Mihaela Aionesei: Ikona e shpirtit tim

MIHAELA AIONESEI

MENUET

Ka rënë shi gjatë gjithë natës...
shi rrjedh si nga një kullë e thyer
dhe tani. I ftohti më ka depërtuar në eshtra
si një gjarpër lodhur nga shumë udhëtim.
Ka rënë shi gjatë gjithë natës...
po bie çmendurisht edhe tani.
Nuk di më kush kë kë përsërit
kush jep kush merr kush kë ka kapur
në menuetin e natës.
Kam gjetur një shpirt duke endur
pa gjumë në pyllin
e dendur. Desha të hyj
dhe të qëndroj pranë tij
si një nusë e përjetshme në shtëpi.
Ka rënë shi. Po bie çuditërisht edhe tani.
Agimi përvëlon mbi botën
askush nuk e di për kujt është kjo vjeshtë
askush nuk e di çfarë do të thotë kjo përpjekje.
Unë kam mbetur me duar të zbathura
në gjunjë. Ti ende kërkon
ndër shumë pika një shenjë
pa e ditur që po numëroj rrahjet e tua që
më japin vend për t'u futur tek ty në kraharor.

Mbylle, nënë, dritaren!
Kam gjetur një shpirt të bardhë
nga i cili nuk dua të largohem më.
Mbylle, nënë, dritaren!
bëhet akull rruga
ku ende nuk dua të kaloj.
Ka rënë shi. Po bie shi

pa marrë frymë edhe tani.
Kalon një kosë në rrugë
fthyer një njeri tjetër
një rrugë tjetër. Si të kaloj?
Të rri vigjilent pranë teje nën kodër
të paktën për një sekret
të paktën për një vjeshtë
dhe pastaj i qetë do të largohem.

JEHONË E ZGJATUR

Kam pyetur veten për një kohë të gjatë:
Nëse atë që ndjej nuk është dashuri,
pse ndahem në lutje
dhe në lot pastroj rrugët e vjeshtës
që të të shtrihet në kalendare
një dimër i bardhë –
si një peshqir i bukur i qepur
me rrush nga vreshtat në gjumin e tyre të brishtë
të ndjesh aromën e bukës duke të joshur të vish
të shijosh nga zjarri i dëshirës për mua
dhe për shtëpinë...
Nëse nuk është dashuri,
pse brenda meje përplasen
me kaq pasion copëza yjesh?
pse fshihem nëpër vrima toke
dhe guxoj vetëm në zhurmën e reshjeve
me emër të të thërras

ndërsa nga tempulli deri në thembra
vetëm ti më rrit...
Nëse s’ është dashuria, kush ma shuan trishtimin
nga katër pikat kardinale
dhe në vesën e mëngjesit,
dhe fytyra e kujt lind duke zgjuar dritën
në hijen e dridhur
nga dëbora?
Nëqoftëse nuk je ti, dashuri,
atëherë kush shëtit nëpër qoshe
duke trazuar duar të lodhura nga pritja?
Kush shuan qirinjte e mia
që qëndronin të pakthyeshëm të ruajtura?
Kush përmes gjakut të trëndafilave
të mbledhura më shpërndan
nëse nuk mund të mblidhem?
Kush në të gjelbër ka veshur në mes të dimrit
trupin e kukullës prej dylli?
Nëse nuk je ti, dashuri,
atëherë nuk e di kush do të guxonin
të përballonte kaq shumë kundërshti
vetëm për të ndjerë veten si mrekullia e tetë
këtë mbrëmje...
Kur vjen përsëri?

IKONA E SHPIRTIT TIM

Këto fjalë që përpiqem t'ia shkruaj ty
nuk gërvishtin, nuk qanin
janë zogj të bardhë që digjen
që unë të ngrihem grua nga hiri i tyre
me një vetull të ngritur në erë
për të përballuar valën e mullinjve të tymit
unë kam lindur për të ecur mbi ujë
dhe kam të njëjtën moshë me lumin
që ndan pëshpëritjet nga pëshpëritjet e tjera
për këtë mund të ndërtoj në qelizat e hënës
këto mistere tona
këto fjalë që po të shkruaj
nuk dhembin dhe as nuk bërtasin
janë qirinj që ruajnë vigjilencën
bukurinë e duarve të bashkuara
unë u përulem atyre
dhe ndjej se ngjitet brenda meje
një fije rigon
dhe një nga drita

DËSHIRA

Mund të mbyllja sytë
Si një pendë që bie do rrotullohesha rreth zemrës tënde
derisa u bë nxehtë, kaq nxehtë
Do të harroja se kush je
Kush jam unë
Duart e mia si një ushtri rebelësh do t'ju pushtonin
Buzët do t'ju mësonin se si të heshtni
marrë frymë në një shpirt të kuq dhe të rrumbullakët
si një mollë në të cilën pritshmëritë janë pjekur
dhe krimbi është rrotulluar shumë padurim
Mund të sinjalizoja shiun që do të vinte
për të na fshehur në skajet e tij
Si dy flutura të bardha vizatonim kaligrafinë e vjeshtës
Ku rebelohen të gjitha ligjet e tokës
Dhe vetëm flaka e ëmbël do të mbetej
për të dehur qiellin e mahnitur poshtë nesh

Mund të harroja se sa shumë fluturonin qepallat e mia
Sa borë do të më varroste pasi të largoheshe
por unë nuk do ta duroja murtajën që do të pasonte...
Më mirë të ngrihemi pa prekur njëri-tjetrin
Më pëlqen të dekoroj pemën
bëhuni ylli im natën e Krishtlindjeve!

