Pilo Zyba: "Plazh në të thatë"

"PLAZH NË TË THATË"

(Tregim humoristik nga Londra)

NGA PILO  ZYBA

Në Londër, dielli është si ndonjë ministër i ndershëm: shfaqet rrallë dhe ikën shpejt.

Prandaj, sapo pashë që qielli ishte hapur dhe dielli kishte nxjerrë kokën si i penduar për mungesat e gjata, vendosa të bëj një sakrificë patriotike për trupin tim: të dal e të marr ca rreze.

Nxora nga dollapi rrobat e plazhit, që flinin aty prej dy-tri vjetësh, si relike të kohës kur besoja ende se barku im mund të fshihej me frymëmarrje të thellë. I vesha me kujdes, mora çantën dhe u nisa drejt parkut të madh të lagjes, atij pa pemë në mes, që anglezët e quajnë “open green area”, ndërsa ne shqiptarët do ta quanim shkurt: “fushë ku piqen njerëzit si speca.”

Bari ishte i gjelbër si reklamë detergjenti. Pemët anash kishin shpërthyer në lulëzim, dhe në mes të asaj qetësie angleze rrinin të shpërndara ca gra e vajza, secila në universin e vet:

njëra me telefon,

tjetra me libër,

një tjetër duke bërë gjimnastikë me kufje në vesh, sikur po stërvitej për të kapur avionin pa biletë.

Sapo mbërrita, hodha çantën në bar dhe nisa të zhvishesha me atë seriozitetin e burrave që mendojnë se ende kanë fizik plazhi nga viti 1987.

Në atë çast ndjeva disa vështrime mbi vete.

Njëra uli telefonin.

Tjetra hoqi sytë nga libri.

Ajo që po bënte gjimnastikë ngadalësoi ritmin.

“Merre dreq,” thashë me vete,

“unë erdha për rreze dielli, jo për rreze sysh.”

Por sidoqoftë vazhdova.

Vura kufjet dhe fillova të lëviz pak gjunjët, se mosha do mirëmbajtje si biçikletat angleze.

Ndërkohë, ngaqë po lëvizja, pa kuptuar po afrohesha drejt zonjave.

Në mendjen time kjo ishte krejt normale.

Në mendjen e tyre ndoshta dukeja si ndonjë emigrant ballkanik që kishte dalë për gjueti estetike.

Sa më shumë afrohesha, aq më shumë ato ktheheshin në privatësinë e tyre:

libri u hap më shumë,

telefoni u ngrit më lart,

vajza e gjimnastikës u ul në bar sikur po fshihej nga tatimet.

Pak më tej, një zonjë përkëdhelte një qen të madh.

Qeni, sapo më pa duke iu afruar, nxori dhëmbët me një profesionalizëm që vetëm qentë londinezë e kanë.

Në atë moment më pushuan kufjet.

Muzika mbaroi.

Pashë telefonin: pa valë.

Si duket, edhe interneti kishte vendosur të më izolonte.

U ktheva mbrapsht drejt çantës sime dhe valët u rikthyen menjëherë.

“Mirë,” thashë, “edhe teknologjia qenka kundër afrimit tim me njerëzit.”

Teksa ecja, në rrugë kaloi një çift i ri. Një bjonde trupderdhur, me kraharor aq krenar sa dukej sikur mbante dy topa lufte kundërajrore, i tha të dashurit:

— Shiko, shiko gjyshi! Rri bën plazh i qetë, ndërsa unë po vonohem në punë!

Djali buzëqeshi filozofikisht:

— Gjyshi ka punuar në jetë. Ka rritur fëmijët, ka siguruar pensionin… tani piqet në diell.

Mbeta pa fjalë.

Pesë minuta më parë ndihesha si emigrant romantik në park.

Tani sapo isha graduar “gjysh diellor”.

U ktheva te vendi im. Aty po afrohej një çift tjetër i ri. Vajza donte të shtriheshin pranë meje, se aty pemët ishin më të bukura dhe bari më i gjelbër. Djali e mbante nga krahu me atë shikimin tipik mashkullor:

“Këto territore i kontrolloj unë.”

U shtriva me dinjitet. Por aty kuptova tragjedinë e vërtetë të ditës. Rrobat e plazhit më ishin ngushtuar shumë. Poshtë tyre, mbathjet më kishin hyrë në mish si sanksione ekonomike. Fillova të lëviz pak nga beli për t’i rregulluar.

Papritur, pas meje dëgjoj:

— Khë… khë…

Kthehem menjëherë.

Një zezak mbi biçikletë më shikonte me sy të hapur.

— Çfarë ke? — i them.

— Asgjë, — tha. — Të pashë duke u tundur… mendova se tundeshe për mua.

E pashë me inat dhe pështyva.

— Ik, more! — i thashë.

Ai qeshi.

— Mos pështy! Këtu jemi në Londër. Këtu fara jonë është më e shumtë se në Afrikë!

Mora një gur dhe ia hodha. Ai i dha biçikletës me shpejtësi olimpike dhe u zhduk.

Çifti pranë meje po qeshte me lot. Djali puthi vajzën në qafë.

Unë ngrita sytë nga qielli. Dy avionë kalonin ngadalë drejt aeroporteve londineze.

Dhe aty, i shtrirë në bar, me barkun që luftonte me rrobat e plazhit, me diellin që më digjte hundën dhe me krenarinë që më ishte tretur si akullore korriku, mendova:

— Eh, Londër…

Këtu edhe plazhi bëhet “në të thatë”…