Cikël me poezi nga Mariana Bingert

Mariana Bingert

DITËT E SHTATORIT

Në ditët e shtatorit shoh qartë

si koha fluturon drejt perëndimit të diellit,

ndarë në atë që ka qenë dhe atë që do të vijë,

midis asaj që kemi pasur dhe asaj që është shkatërruar.

Kam hequr dorë, pa dashur, nga unë vetë,

më shpesh e kapur midis të qenit dhe të ekzistuarit,

midis kujdesit për ditën e sotme dhe asaj të nesërme

në tranzit midis një frymëmarrjeje dhe tjetrit.

Kur vjeshta ngjyros botën time,

disa gëzohen në pijet e Bachusit

nuk jam mbështetësja e tyre, ato s më tregojnë ofertën

mund të më kërkojnë, s do të më rrotullojnë në fshatin e tyre.

Kur qielli po bashkohet me tokën

dhe mjegulla e derdhur nga Avaloni duket rutinë,

midis gjelbërimit dhe verdhës unë zgjedh lindjen e diellit

ndryshimin e botës, dashurinë sovrane.

DET I GJELBËRT

Kam pritur që mali të hidhte rrobat e bardha,

të gjej tempullin time në detin e gjerë, të gjelbër,

të mbledh smaragdin e tij, të qep vargun e zemrës,

dhe sepse ora e syrit që beson në gjithçka është ndalur.

Kam vlerësuar botën me matësin e zemrës sime

kur nata mbante yjet në gjirin e saj,

si dhe të pamundurin nuk e pashë, pleten e hijeve,

kuptimin e tregimeve të shkruara me bojën e mëkateve.

Hëna ruan të mirët dhe torturuesit,

shpirti i dashurisë shpërndan pa gjykim,

fryn mbi shtresat, ngre ujnat dhe flakët,

në ëndrrat na kthen, faqen e errët.

Çfarë bëjnë ata që nuk kanë njohur dritën?

dërsa nuk e shijuan, nuk hapën burime të buta,

verbë nga yjet, me çfarë pastruan fajin e tyre?

mund të bëjnë vetëm... të hedhin qoçin në ujë të udhëtar.

Kur lodhja e botës troket në pragun e mbrëmjes,

dhe një rrufe më godet pa mëshirë,

vetëm deti i gjelbër ruan ekuilibrin e frymës,

pijat e pishave shpërndajnë aromën e harpës.

NËPËR LABIRINTIN E ZEMRËS

Përmes labirintit të zemrës, shpesh kam humbur,

harruar nga dashuria, kam djegur dhe kam venitur,

nuk kam dashur duartrokitje, nuk kam kërkuar vështrime,

përmes valëve të detit, nën shpërthimin e reve.

Kam udhëtuar në detin e zemrës pa kompas,

vetëm hëna më njeh, më foli si motër,

derisa e ktheva dritaren e zemrës kah vetja ime...

uka u pashë e humbur, pa dashuri.

Në fushën time, era sillte peshq palmë,

ata përhapej pa ndalur, gjithmonë mbeteshin uritur,

i shtynin drejt skajeve luleve të mia të bardha,

s’kishte mjaft diell... kërkonin të drejtën për agim.

Ngjita në karrocën e kohës edhe një herë,

kërkoja atë që kisha humbur, një urë të paprekur,

zemra, e futur në mungesë, fytyrën kah vetja ktheu

dëshironte fjalëkalim në hyrje dhe një biletë... pa kthim.

Më mbeti vetëm ajo që kam mbledhur brenda vetes

mjaftueshëm deri të bien gjethet mbi pezma,

më mjafton të fluturoj edhe një stinë

deri të dorëzoj zemrën kohës pa kohë.

PORTA E SHENJTË

Më përkulin hijet e fshehura

në zemrat e fjetura mes mëkateve,

fytyrat e buta, të lëmuara në qoshe,

fjalët boshe, që nuk kanë kaluar në vepra.

Gjarpri është i fshehur, thellë nën flokë,

nga Edeni i përjashtuar për djallëzinë e tij,

ka bërë një shtëpi të mirë me fjalë të kudogjendura,

vetëm fytyra dhe guacka e tij kanë ndryshuar.

Sot nuk jeton i fshehur në galeritë e zeza,

as nuk mbulon veprat e tij të paligjshme,

i mbulon ato me fjalë pa jehonë,

pastaj fshihet nën urën e ditës.

Ndoshta është një test që nga fillimi,

midis së mirës dhe së keqes... kaloi nga babai te i biri,

por ndërgjegjja nuk pret që ta fluturosh,

ta shpërndash për të treguar shpirtin tënd të gjallë.

Nga bota e hijes, fjalët hidhen,

të shndërruara në simbole të menduara gjatë...

nuk kalojnë barrierën e zemrës, portën e shenjtë,

fjalët pa shpirt mbeten... gurë të gdhendur.

Për portën e shenjtë nuk kalojnë ari dhe gënjeshtra,

as maska e lëmuar nga një mjeshtër i zgjedhur,

vetëm ajo që mbetet e gjallë në sitë dhe grumbullohet,

kalon përmes portës së zemrës, në mbledhjen e fundit.