TEMPËRIA E QETËSISË

Një qetësi u shtrua brenda meje
me sytë e mëdhenj

dhe trupin e një perëndeshë.
ishte vonë në botë,
ishte heshtje në hënë
kur unë e kërkoja...
në natën kur ndodhi,
as yjet nuk ishin në shtëpi.
shpirti im endej në një shpirt tjetër
duke ngritur kështjella prej uji.
një qetësi u shtrua brenda meje,
zemra ime kundërshton me frikë.
çfarë të bëj, Zot,
si të ec përpara me të,
pa që dikush ta marrë?
një qetësi u shtrua brenda meje.
në tempën e saj,
sot si dje,
ndalet butësisht
dora jote...

DASHURI TJETËRSOJ

E shijshme të hidhem në të panjohurën me shikime.
E shijshme të bie në ëndrrën e ngjyrave
të formuar nga gjaku i rebeluar me perëndime dielli.
Kudo rrijnë sy të gatshëm për të dënuar
mrekullinë e në Qanën. zbathur nga vdekja
që qan nëpër shtëpinë time,
për herë të parë, nuk më intereson!

më lë e djegur nga zjarret
që ecin si ujqit e uritur
dhe në vend që të fshihem,
të përkulem,
hap krahët gjerësisht,
sekondat bien –
popuj dritë,
në qerpikun e habisë
formohet një sferë,
është e mbushur me ne
dhe këndon
si një katedrale në festë...
derdheherë nuk është ngritur nga unë
diçka më e bukur...
ende nuk e di çfarë na lidh
çfarë na ndan –
xhehennemi apo ferri,
sot të dy më buzëqeshin njësoj
dhe aq butësisht dridhet një burim –
shpirti im...
vite të tëra e ka poshtëruar i shëmtuar
sa nuk kam forcën ta ndal tani
kur është vendosur të bëjë grumbull humnerat
dhe t'i hedhë larg,
sa më larg të jetë e mundur,
atje ku njëherë të arritura
askujt më të mos i prekë
ankthimet, i ftohti, mungesat...

në të qeshurën e vjeshtës këto frymëmarrje çlirohen
si të vegjlit nga nëna e tyre
dhe bien në tokën që nuk e shkel më,
fluturojnë midis meje dhe teje
pa e ditur më se cili jam unë...
nga majat e zemrës së prerë kaq herë,
lind jeta
si një trup në trup tjetër
që të përthith
te depërton
dhe zgjohem i plotë
në një poezi
me buzët të kuqe nga pritjet
shiko skajin e vajit nga sytë e mi
aq e qartë sa kjo dashuri që është…
që është... ndryshe

SUBLIM

Kaq shumë qetësi brenda meje
si nuk ka pasur që nga krijimi i botës
kur ekzistonin vetëm Adami dhe Eva
dhe Zoti nuk kishte shpikur ende
as gjarprin, as mollën
në qetësinë time
fjalët nuhasin poezinë më të gjatë
ti e shkruan duke gërmuar përjetësinë
ndër brinjët e mia
nga ajo pi mëngjeset e mia
dhe buzët e mia
dhe krahët e mi
janë gjithnjë e më të mbushura me ty
dashuri –
mallkimi im i ëmbël
në qetësinë mbinatyrore
edhe vetë vdekja harroi
si të kthejë
çelësin në bravë
dhurohet toka
hëna habitet
shpendët janë pëshpëritje

dhe çfarë mëkate, çfarë mëkate sublime
kërcasin midis kufijve të shpirtit
të paprekur.

TI

Thirrja e zogut të kaltër ku hidhem
që të mund të shijoj një pikë veshi
dallgës nga syri yt i butë

në bregun e tij do të shtrij trupin të zhveshur
që të më shohësh kur qesh
kur qaj si një zanore
që po kërkon poetin

STEPAT E HESHTJES

Shkruaj. Shkruaj sikur brenda meje
po vuaj mëkatin më të rëndë.
Për lumturinë nuk e di kujt dhe shpirti im i gjallë
qëndron dhe pushon stuhia e vdekjes në pëllëmbë.
Është hera e parë që të bjerë perdeja nga brenda.

