Don Anton Uka: Kriza e bashkëjetesës mes Gjergjit dhe Bajramit

Gjergji apo Bajrami?

Kriza e bashkëjetesës mes Gjergjit dhe Bajramit

Nga Don Anton UKA

Nuk është problemi te Bajrami.

As te besimi i shqiptarëve.

As te myslimanët shqiptarë, të cilët janë pjesë e pandashme e kombit tonë.

Problemi fillon atëherë kur një simbol fetar përdoret me vetëdije si instrument psikologjik për ta nënshtruar simbolin dhe identitetin kombëtar. Dhe pikërisht këtu qëndron tendenca provokuese e vendosjes së pankartës mbi bustin e Gjergj Kastriotit në Prizren.

Psikologjia e këtij veprimi është e qartë: nuk synon urimin, por dominimin simbolik. Nuk synon harmoninë, por testimin e kufijve të durimit kombëtar. Sepse askush nuk vendos rastësisht një mbulesë pikërisht mbi fytyrën e figurës më emblematike të historisë shqiptare - aq më pak një institucion zyrtar që duhet të ketë përgjegjësi dhe vetëdije për peshën simbolike të veprimeve të tij.

Në filozofinë e kombeve, heronjtë kombëtarë janë themeli i identitetit kolektiv, ndërsa fetë janë çështje të ndërgjegjes personale dhe shpirtërore. Shqiptarët kanë bashkëjetuar për shekuj me fe të ndryshme pikërisht sepse mbi të gjitha kanë vendosur kombin dhe shqiptarinë.

Gjergj Kastrioti nuk është thjesht figurë historike. Ai është simbol i ekzistencës shqiptare. Është simbol i rezistencës, identitetit dhe mbijetesës sonë historike. Edhe pse i qëndroi besnik fesë që e formësoi shpirtërisht dhe kulturorisht, ai nuk luftoi kundër shqiptarëve të besimeve të tjera, por për mbijetesën dhe lirinë e kombit të tij.

Pa Gjergj Kastriotin dhe frymën që ai përfaqëson, historia e shqiptarëve do të kishte marrë tjetër drejtim; dhe ndoshta sot nuk do ta kishim as lirinë, as vetëdijen kombëtare, për të shkruar shqip edhe urimin më të thjeshtë: “Urime Bajramin”.

Prandaj shtrohet pyetja thelbësore: Çfarë është më e domosdoshme për shqiptarët si komb - një festë fetare që vjen e kalon çdo vit, apo figura historike që përfaqëson vetë qenien tonë kombëtare?

Bajrami respektohet.

Besimi respektohet.

Myslimanët shqiptarë respektohen.

Por askush nuk ka të drejtë ta vendosë identitetin fetar mbi identitetin kombëtar, e aq më pak ta mbulojë fizikisht figurën më të rëndësishme të historisë shqiptare.

Kjo nuk është harmoni fetare.

Kjo është arrogancë simbolike.

Kjo është një patologji ideologjike e importuar dhe jo traditë shqiptare.

Shqiptarët nuk kanë nevojë të zgjedhin mes fesë dhe kombit. Por kushdo që përpiqet ta vendosë fenë përballë kombit, nuk po i shërben Zotit, por përçarjes.

Skënderbeu nuk e pengon askënd të falet. Përkundrazi, ai qëndron mbi ata si ndërgjegje historike e këtij kombi. Dhe pikërisht kjo duket se i pengon ata që duan ta zëvendësojnë identitetin kombëtar me identitete ideologjike të importuara.

Atëherë pse dikush ndjen nevojën ta mbulojë Skënderbeun?

Ndoshta për faktin se figurat e mëdha nuk mund të mposhten me argumente, prandaj tentohet të zbehen përmes simbolikave dhe provokimeve. Por ata sikur harrojnë se Gjergj Kastriotin nuk arritën ta mbulonin as atëherë kur qëndronte në oborret e perandorëve pushtues, sepse vetëdija e tij për origjinën, kombin dhe misionin e tij ishte më e fortë se çdo perandori. Nuk mundën ta mbulojnë për pesë shekuj pushtues, ideologji e sundime të huaja - dhe nuk do të mund ta mbulojnë kurrë as sot.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100003448014557