Zemra nuk zgjedh sipas zërit ose veshjes.

edhe pas madhështisë së fjalëve të thëna,

di kur pas fjalëve fshihet një sekret i zoti,

kur janë thjesht hiri, të shpërndarë mbi vatër.

Megjithëse zmbrapsi i tij ndryshon rrugën e vjetër

të gjarprit pavarësisht se e mbështjell helmimin  në fjalë,

mbetet i njëjti, në mollë apo në kupë,

veprat e tradhtojnë, kurse shpirti e ndjen.

ËNDËRR E MËSHIRUAR

Kam vrapuar pas një ëndrre të mëshears,

sjellë nga sytë në kufijtë e zemrës,

prek nga mendimet, nga ditët e ndaluara,

në buzën e kohës, e privuar nga bekimi.

Kam ecur mbi rrëkëllet e nxehta, zbathur,

një rrëmujë lotësh kam lidhur,

bota ime e varfër dhe e përpjetë dridhej,

që të qëndroja në të, zemrën time e plaçkita.

Heshtja dhe dëgjimi i lotëve të heshtjes

dhe agonitë e kohës së ndalur në prag

hidhnin vrasës përpara horizontit,

më mbanin dorë për të mos rënë.

Sot, koha më është e shenjtë, s’mjafton,

nuk mund ta zgjatoj, mund vetëm ta lutem...

që të përqafojë zemrën nëse qajnë ende,

të shkruajë në azur historinë time.

Ku është vendi im, në librin e kujt,

në të cilin arë do të gjej ushqim për zemrën?

dashuria ime, jetimë nga qielli dhe drejtësia

ka ende shumë për të treguar dhe ndërtuar.

ZANA NGA ERA

Çfarë më bën ti, që harroj veten?

Gjithsesi të shoh dhe m'e mbytë pija,

ditët e nesërme më i mbush,

prandaj nuk të kam, edhe pse je gjithçka për mua.

Je një burim uji të ëmbël,

sigurisht nuk të pi, por do të doja,

ethet e kohës më kalojnë

përmes çasteve në jetën tënde.

Rrethuar nga gurë të thatë,

drejtohesh nga deti,

absorbosh nga dielli, ngjitesh,

përtej hijeve në mure.

Kur era të të shtyn poshtë

lë pas vetes, qiellin, horizontin

krijuar nga një zot xheloz,shtinë të jem për ty, deti.

Ti rrëmba dhe unë... rozmarinë,

të ledhatoj dhe të shijoj,

ti më jep krahë, ëndërrim,

unë jam zana jote nga era.

NJË STINË DHE EDHE NJË TJETËR

Kam filluar të numëroj ditët

nga stina e nxehtë,

të çliroj më shumë zinxhirin e durimit

në dalje të zemrës, të harruar për dashurinë.

Si një treg i vjetër, i mbetur i hapur

rreh ora e zemrës, vetëm në një portë

pa dobi i thuhet se aty është "rreth i mbyllur",

refreni i saj, më ndërpret fjalën menjëherë.

Qendroj, dashuri, nxënësja jote

edhe kur hije rrëmbejnë,

kur sulmon grykës, më kap për petkun,

qendroj përkushtuar ty, nuk devijoj nga rruga.

Qendroj e jotja dhe e askujt,

një stinë dhe edhe një tjetër,

deri sa sytë e mi do të shkëlqejnë në sytë e tu,

deri sa të bashkohemi në një.

Qendroj e jotja, pa më kërkuar

në të mirën dhe të keqen, në agim të bashkuar

një "ne" dhe një shteg, nga kaq verëra,

dorë më dorë si dy pemë të bashkuara.

Qendroj e jotja në vjeshtën shumë të nxituar

një pranverë do të ndërtojmë, së bashku,

nga gjithçka kemi mbledhur në shpejtësi,

nga gjithçka brenda nesh refuzon të perëndojë,

Nuk ëndërroj më për botët e humbura

për figurat e vjetra, gdhendura në një dyll,

çka ishte ëndërr, si ëndrra, ka kaluar,

çka kam para, e bën nga ditët pranverë.

TE GJELBRAKU...

NË PRAG TË NATËS

Te dritarja e shtëpisë sime,

tre gjelbraka bërtasin zëra,

herë më qetë

dhe herë më të fortë,

bashkojnë mendimet e tyre.

U fsheha pas një gjethe,

veta buzët e mbylla,

i thashë zemrës të përhapte

krahët përmes shikimit,

të dëgjonim çfarë kanë për të thënë

tre gjelbraka në prag të natës.

Nuk e dija, nuk mund të dija,

se kisha kafshuar mençuritë

që ndajnë fijet në katër,

dhe u japin kuptime të reja... burimeve.

Diskutonin për dashurinë dhe përfshinë  shiun,

re që ruajnë qiellin dhe mbajnë në krahë detin.

Njëra, e dashuruar pas diellit, thoshte se

ai është burimi, pa të nuk do të ekzistonim,

dritën do ta mungonim. Ajo në mes, më e fortë,

lavdëronte ujin dhe erën, pa to do të thaheshim,

dielli do të humbiste fuqinë. - E shihni ju,

motrat e mia të dashura, ne jemi

të pikturuara nga qielli, por pa tokë

do të ishim vetëm një mendim në libër,

re nëse rebelohen, dielli do ta tërhiqte larg.