Toka dridhet nga lule, bota hedh gurë
çdo kush sipas fytyrës dhe ngjashmërisë së vet.
I duroj. I mbledh. Bëj nga ta një tempull.
Një të vogël sa të përfshijë emrin e Zotit...
Vetëm Ai di hapat e përulura të dashurisë në Luginën e Lotëve,
frikërat që forcohen, shpërdorimet e mbrëmjes
kur asgjë dhe askush nuk mund të më mbajë larg
nga fije bari përmes të cilit të marr frymë ty.

Ndër ne, bar të tjera të çmendura kullosin qiellin.
Yjet zbresin si një varg.
Rreth zemrës bëhet festë.
Dikush ndez një qiri,
një kryq qengja të bardhë sapolindur kërcasin,
drita depërton deri te kockat,
dhe shëron, duke kthyer mëndjet në nyjen e tyre.
Dhembshurisë i duhet ndonjëherë vetëm pak
që të dalë nga stëpët e heshtjes: një shi
pranveror që ka shpëtuar nga gjoksi i një vajze,
lojë e zogjve në muajin mars,
një pëshpëritje krimbash në kopshtin e shtëpisë,
një këngë kukuarësh të vetmuar fshehur në tavan,
frymëmarrje e ndarë për dy mbi humnerë

duke qëndruar mbi një sup të një ujku të bardhë.
Shkruaj me një lumturi të ngathët
si të isha mbështetur në një mur
unë i jap jetën time vdekjes
në këmbim,
për ty
shkruaj si të isha
në stëpët e heshtjes
ne do të dogjeshim

NË NJË ÇAJ

Të shkruaj në gjuhën e borës
drejtuesit do të lënë shenja
ið një lumë mëndafshi të kuq
do të përpiqet përmes barërave të larta
të rritura rreth zemrës
si një kështjellë ku të kam marrë
për të ndjerë veten
Të shkruaj sikur nga guri
dua të nxjerr flakë
të ndez tymimin nga bredhat
të reduktoj distancat
në një tryezë shkrimi
dhe ti të më jesh
dhe nata e mesme
dheajo  e jugut
Të shkruaj me gjethe të arrës së shenjtë
zhys buzët në filxhanin e çajit
eja guxo
pije edhe ti
të të shkruaj me pasion
të të shkruaj ëmbël
si sikur
për herë të parë
të puthja...

SHENJA

Të kam lënë letra
në castanet e lulëzuara
alejat do të ruajnë
aromën e heshtjes
në të cilën të kam thirrur
vetëm në ëndërr.
Më në vjeshtë
lulebardhët do të ngjiten
me malet me vete
dhe të gjitha fjalët
dote thëna si lulet
do të shpërndahen.
Shirat do të çlirojnë
shumë vonë
trishtimin e syve të mi.
Qielli do të rrjedhë
në gotat prej balte
nga të cilat
duke të pritur
kam pirë derisa u mëdha.
Në një këngë zogjash
pak nga pak
do të fle
një ditë
ti ta dëgjosh
duke kënduar
dhe të mos më harrosh
të mos më harrosh.

LETËR NGA NJË E MËRKURË E BARDHË

Shkruaj për veten tënde, i dashur.
Rreth kopshtit me trëndafila japonezë
në të cilën humbëm mendjet tona
duke u sulur njëri ndaj tjetrit
ndërsa nga fluteja e eshtrit të thyer
nga paaftësia për të qenë më shumë
shfaqej kënga më harmonike
huazuar nga Parajsa
nga një zog i madh e i bardhë
sa hije e këtyre dëborave
që sulmojnë me të gjithë kalërët e qiellit
dhe askush nuk mund t’i ndalë.
Në këtë peizazh jo të zakonshëm
bëj slalom mes dështimeve të ditës
përpiqem të marr frymë, të të marrë frymën
të rikuperoj nga aroma
e një pranvere të butë
e humbur në pëllëmbën tënde
me të më ke shuar dikur
zjarrin nga një plagë
dhe bota ime mbeti e kapur
në një sy stërkallëzues që pasqyron
një pyll në të cilin po kërkoj kuptime.

E mërkurë njëzet e shtatë
viti dy mijë e njëzet e një
në robëri të mosbindjes më të madhe planetare
– siç përpiqen të na sqarojnë disa –
nga kokonat e heshtjes të mbështjellë
si një maskë rreth planetit blu
edhe unë rebelizoj si çdo njeri i zakonshëm
pavarësisht të gjitha paligjshmëritë dhe paligjshmërive
dëjtoj një pemë.

Lulet e saj na do të na groposin
në një prill të butë dhe rozë
në të cilin asgjë nuk do të na pengojë
të jemi tonë të paktën
gjithnjë për një rrotullim loti
rreth një qiri të ndezur
të paktën për një prekje engjëlli
pasi shenjtorët lexuan gjithë natën
psalmet e Davidit.
Më shkruaj për ty, i dashur
për aromën me të cilën shndrit në mëngjes
për të zvogëluar distancën që rritet si një kafshë
vetëm kështu mësoj edhe unë si butësia qetësohet
në një mërkurë të bardhë në fund të janarit
kur gratë nuk kanë leje të jenë të dashuruara
dhe as të duan.

(I përktheu Alban Voka)