Vladimir Shyti: Ti nuk je një mollë…

Vladimir Shyti

Ti nuk je një mollë…

Në hijen e mëngjezit,

Me atë bukuri perëndie,

Bashkuam zemrat,

Përreth teje asnjë tjetër shije.

Kërkova për ty parajsën,

Por atë ma solle Ti,

Më zgjon me buzëqeshje,

E magjishme dita ime.

Më shijon kafeja,

Midis dy nënave,

Kudo që shkojë,

U kam në mendje.

Ti nuk je një mollë,

Zoti në mes e ndau shpirtin,

Dhe Ti je gjysma ime,

Në dritë,errësirë e në vetmi,

Deri në vdekje do jemi nji.

“Të dua”thënie e thjeshtë,

Hyjnit nxisin dashuri,

Ky është fillimi,

Dhe fundi gjithçkaje,

Ti je burimi i gëzimit,

Zemra ime është e përsosur,

Sepse Ti je në të,

Kurrë nuk dëgjove;

Oi-të e zërave që vajtonin,

Sepse ne kishim;

Jehonën,korin e shpirtërave.

Jeta jo përherë është vajë,

Ka dhe kopësht pa diell,

Nëna madhe përze retë,

Ti më dhuronë puthje,

Dhe unë mallkojë hënën,

Që nuk  bëhet dëshmimtare.

Të shkatërrosh një familje,

Ke gjymtuar një planet,

E di mirë se kur vjen plakja,

Fundi hidhur me të zbret,

Veten më se njeh,

Në këtë botë i tepërt je.

Unë s’pres të festojë 8 Marsin,

Se ne e festojmë dashurinë,

Me një trëndafil plot aromë,

Dhe me puthje përditë,

Dhe,kur jam largë,

Kudo që shkojë,

Imazhin tënd e marr me vete.

Yjet tanë ndrijnë në flakë,

Ne luajmë me zemrat tona,

Ne çifliqe s’ënderrojmë,

Ti perecepton forcën,

Të dy pregatitëm lumturinë,

Me punë e dashuri jetojmë,