Nga heshtja në fund dolëm më në fund,

kur flisnin për falje, për kohë dhe pafundësi.

- Çfarë dini ju për dashurinë, faljen si e dini?

Jeni thjesht vëzhguese shumë të mira,

shumë të bindura..

- Ndoshta nuk jetojmë si ju,

ata që njerëz quheni,

ndoshta nevojat tuaja

ju motivojnë të gënjeni.

- Ne kemi nevoja pak,

ju në to notoni,

luhateni në dritë

pa e vlerësuar.

Çfarë do të ishit pa ne,

pa bletë do të ishte kopshti,

çfarë do të ishin sytë pa ag,

ditët pa dritë?

Është koha të matni

ditët me të bardhë dhe të zezë,

gjithçka që sot hedhni,

nesër do t’ju mungojë.

Tre mëndafshka, në tre ngjyra

më vunë zemrën në zjarr,

më bënë të shoh në re,

burimin e jetës, dhuratën e ditës.

AKSA E DASHURISË

U humba në një rrugicë pa mëshirë,

po kërkoja një vend për të pushuar zemrën time,

ikja nga erërat që hodhën faj,

përtej ditëve të zhveshura që më shtypnin.

Mendoj se kam lënë derën pak hapur

ose ndoshta kam parë shumë pas meje,

tek hyllat, nuk di si, u lashë të kapen,

atë e këshilluan të mos dilja më nga turma.

Do të kalonte koha, vite dhe ende re

për të kaluar edhe unë... para se të kap një rreze,

mendoja se ishte një iluzion, i lindur në agim...

do të më lënë në të ftohtë, vetëm me zemrën zgjuar.

Në çdo lot të ndalur para doganës,

kam fshehur një diamant sapo gjallëruar,

në zemrë më shkëpushej një humnerë dhe një plagë

kur në urën e dashurisë, ngadalë hapa.

Jam ende atje, përpiqem të bëj një hap përpara,

hyllat më pëshpërisin të ndalem,

ma hedhin pluhur yjesh mbi jetën,

më zënë zemrën, pres të gaboj

Kam akoma një hap... këmbët janë të lodhura,

nën ball një këmishë rri dhe pretim kosën,

diçka e di se përtej tij, dashuria e mbjelljes

më pret për të më pikturuar me fije ari, shtëpinë.

Vazhdoj përpara, megjithëse ura poshtë shputës lëkundet,

dhe ne natën më hedhin hijet mbi prag,

sepse e di që kam gjetur dashuri dhe qetësi përpara meje...

më është qetë dhe shumë e dashur.

Kam edhe një hap... dhe ndoshta do të gjej

atë që kam kërkuar përmes erërave dhe mjegullës,

një vend më mikpritës për t'u shërbyer pa frikë

se hijet do të më kapin. Atëherë ura pas meje

mund të thyhet, nuk do të shikoj drejt

bregut të trishtë dhe të ftohtë,

do të vazhdoj përpara edhe nëse bie

- aksia e dashurisë mbi gjithçka do të më kalojë.

YLLI I DASHURISË

I dashur, sonte bie shi yjesh,

vini me mua, hajde t'i mbledhim,

në gjoks do t'i mbledhim, pastaj mbi to,

me frymëmarrjen e bashkuar, t'i ringjallim.

Vini, i dashur, hajde të mbledhim thesare,

nga qielli na janë dërguar, shpërblim për zemrat,

jeta është edhe për ty, trofe në ngjyra,

mbaje atë tek kraharori, dëgjo historinë.

I dashur, sonte yjet zbresin,

çifti i përjetshëm dëshiron të gjejë njëri-tjetrin,

hale një Pegaz, lëre të fluturojë,

ngjitu mbi të, kërko yllin tënd.

I dashur, sonte këndon qielli

përqafo zemrën time me muzikën e tij,

ylli i dashurisë derdh hirin e vet -

kërkoje, i dashur, mos e humb këtë çast!

Vini, i dashur, zbres nga mendimet e mia,

duhe të ndalesh në pragun e burimit të ngrohtë,

pi nga eliksiri i fshehur në thellësi,

lahe në të, mos jeto më me kujdes.

Ftojmë, i dashur, në darkën e dashurisë,

cupat do t'i mbushim me nektarin e yjeve,

do të trokasim pastaj për momentin e përmbushjes,

jeta ka kaluar kur na ka vënë pengesë.

ATJE KU DASHURIA NUK KA EMËR

Shpërthe nga vetja, i dashur,

ashtu si Nil’i shpërthen,

shpërthe buzëqeshjen që më ka pus nën magji

përtej zemrës time,

leji era të thyejë mendimet e tua në katër,

ndarre ato me mua,

leji dashurinë tënde të fermentohet,

përtej çdo gjëje njerëzore.

Në zjarrin tënd të ndezur, i dashur, do të digjem,

edhe sikur dimri i botës të shpërthente mbi ty,

në të njëjtat rrugë të dashurisë,

të njëjtat nota të larta,

perëndimi të na kapte

në të njëjtën anë të flakës.

Ne nuk do të shuhemi si shkëndijat,

nuk do të shndërrohemi në hiri,

do të mbështetemi mbi atë diçka

që na ka mbajtur në këmbë

kur ishim vetëm dy gjysma.

