Pilo Zyba: Doktor, të lutem, më ndihmo që të ulet

15m më parë

PILO ZYBA

DOKTOR, TË LUTEM, MË NDIHMO QË TË ULET

(Tregim humoristik)

Në Londër, shteti të ndjek për shëndetin më shumë sesa të afërmit në Shqipëri për pronën.

Këtu nuk ka rëndësi në je mirë apo keq. Nëse doktori të thërret dhe ti nuk shkon, bëhesh armik i sistemit shëndetësor.

Unë, si ballkanas i regjur me filozofinë:

“Te doktori shkohet vetëm kur nuk ngrihesh dot nga krevati”,

i hidhja letrat e qendrës sanitare në kosh me një qetësi olimpike.

Një letër… në kosh.

E dyta… prapë në kosh.

E treta erdhi me gërma të kuqe, sikur më kërkonte policia ndërkombëtare.

Djali im e pa mbi tavolinë dhe më tha:

— Baba, kjo nuk është letër… kjo është paralajmërim!

— Për çfarë?

— Që po sillesh si emigrant ilegal ndaj shëndetit tënd.

I thashë:

— Ore bir, në Ballkan te doktori të çojnë kur të dhemb.

— Këtu jo baba… këtu të thërrasin që të mos të dhembë!

Të nesërmen më nxori nga shtëpia në tetë të mëngjesit, pa kafe, pa bukë, pa mëshirë.

Ecja drejt qendrës sanitare sikur po më çonin në gjyq.

Sapo hymë në korridor, doktori më pa nga larg dhe bërtiti:

— Ku jeni, zoti Belul?! Kemi javë që ju kërkojmë!

U ktheva pas meje.

Vetëm djali.

— Me mua e keni?

— Po me kë tjetër?

— Po unë nuk kam ardhur fare… si ju kam shqetësuar?

— Pikërisht sepse nuk vini, na shqetësoni!

Djali uli kokën dhe qeshi.

— E more vesh tani baba si funksionon Anglia?

Doktori afroi fytyrën dhe tha serioz:

— Te doktori Xhonson nuk vjen kur të dhemb. Kur të dhemb… është vonë për doktor Xhonsonin, ai nuk ka çfar të bën më!

Më futën menjëherë për analiza. Një infermiere më kërkonte damarët sikur po kërkonte tunelet e metrosë së Londrës.

— Ku i ke damarët?

— I kam shqiptarë, i thashë. Fshihen nga shteti.

Më shpoi katër herë. Në fund më vendosi një pullë në krah, sikur të isha bagazh aeroporti. Kur dolëm, djali më pa me triumf.

— Tani je i regjistruar si njeri normal.

Kaluan disa muaj.

Një ditë po më merreshin mendtë.

Në fakt, mua më pëlqente kjo gjë, sepse gjyshja ime thoshte:

“Po të merren mendtë, do të thotë që ke mend.”

Mora rrugën drejt qendrës sanitare. Por nga hutimi, në vend të futesha te doktori im, hyra te gjinekologia.

Ajo ngriti sytë nga kompjuteri.

— Zotëri… këtu është për gratë.

— E di, i thashë, por gjithë jetën një grua sipas shijeve të mia kam kërkuar.

Ajo qeshi.

— Hidhini pak vanilje ëndrrës, por doktori juaj është ngjitur.

Sa dola në korridor, doktori më pa.

— Eja Belul! Te unë merret receta… pastaj te gjinekologia!

Infermieret qeshën.

Hyra brenda. Njëra më afroi karrigen. Tjetra më pyeti:

— Ujë? Kafe?

I pashë me dyshim.

Kur anglezët bëhen shumë të sjellshëm, zakonisht kanë ndërmend të të marrin ose gjak… ose shpirt.

Doktori hapi dosjen.

— Mirë, ku e kemi problemin?

Mora frymë thellë.

— Problem serioz doktor…

Ai pa infermieret me autoritet.

— Mos u shqetëso. Sot shkenca ka avancuar. Një viagra dhe “djali” çohet menjëherë.

Infermieret shpërthyen në gaz.

Unë ngrita dorën.

— Jo doktor… nuk më kuptuat.

— Atëherë?

— Problemi është më i madh…! Nuk ulet!

Ra heshtja.

Një infermiere ngriu me gotën e ujit në dorë.

— Si nuk ulet?

— Kam tre ditë e tre net që i flas si prind modern. E lus. E këshilloj. I them: “Ulu se na more në qafë!”… por ai rri drejt si ushtar anglez para pallatit mbretëror.

Nga dyert anash dolën infermiere e doktore. Qendra sanitare u kthye në kinema. Gjinekologia erdhi te dera.

— Çfarë ka ndodhur?

— Rast i rrallë, tha doktori.

Ajo më pa serioze.

— Po ju në Shqipëri si veproni në këto raste?

— Ne pimë çaj mali dhe presim të zbresë vetë.

Plasi gazi.

Doktori hapi recetën.

— Do të të jap katër viagra.

— Viagra mbaji për vete doktor! Unë po të them, nuk ulet, jo nuk ngrihet. Ne kemi pirë ujë malesh, jo ujë Londre!

Infermieret qeshnin me lot.

— Atëherë pse erdhe? — pyeti gjinekologia.

— Për hall doktor… se fizikisht ai është më mirë se unë! Në fakt të të them të drejtën, nuk kam pasur ndonjë shqetësim këto kohë.Shikoj, dhe nuk më përlqen që tensioni më këndron gjithnjë i ngritur, dhe me gjithë përpjekjet e mia, nuk ulet. Nuk dua të marr ilaçe tensioni, sepse ndihem ende i ri.Por erdha të më ndihmoni, që të gjejmë një mënyrë, që të ulet, pa ilaçe.

Nga ai çast filluan të largoheshin pak nga pak nga zyra. Njëra infermiere doli jashtë duke qeshur. Tjetra mbuloi fytyrën me dosje.

Doktori hoqi syzet.

— Belul…

— Po doktor?

— Ti nuk ke problem shëndetësor.

— Jo?

— Jo. Ti ke problem diplomatik.

— Si diplomatik?

— Sepse gjithë qendra sanitare mendoi se erdhe për hallin që nuk ngrihet… ndërsa ti paske ardhur për hallin që nuk ulet!

Ra heshtja.

Pastaj plasi një e qeshur aq e madhe, sa nga korridori doli roja i qendrës.

Më pa seriozisht dhe pyeti: