Driton Gashi: 70 Vjet Eurovision Song Contest
70 VJET EUROVISION SONG CONTEST

"Nëse
këndojmë së bashku, nuk vritemi mes vete", pohon këngëtarja dhe aktorja
gjermane Katja Ebstein në një debat televiziv, e cila mori pjesë tre herë në
festivalin më të madh të muzikës së lehtë në botë. Edicioni i parë i kësaj
ngjarjeje të rëndësishme kulturore u mbajt para 70 vitesh në Lugano të Zvicrës
dhe nga atëherë nuk e ka humbur atraktivitetin dhe interesin e publikut
evropian dhe botëror. Asokohe quhej "Grand Prix Eurovision de la
Chanson".
Ky
festival u themelua për t'i bashkuar popujt evropianë, të cilët jo vetëm në
Luftën e dytë botërore ishin vrarë mes vete dhe kishin shkatërruar çdo gjë.
Qëllimi primar ishte afrimi i njerëzve, pajtimi, ndarja e skenës së përbashkët
si dhe përçimi i mesazheve të paqes e dashurisë ndërnjerëzore gjithandej. Në
vitin 1956, Evropa kishte akoma shumë plagë të hapura nga lufta, kishte uri dhe
pasiguri. Andaj ky festival u sillte njerëzve së paku njëherë në vit pak
shpresë, ngrohtësi e argëtim. Asokohe shumë pak familje posedonin aparat
televiziv, andaj festivali transmetohej edhe në valët e radios.
Si
adhurues i madh i muzikës, Eurovizionin e kam ndjekur që nga fëmijëria me shumë
kërshëri e emocion. Ndoshta ai ka ndikuar edhe në zhvillimin e afinitetit tim
për muzikë, meqenëse mezi pritja majin për t'u ulur para televizorit tonë bardh
e zi në Prishtinën e viteve tetëdhjetë. I kam përjetuar drejtpërdrejt fitoret e
këngëtarit legjendar irlandez Johnny Logan në vitin 1980 (What's another year)
dhe "Hold me now" (1987). Poashtu himnin gjerman të paqes nga këngëtarja
gjermane Nicole "Ein bißchen Frieden" (1982). Belgen e re Sandra Kim
me "J'aime la vie" në 1986. Yllin e muzikës botërore Celine Dion me
këngën "Ne partez pas sans moi" në 1988. E shumë e shumë të tjerë.
Kisha fatin të jem edhe shikues në finale të festivalit në Düsseldorf të
Gjermanisë në vitin 2011, pasi Lena kishte fituar vendin e parë për Gjermaninë
në Oslo (2010).
Si
është e mundur që Eurovizioni i ka mbijetuar kohës?
70
vite kanë kaluar tashmë. Shumë trende muzikore kanë ndryshuar, shumë shtete të
reja marrin pjesë, jo të gjitha këngët më bindin nga ana artistike. Por i
gjithë eventi është avancuar në një festë të madhe kulturore, ku shansoni
francez ndeshet me sirtakun grek, ku kënga e lehtë shqiptare pëlqehet nga shumë
vende tjera e ku muzika e popullarizuar nuk njeh kufi. Një mozaik i vërtetë
kompozimesh e performancash, një shumëllojshmëri e këndshme, nganjëherë e
tepruar, por gjithmonë me qëllim të mirë.
Uroj
të kemi më shumë muzikë, më shumë dashuri e më pak smirë, urrejtje e dhunë!

Abba