Ata pa themele në qiell,

të formuar nga balta,

shtrijnë krahët

ashtu si anijet ngrejnë pjatat

përballë erës.

kërkojnë gëzime jashtë tyre,

thërrasin dritën të rrjedhë përmes tyre

për të mbushur kanarinë e zemrës,

hedhin shigjeta përmes syve,

tregojnë madhështinë e tyre

përmes zërave të hollë dhe të lartë.

Engjëjt mbrojtës lidhin me rrezet

e tyre të arta qiellin me dheun,

zemrat me shpirtin, fjalët me ndjenjat,

veprën me sfidën. Një vetëm histori,

dy zemra, mijëra copa, ndonjëherë

mësojnë të ribashkohen ashtu si

përbëhet historia e prekur nga metaforat,

metaforat nga fjalët, fjalët nga emocionet,

emocionet nga shpirti, shpirti nga zemra e dashurisë.

Bëhen dy zogj që nuk i nënshtrohen ligjeve

të poshtme por ndjekin atë thirrje

që i mëson të ngrihen njëri përmes

tjetrit drejt vendit ku dashuria nuk ka më emër.

THIRRJA E DASHURISË

Thonjtë e pyllit janë tharë

dhe flokët po i rrallohen gjithnjë e më shumë,

një gjemb në zemër i fshihet:

një botë që nuk e sheh, nuk e dëgjon.

Do të qante, por loti vonon

dhe koha, si një domino, shpërbëhet,

do të bërtiste, por zëri s’më ka më mbresë,

në thirrjen e dashurisë, ka rënë... pjesa e saj.

Vetëm dielli e përkëdhel lehtë në krye,

qesh si një krijesë e kohës së harruar,

premton se do t’i vendosë një unazë të artë në gisht,

një re do të përkëndojë mbi ditët e kyçura.

Vëllezër i kryqit do të bëhet me erën,

do të luajë gjithçka në kartën e zemrës së artë,

të mos shoh më të kënduarit mbi gjemba,

as zogjtë e etur të gomarit të verës.

Dhe ai do të rrjedhë rrezet mes reve

si mbi një lutje të nxehtë, zbritur nga qielli,

nën sytë e habitur të të panjohurve:

me një puthje do të vulosë të korrat e fushave.

Edhe unë e lutem, të më bëjë pjesë të dashurisë,

të vendosë reflektorin mbi atë të shkruar në librin e jetës,

jo vetëm për një çast, jo vetëm gjysmë,

thirrja e dashurisë të mbetet: një dorëshkrim i pazbuluar.

NJË LLOJ TJETËR  MOLLËKËNDRUES

Lulet janë të bukura nëse i kujdesesh,

ato të shpërblejnë me aromë dhe lulëzim,

vetëm njeriu kur nuk ia përkul kokën,

shndërrohet në kobër, fishkëllen dëshirën e tij.

Të pyes ty, ai që sulmon

në shtëpinë time me çizmet e pista,

cilin demon të shtyn të tregosh

kënaqësinë tënde të ftohtë, monedhë e djegur në raft?

Të pyes: a ke admiruar ndonjëherë një lule?

dhe nëse po, pse nuk i ndjek thirrjen e saj?

ndoshta në gjoksin tënd një lloj tjetër kjepe mollekënduesi

rreh pa pushim, duke fajësuar gruan?

Të pyes, para kujt u lut?

dhe kujt i kërkon të plotësojë jetën tënde,

pse dëshiron të më shohësh të nënshtruar,

të rregulloj dritën time sipas nevojës tënde?

Të pyes nëse kam shkelur ndonjëherë pragun tënd

dhe nëse e di se cilat sy zhytën në dritën time,

pse dëshiron të më ndërtosh sipas brumit tënd

kur brumi yt vetë është larg hyjnor?

Kujt i falënderon kur vjen mbrëmja?

dhe nesër çfarë planifikon të rrëzojë në gjunjë?

nuk e di që mund të jetë pikërisht balta që të mban,

se boomerangi nuk është për kë e projektoj?

Në çdo njeri fshihet një thirrje, një lule që

mëson shpirtin të dojë; lënë e lirë, shndërrohet

në një zog drunjsh, do të godasë te të

tjerët derisa të humbasë njerëzinë e vet.

HAPËSI RË NDËRMJET MENDIMEVE

Në zemrën time, një vend të kam ruajtur,

e kam rezervuar pa të ditur emrin tënd,

derisa një lutje e jotja më thirri në rrugë,

sikur një jehonë nga një botë tjetër.

Zemrat tona qeshën në takimin e parë,

dhe ne ulëm shikimet në tokë...

fytyrat e kuqura ishin rrëfimi i parë,

heshtja foli më shumë se çdo fjalë.

Mbanim në kurriz vitet dhe barrën e tyre,

deshira të thyera, plagë të fshehura nën heshtje,

vetëm dikush, Dije, na mblodhi lehtë,

nga dy dëshira, në një përqafoje.

Nuk e zgjodhëm rrugën tonë vetë,

dashurinë nuk e ndërtuam vetëm me fjalë,

ishim të destinuar si hapësia mes mendimeve,

magjia mes nesh na shtyu drejt fshehtësive të shenjta.

