Tri poezi nga Vangjush Ziko

Vangjush Ziko

TRI  POEZI 

PESHORJA

Sa zor që ta matësh vetveten.

Sa zor kjo peshore të gjendet.

Sa zor që të gjesh një pasqyrë

Të mos shformësojë fytyrën.

Narcisin e mbyti vetvetja.

Makbethin e gjakut etja.

Salieri helmoi Moxartin

Për ëndrrën e artë të artit.

Eh,ne të mjerët ç' kërkojmë,

Pse veten dot s' e peshojmë?!

Në botë sa qenka vështirë

Të jesh artist e  njeri i mirë!

KUJTESA IME

Kujtesa ime është një djep i drunjtë,

Përrall' e gjyshes me rudha mençurie.

Mëngjesi im erë barut e luftë,

Rinia një fanfarë çmendurie.

Lule e parë në saksi të zemrës,

Thinj' e parë si dëbora e papritur.

Balldi e mjaltit të martesës,

Tensioni dhe artriti i thinjur.

Një mal i lartë,berjoza dhe një panjë

I bëjnë hije jetës sime endacake.

Një emër i shkruar në mermer të pllakës,

Poezitë e mia mbi të zambakë.

ARTI I JETËS

Në jetën tonë që ngjan me luftën,

Vetes i themi luftëtarë.

Me armët tona: britma dhe lutje

O fitojmë.O hiqemi zvarrë.

Të fitosh,do të thotë luftë

Mes jetës dhe vetvetes.

Të jetosh,do të thotë të lutesh

Për paqen e jetës me vdekjen.