Anton Marku: Cikël me poezi nga Anton Marku
Dashuria është
ëndërr e madhe
për t’u parë vetëm
Kur u bëre e imja
mendova se do të jesh
vetëm një presje
në vargun tim
T’i arnojmë disi netët
me ndonjë puthje tinëz
Gjunjët e pamësuar me lutje
refuzonin të përkuleshin
Në diellin e parë u ktheheshim
jetëve të mëparshme
të sotmen ta shtynim për nesër
Dashuria është ëndërr e madhe
për t’u parë vetëm.
KAJSITË
Tani është radha jote
Mbathi këpucët e mia dhe nisu
ikjeve të ditëpërditshme
Pas çdo dihatje
kajsitë e vona
shtrydhi me sy
Me të njëjtët hapa
lakoje rrugën
Murgjit t’i zërë gjumi
pa e thënë
lutjen e pasdarkës.
Aq
lehtë
ra
në rrjetë
ajo
natë
Shpirti
im
u
zu peng
në
trupin tënd
Një
nga një i zhveshi
pëlhurat
e tepërta
Me
shi u veshën
orët
tona
Uji
na piu
fund
e krye
Pa u
zdritur mirë
më
flake tutje.
Para
derës mbetën
këpucët
e njërit prej nesh.
Ishte
ndër ato të rrallat
që
nuk kishte arsye për ta fshehur
ndonjë
fjalë nën gjuhë
Në
këtë botë
nuk
kishte ardhur vetëm
për
t’i fërkuar duart
Në
sytë e saj
nuk
kishte vend
për
asnjë tjetër.
LETRA E BARDHË
Desha
të të shkruaj
por
letra mbeti e bardhë
E
ndjeva se si vjen
nga
ana tjetër e hijes
Dalë
nga një lumë
që
po zbrazej
Asnjë mur
nuk
ia arriti
ta
ndalë erën
Loti
im
gjeti
një rrugë tjetër
për
të prekur dhembjen.
Anton
Marku
Vjenë, 16.05.2026
Të Tjera