Kur lodhja troket në pragun e mbrëmjes,

dhe erë e tund dashurinë mes nesh

dhe ndez kanelen e thellësisë së dhimbjes,

atëherë engjëlli ynë ndan dritën në dy.

Sot dua të jemi burime të qarta,

jo ujë të turbullt pas shiut dhe erës,

të duhemi me zemra të ngrohta dhe të mençura,

si qielli përqafon këtë tokë.

Kur koha do na bie mbi tempuj,

zjarri në mes të shpirtit nuk do të shuhet,

por do të japë fryt në përjetësi, nën yje.

Atje, vendi që e kam ruajtur në zemrën

tënde ka qenë gjithmonë i yti,

një dhuratë hyjnore, nga fillimi,

në qiell ishte shënuar,

vetëm unë harroja si të doja përsëri.

PRINDËRVE TË MI

Prindërit tanë, fëmijë të përulur,

hapin në dhe si në guaska vezësh

me shpirtin në parajsë, dhuruar qiellit,

bënin vend për hyjninë në çastin e ri.

Prindërit tanë donin natyrën natyrshëm

dhe gjarprin e fshehur në oxhakun e shtëpisë,

i cili mbronte tokën e tyre,

duke ruajtur çelësin e Atit në krye të tryezës.

Prindërit tanë, duke qenë fëmijë,

ishin vëllezër me retë që shpëlnin thatësinë,

me përmbytjet që kurrë nuk i goditën

me rrufe që gjithmonë shmangnin dzampën.

Prindërit tanë kishin shtyllën e drejtë,

këmbët e zhytura në tokën-vëlla,

nuk trembeshin nga shpërblimi i qiellit,

dielën e kishin ditë të shënuar në libër.

Prindërit tanë me zë pa këputje

si buka e ngrohtë, e ruajtur gjatë në vatër,

dinim kuptimin e fërgimeve të shenjta dhe të fshehta

çdo gjë e gjelbër kishte rregullin e vet.

Prindërit tanë njihnin zërin e yjve,

tek muzika e lartë, plugun ktheu brazdën,

nuk kishin nevojë për një rrathë në gishti të vogël

për të njohur të zgjedhurin dhe fatin e tyre.

Prindërit tanë dinin të ndezin valle,

me një flaut dhe një muzikë fillonte puna,

ata nuk masnin kohën me orën,

shkëmbimi ishte besimi dhe besueshmëria.

Prindërit tanë nuk shpinëronin malin,

as nuk flisnin duke shpërdoruar fjalët e pakta,

por kishin një dhuntí për të ndërtuar ura mes zemrave,

dorë për dore rridhnin dimrat e qetë.

ata nuk masnin kohën me orën,

shkëmbimi ishte besimi dhe besueshmëria.

Prindërit tanë nuk shpinëronin malin,

as nuk flisnin duke shpërdoruar fjalët e pakta,

por kishin një dhuntí për të ndërtuar ura mes zemrave,

dorë për dore rridhnin dimrat e qetë.

MUAJI MAJ

Në këtë maj, mali ka lulëzuar

dhe lulja e diellit nuk ndalon

t’i thotë se nuk ka plakur

por vetëm një vit tjetër mbi supe i rritet.

Ah... çfarë ditësh të varura

në fijet e një përjetësie të heshtur

dashuria, shfaqet në vepra

si në kohët e panjohura.

Nuk ka bërë më marrëveshje me re

si në vitet e buta të fëmijërisë

as nuk ka lidhur më me kujdes

gjellë të pajisura me krahë agonish.

Dhe megjithatë mes barit të gjelbër

kalon ndonjë mendim i vetmuar

si një dritë që zhvendoset në gjoks

nga zemra në qiellin e dashurisë.

Dhe mali mbetet atje

i plakur dhe i gjallë, i njëjti ai

duke mbajtur mbi ballë ende pranverën

si një kambanë të fshehtë.

DO TË DHUROJA NGA UJI I JETËS sIME

Do të të dhuroja nga uji i ëmbël i jetës sime

në lumin tënd të rrjedhte vetëm etje

Do të të vendosja në duar agimet e mia të yjeve

që të mos rri shtypur te dyert e padrejta.

Do të të dhuroja nga uji i ëmbël i zemrës sime

në lumin tënd të rrjedhte vetëm lot

Do të mësoje se pas netëve të kryengritura

mund të rilindësh, nëse prekësh një ëndërr në buzë.

Do të të dhuroja nga uji i ëmbël i jetës sime

në lumin tënd të rrjedhte vetëm mall

Do të vendosja Hënën të ruante ëndrrat e tua

dhe yjet të të sillnin në gjoks një dridhje.

Do të të dhuroja nga uji i ëmbël i jetës sime

në lumin tënd do të luftonte i kryengëruar dhe bosh

por kush pi nga zemrat shumë kryengritëse

mëson ngadalë se çfarë do të thotë "të jesh gjallë".

HIJA E VATRËS

Kaq shumë gjëra të dashura dikur

më vendosen në retinë, të ftohta

fishta e vjetër e zjarrit

ka ulur zjarrin në bodrum.

E ndërtuar thellë, ende merr frymë

vetëm mua më duket e zvogëluar

si një dritë e fshehur në punë

shumë kohë fajtore.

