutur ta informoj se a e ka kryer provimin me shkrim, apo jo. Më duhej të shkoja deri atje për të parë, a është në listën e atyre që e kanë kryer provi¬min me shkrim, apo jo.

- Unë nuk fal nota, djalosh, - më tha, pasi atë kohë isha vërtetë djalosh në krahasim me moshën e profesor Rexhepit.

Asnjë herë nuk jap nota kaluese për njerëzit e njohur dhe për ata studentë që nuk e meritojnë.

- Jo, profesor, nuk jam duke Ju lutur që t’i falni notë kushërirës sime, po vetëm të di a e ka kryer apo jo provimin, në mënyrë që të mos e bëj rrugën kot deri te Shkolla e Lartë në këtë acar.

E falënderova shumë që më kurseu nga të ftohtit e janarit. E hoqa kapotën time ngjyrë hiri dhe u ula në vendin tim të punës. E solla numrin e tele¬fonit dhe e njoftova kushëririn tim se e bija e tij duhet të përgatitet më mirë për afatin e ardhshëm të provi¬meve.

Shefi im më luti të porosisja kafe për profe¬sorin Rexhep Hoxha.

Profesor Rexhep Hoxha na tregoi se si njëherë e kishte lutur një shokun e vet për një kandidat që t‘ia falte notën në një provim. Ai e kishte falur atë notë.

Më vonë, edhe ai e kishte lutur profesor Rexhep Hoxhën që një të afërmi të tij t’ia falte notën në lëndën “Historia e vjetër e letërsisë”, mirëpo pro¬fe¬sor Rexhepi e kishte refuzuar kategorikisht.

- Po unë një herë ta kam kryer një porosi tënden, - i kishte thënë profesori tjetër.

- Po, ma ke kryer dhe do ta kryesh, nëse unë të them, po nuk do të them kurrë më, se ti bën këso gjëra jo të mira, ndërsa unë, Rexhep Hoxha, nuk i kam bërë, s’i bëj dhe as që do t’i bëj ndonjëherë...

Profesor Rexhep Hoxha ishte profesor i shkël¬qyeshëm. Ata që kanë marrë nota kaluese te profesor Rexhepi, dinë ta shkruajnë drejt dhe pa gabime gju¬hën tonë të bukur shqipe...

Shpeshherë krenohem për takimet e mia me profesor Rexhepin.

*Hamza Halabaku: Rrjedhë motesh, Tregime, kujtime, ditar... Prishtinë, . 2017,             fq. 79