Gjon Marku: Bisedë me zanën

Bisedë
me zanën
Po
pyet zana ç'ka rinia,
Pse
përpara s'ecën Shqipëria?
A
po më thua, moj motër,
Pse
vajton nana në votër?
Pse
vajtojnë ndër kroje zanat?
Pse
kaq të forta qenkan gjamët?
Pse
janë kullat bosh ndër male?
Pse
Shqipëria kaq shumë halle?
E
pse, po plagë bri më bri,
Po
ikin krejt djemtë e ri?
Pse
ka kaq lot e kaq shumë gjamë?
A
po më thua ti, moj zanë?
A
po din me m'a tregue,
Ndale
vajin, pak m'kallëzue:
Pse
ky vend e pse kjo tokë,
Kaq
shumë gjamë e kaq shumë lot?
Po
ku janë shqipet e malit?
Pse
po lënë vorret e të parit?
E
pse malet ulin kryet?
Ku
shkojnë krojet? Jam tuj t'pyet.
Pse
po i falin mal e bjeshkë?
Prej
kah erdhën këta, ta besë?
Pse
po shesin kroje e dete?
Pse
mbi Shqipërinë gjithë këto kiamete?
Besa,
zanë, s'po di me t'thanë;
Dikur
burrat n'këto anë,
Si
dragoj besa kanë qëndrue,
Fe,
atdhe e gjuhën pa e ndrrue.
Eh,
medet, sot ndër këto male,
Duan
me i shitë, mos t'jenë shqiptare.
Duan
detin me ia falë të huajit,
Pa
menduar për fatin e të parit.
Shihi
shkollat krejt rrënuar,
Shihi
kullat si janë shkretuar.
Sot
Shqipërinë veç po e vjedhin,
E
në pazar të pasosur e nxjerrin.
Eh,
moj zanë, po më pyet ti mua
Po
ç'far më parë mund të tregue
A
për halle, bre, a për derte,
A
për vuajtje e për siklete,
A
për kulla mbetur bosh,
A
tradhtarë që s'ka kund t'i sosh,
A
për nanat që po qajnë,
A
për qyqet që s'ndalin vajin?
Dikur
t'huajt turr me ushtri,
Sot
po të shesin ty, Shqipëri.
Me
det, bit e pa soj,
Duhet
një Gjergj që t'a ndalojë.
Ta
shkatërruan ty ushtrinë,
E
deshën t'a shkemesin historinë,
Të
pabesë flasin për besë,
E
medet, Shqipëri e shkretë.
Mos
vajto ti, zanë moj motër,
Se
po klith shqiponja në votër.
Shih
si turren shqipet e malit,
Për
t'i dalë sot zot vatanit.
S'ka
tradhti, s'ka tradhtarë,
S'ka
hajdutë e sa zuzarë,
S'ka
i pabesë që t'a ngulë thikën,
Se
ke djem që s'e njohin frikën.
Prandaj,
motër, mos vajto,
E
me lot ti mos u loto,
Se
sot në këmbë është ngritur rinia,
E
therret: rroftë e qoftë Shqipëria!