Përmes syve të fëmijës do doja të shihja

bukurinë e ditëve të lëna pas

koha që dikur më magjepste sytë

sot hesht brenda meje dhe merr ballin.

Pse nuk kam harruar, pse ende shoh

zjarrin ndezur në vatër, llokumët në tavë

si mbrëmjet na bashkonin në pragun e ditës

bota nuk frikësohej të këndonte së bashku.

Pse kthehem gjithmonë drejt asaj që humba?

si një shtëpi që gjithmonë pret shpirtin e saj

edhe pse nga gjithçka që ka qenë ka mbetur

vetëm hije e ngrohtë e një vatre të shkatërruar.

FILTRIME

Nuk u lodhe

të krahasosh me hijen tënde

të bllokosh burimin në çezmë?

lulet t'i prisje kur janë në lulebim

të matësh me shikim

të ndotësh me fjalë të këqija

çka nuk përfshin ylli yt...

të thuash se pjesa e bardhë

e syve nuk është e bardhë

... të gjitha dashuritë zbehen...

të shkruash mesazhe pa i dërguar

të jesh spektatori i virtytit tënd?

të shohësh veprimet nga pas

duke menduar se një ditë gjithçka bie...

të devijoje pa rrëshqitje

të ulësh ballin në ngjitje...

nga frika e valëve, të mos provosh kripën

të qëndrosh ankoruar edhe në ngjitje

të vendosësh filtrat për të filtruar

çka hyn dhe mbetet në gojën tënde.

të shohësh vetëm poret në pasqyrë

të kërkosh daljen në… trave...

të heshtësh për të dëgjuar zërin tënd

të matësh fajin me kompas...

të bësh nga shtëpia, stacion pritjeje

premtimin, orën e gjumit.

nder, shënim në fund të faqes

dhembja e heshtur, bubullimat dhe reja...

të formosh gjithçka që mban në retinë

të kthesh thikat në zemër.

të dridhesh para dashurisë

të dorëzosh zemrën kujtimit

të dëmosh sytë që shohin

të lidhësh premtimin në nyje...

të saldosh ditët me netën

linjat e pikëtuara me drejtësi

zërat e dridhur nga e vërteta

qetësinë e nuhatjes së hijes...

prania jote si një aksident

një zë i ngrohtë si rrëmba

të marrësh ëndrrat e tua në ankand

të kesh si bovlliq në plug...

gjithçka ta mbyllësh me pikëpyetje

bileta e rezervuar, nga dëshpërimi

të shtyesh për nesër kupën e mbushur

përdorim i përhershëm pa pushim.

të shohësh ylberin në horizont

të thuash që është pika e vdekur.

të mos vendosësh pyetje vetes:

dashuria jote, pse zhduket...

kur pa konsideratë

nuk ka as muzë, as rumë

luhatesh mbi bregun e fortë

bukur, bukur duke kërkuar rastësisht.

udhëheqësit qiellorë nuk shfaqen më

të gjitha betejat janë të kota

shikon gremina përtej kufirit

shumë të fragmentuar nga padija.

apatik qëndroni me maskën në dorë

alarmi juaj tingëllon në heshtje

refuzoni të shtrini një dorë të fortë

detyroni një botë të qëndrojë dinjitoz.

kapituloni dhe fshiheni në ekzil

prisni që zotërinjtë tuaj t’ju marrin ditët, si taksë

armatura juaj është shumë e madhe

mbyt zërin në djersën tënde.

DUART E NËNËS

Sa herë që debatoj me kohën

që shpërndan lule të bardha në flokët e mi

ti vjen dhe më vendos mbi supat e mia

duart e tua

si dy zogj që dine

rrugën për në shtëpi.

Atëherë kuptoj se vitet

nuk kalojnë vetëm mbi mua

por rriten në rrethe

si uji i prekur nga drita.

Unë kam pasur një nënë

që më pikturoi qiellin

mbi ballin tim

më thaushi lotët

kur më pa duke vrapuar

përmes jetës dhe ëndrrave

pa t'i shijoj.

Ajo më mbolli në zemër durimin

me një fijë të hollë lutjeje

dhe më mësoi se dashuria e vërtetë

nuk klith, nuk kërkon dhe nuk largohet

kur qielli zbret në tokë.

Tani kur zëri i saj dëgjohet

vetëm brenda zemrës

e mbaj tutje

si dritë e fshehur

nën rrobat e dimrit.

Dhe ndoshta kjo është

trashegimia e nënave

të qëndrojnë me ne

shumë pasi koha

ta ketë përfunduar rrotullimin.

Ajo, koha mban shpirtin tonë drejt

kur bota lëkundet

të na ngrohi heshtjet

dhe të na kujtojë gjithmonë

se askush nuk plaket vërtetë

për aq kohë sa ende ka

mënyrë për t’u kthyer në zemër

dhe sa mirë ajo ende dëshiron.

GESTACIONI I DRITËS

Kam çarë dhimbjen

si një plagë të vjetër të qepur me errësirë

dhe kam gjetur brenda saj

një zemër të vogël, ende të gjallë

që rreh në misterin e gjërave të pathëna.

Kush do të kishte besuar

se loti nuk është fundi i ujit

por fillimi i shikimit.

Nën qepallat e rënda

mblidhen netët e bardha

si zogj të lagur

që nuk dinë më nëse qielli

ka qenë shtëpia e tyre apo rrëzimi.

Megjithatë

në çdo përlotje të vërtetë

thuhet një kore guri,

diçka merr frymë poshtë,

diçka e bardhë, e brishtë

gati hyjnore.

Kam parë dritën

e mbështjellë brenda një loti

si foshnjat që flenë në barkun e nënës

pa e njohur ende

ashpërsinë e ajrit.

Ajo rritet ngadalë

nga vuajtja e ushqyer,

bën sytë nga falja

kockat nga durimi

ezëri nga heshtjet e të dëmtuarve.

Prandaj njerëzit që kanë qarë shumë

nuk shikojnë më botën në sipërfaqe,

ata prekin bërthamën.

dëgjoj si sahet e vërteta

pas maskave të mbivendosura.

Loti nuk bie kurrë vetëm.

ai bëhet shtyrë jashtë

dhe brenda tij zbritet qielli

për t’i kujtuar njeriut rënien.

Dhe kur faqja thahet

dhe në vend të dhimbjes

mbetet vetëm kripa drita rilind,

plotësisht, si një lule që ka dalë

në një çarje muri

Atëherë kupton: nuk qajmë

sepse jemi të dobët,

por sepse në ne Zoti ende

po punon në krijimin e botës.

MENDIM FISNIK...

Kalon një ditë tjetër dhe unë ende nuk di asgjë për ty,

nuk di nëse shpirti yt buzëqesh,

por nuk të kërkoj më në shenja të huaja

të lë atje ku zemra jote rritet.

Do të të kisha dashur me retë e tua, me rrufetë

me gjithçka që digjet dhe nuk shpjegohet

por jeta më mësoi të besoj në tërheqje

se çdo dashuri ka muzikën e vet.

Unë jam zjarri që nuk di masën

ti je heshtja që kërkon kufirin

dhe midis nesh nuk ka plagë apo ndarje

por dy mënyra për të ndjerë të njëjtën dhunti.

Ti mblihesh në ujëra dhe durim

une shpërndalem në dritë dhe në erë

dhe në këtë largësi të ashpër

nuk ka më luftë por vetëm besë.

Të mbaj në vete pa të shuajtur

Si flakë, si uji dhe në vend të mungesës ose të ftohtit

mbetet vetëm dashuria që na gërmon dhëmbët.

Jeta tha se nuk është për mua

Ky mendim, herë i ashpër, ndonjëherë i brishtë

Ti duhet të jesh shtylla jote, unë të barazoj

të rriten si zjarri, madje të pambrojtur.

Dhe ti u rrit, një zjarr si vullkan

Dhe ti vrapoje në ujëra për t'u qetësuar

Dhe kuptova, me kalimin e kohës, se ishte e kotë

Dashuritë nuk janë të gjitha vetëm qiellore.

Tani nuk po të kërkoj më në stuhi

Unë as nuk të thërras më në uragan

por unë të shikoj si një mjegull e ftohtë

që më mësojnë se kush jam, vit pas viti.

Kalon edhe një ditë dhe nuk e di më për ty

Por ndoshta nuk kam nevojë ta di

Ka dashuri që kërkojnë lavine

dhe zjarre që të djegin dhe të bëjnë të gjallë.

Të kam kërkuar si një dritë e ndezur

Por kam harruar se disa dashuri nuk prekin

por vetëm shikoni njëri-tjetrin nga skajet e ngrohta

dhe në heshtje ata janë të përmbushur dhe nuk qajnë.

Ju jeni rendi që mblidhet brenda vetes

Unë jam lëvizja që kërkohet gjithmonë

dhe mes nesh nuk ka asnjë humbje, asnjë gjetje

por ligji i thjeshtë i të kundërtës së përjetshme.

Ashtu si jo të gjitha zjarret takohen ujë,

jo të gjithë uji rrjedh për të shuajtur zjarrin,

ndonjëherë ata ekzistojnë veç për të sunduar veprën,

nuk përsëritet por vetëm e zhvendos fshehtas vendin.

FAT I RISHKRUAR

Sikur të kishim rishkruar fatin nga balta

me shkallë balte dhe vreshta shartimi

Dhe zemra, në vend të mendjes

Ne do të kishim folur me njëri-tjetrin pa fjalë.

Nëse do të kishim ëndërruar të njëjtën ëndërr

Kisha një të nesërme të paprekur

Nuk do t'i kishte rënë borë sekondat tona

Unë as nuk i tradhtova ëndrrat e mia.

Nëse marrim frymë një mendim të vetëm

... Isha me ty me radhë

Nuk e humba të dytën në ditë

por ne shpërndajmë heshtjet delikate

Nuk të pashë të plaçkitje ditë

... Zbulohen fijet e huaja

por unë thjesht po endja në fshehtësi pa probleme

Një qëllim i yni kristalor.

Ne nuk ishim hije, as psherëtima

por fillimi i një fluturimi të qetë

një fije mendimi nëse do të endnim

fole në të njëjtin dash që kishim.

Isha një verë që zgjati

Jehona që preket fshehurazi

Dhe ndërsa në pëllëmbë nuk mbahet

por rrjedh butësisht nga ju në mua.

Ne nuk e detyrojmë derën e së nesërmes

E hapa me një mendim të mirë

Dhe nuk do ta kishim tradhtuar njëri-tjetrin

ndërsa ndamë të njëjtin mendim.

KOHA E GABUAR

Çfarë të bëhet ty pranverë

që vjeshta ime është e hidhur

që sytë e mi notojnë në det

dhe dielli më nuk lind?

çfarë të bëhet ty pranverë

që trëndafilat e mi ranë

që ka mbetur vetëm trungu

dhe ai pak mbart dritën time?

çfarë të bëhet ty pranverë

që unë bart gurët e mullirit

në gjoksin tim janë mbledhur

histori të djeshme, të ndonjëhere tjeter?

çfarë të bëhet ty pranverë

që unë nuk kaloj kufirin

fjalëkalimin e kam harruar, nuk kam pasaportë

zemra ime nuk ka portë...

çfarë të bëhet ty pranverë

ecën e grimuar, jashtë

vendosur mes të ftohtit dhe të ngrohtit

kopicë të buta lindin dhe bien.

çfarë të bëhet ty pranverë

shkon por di që do të vish përsëri

erë dimri të shkel pas shpinës

- çfarë të bëhet ty për drejtësi?

dinë unë më kujdes...

Më intereson, po më intereson

që dimri trashësohet në mua

që i vesh stinët e mbyllura

dhe unë nuk i shkëmbej ato me ëndrra të shkruara.

Nuk ju kërkoj të qëndroni, nuk ju kërkoj të shihni

as për të më mësuar se si të ëndërroj.

Unë e mbaj hidhërimin

jo si barrë, por si një provë e veçantë

Që ende e ndjej dhe ende djeg

edhe nëse pengohem dhe rrëzohem.

Dhe nëse nuk kam diell në rrugë

Ndez një fener, inkurajimi...

Tani e di me siguri që nuk ju intereson

nëse kam të bëj me shtëpinë e hijes.

Por ju bëni mirë, nuk është punë juaj

të mbledh atë që kam humbur me zemrën time.

Unë jam ai që fika dritën

Kopshti është në mua

Kam mbyllur çdo kufi

me shenjat e kalendarit.

Nga gjithçka që mbolla dhe nuk lulëzoi

NËN HESHTJEN E YJEVE

Nëse yjet do të flisnin

Ata nuk na tregonin vetëm histori,

do të na fliste për të qenë,

Pa emër, pa pincë.

Çfarë shoh sot, çfarë di nga dje?

ku lahet lindja e diellit,

pas lindjes dhe dhimbjes

A po kthehet koha?

Sikur të dinim t'i dëgjonim

Nuk do të dëgjonim vetëm zërin e tyre,

ditët do të mbaronin për ne,

Doine do të ngatërroheshim me hapin.

Nëse ai do të kthehej

nëse do të kthehej në një

A do qëndronim në të njëjtat gjilpëra?

A do t'i luteshim akoma gorunit?

Dhe në dritën që ka perënduar

Derisa ta shohim

Atë  që ishte e papërshkrueshme

Apo do të numëronim gabimet?

Si do të peshoja atëherë

faktet, pas... Ç'mendim ke?

Ndoshta do të ishim më të matur

Apo do të zhytemi në thelb?

A do të ishim përsëri ne?

A do të lidhnim të njëjtin tel?

Çelësi i vënë nën jehonën

në heshtje, në delir?

Yjet nëse do të flisnin

nuk do të na jepte asnjë përgjigje

do të linte gjithçka për të qenë

në fshehjen e tyre të thellë.

Nuk do të fshinte, nuk do të thoshte

Ai nuk do të gjykonte asgjë

do të ndizte një botë në ne

çfarë nuk pyet "pse"... "Sa shumë"

Dhe do të shihnim ndoshta më në fund

jo në qiell, por brenda:

koha nuk ka humbur,

Humba vetëm guximi.

Dhe çelësi që e doja nën heshtje,

nën delir nuk u dha,

e mbajta në vetë fijën tonë të parë.

FJALA E FUNDIT

Disa herë mendimet më mashtrojnë dhe më shtyjnë

në luginën ku zemra ime u thye

te kalimi i kohës mbi pragun e lartë

në gjurmët e dashurisë... atje ku u dorëzova.

Kam qeshur dhe kam qarë, të dyja njëherësh

atëherë u deklarova shërbëtor i dashurisë

ia kërkova yllin në qiell dhe dëgjova

një zë që thoshte të jap fjalën e fundit zemrës.

Shpesh kthehem, kërkoj gëzimin tim tjetër

në kryqëzimet që qëndruan përpara meje

mbi të mbushur me mall, mbaj zemrën në krahë

ka shumë natë përreth dhe shumë pak mëngjes.

Kam krahët të kryqëzuar, shikimin e kam rrëzuar

të asgjë nuk u ruajt nga rinia që pata

me kokën të ulur kthehem nga ku erdha

zemra ime rreh ndryshe, dhe unë... bukur gënjej vetveten.

Jashtë nuk ka asgjë, brenda është bosh

çka më dukej e madhe, tani më duket e vogël

më shtrëngon dhe më shtyp, më do një kokërr rëre

dhe nxehtësia nga maja e kokës... nuk më lejon të bërtas.

(Përktheu: Alban Voka)