Asllan Dibrani – Luani: Vota e 7 Qershorit për Kosovën shtet, jo provincë

Vota e 7 Qershorit për Kosovën shtet, jo provincë

Sot për Republikën – nesër për Bashkimin Kombëtar

Shkruan: Asllan Dibrani – Luani

Voto 1 – për sovranitetin, dinjitetin dhe të ardhmen shqiptare të Kosovës

Më 7 qershor, qytetari i Kosovës nuk del vetëm për të zgjedhur një parti. Ai del për të dëshmuar se a do Kosovë shtet apo Kosovë të dobët; a do Republikë sovrane apo provincë të Serbisë; a do dinjitet kombëtar apo kthim prapa në kohën e pazareve, nënshtrimit dhe kompromisit të dëmshëm.

Këto zgjedhje nuk janë vetëm garë elektorale. Janë matje e ndërgjegjes politike të një populli. Janë provë historike për Kosovën. Janë thirrje për ta mbrojtur shtetin, për ta forcuar Republikën dhe për ta hapur rrugën drejt një horizonti më të madh kombëtar.

Prandaj vota për numrin 1, vota për Albin Kurtin dhe Lëvizjen Vetëvendosje, nuk është vetëm votë partiake. Është votë për sovranitet. Është votë për dinjitet. Është votë për shtetin që nuk përkulet. Është votë kundër Serbisë politike në Kosovë, kundër strukturave paralele, kundër bandave kriminale, kundër korrupsionit, kundër oligarkisë dhe kundër atyre që e duan Kosovën të dobët, të varur dhe të kontrollueshme.

Albin Kurti nuk është i pagabueshëm. Askush nuk është. Por në politikën e Kosovës ai mbetet figura që më qartë se të gjithë të tjerët e ktheu fjalën “sovranitet” nga parullë në veprim konkret.

Albin Kurti e ktheu shtetin në veri

Arritja më e madhe e qeverisjes Kurti është vendosja e autoritetit të Republikës së Kosovës në pjesë të territorit ku për vite me radhë shteti ishte i pranishëm vetëm në letër.

U hoqën targat ilegale serbe. U goditën strukturat paralele. U mbyllën institucione të Serbisë që vepronin brenda Kosovës sikur Kosova të mos ishte shtet. U ndaluan zgjedhjet e Serbisë në territorin e Republikës së Kosovës. U ndalua përdorimi i dinarit serb si mjet pagese në Kosovë. U mbyllën banka, posta, zyra dhe mekanizma financiarë që e mbanin gjallë ndikimin e Beogradit në veri, sidomos në Mitrovicë.

Kjo nuk ishte punë e lehtë. Për këtë duhej guxim politik, duhej polici e fortë, duhej qeveri e vendosur dhe duhej kryeministër që nuk dridhej para kërcënimeve të Serbisë, Rusisë dhe aleatëve të tyre propagandistikë.

Për herë të parë pas shumë vitesh, Beogradi e kuptoi se Kosova nuk është më tokë ku mund të hyjë e të dalë si të dojë. Kosova ka qeveri, ka polici, ka kufi, ka ligj dhe ka Republikë.

Banjska – dita kur u pa kush e mbron shtetin

Sulmi terrorist në Banjskë ishte një pikë kthese. Aty u pa qartë se çfarë rreziku i kanosej Kosovës nga bandat kriminale, nga strukturat e armatosura dhe nga politika e Beogradit që nuk është pajtuar kurrë me pavarësinë e Kosovës.

Në atë moment, Albin Kurti dhe shteti i Kosovës nuk u tërhoqën. Policia e Kosovës qëndroi. Institucionet qëndruan. Republika qëndroi.

Vrasja e rreshterit hero Afrim Bunjaku nuk ishte vetëm humbje e një polici. Ishte dëshmi se liria dhe shteti nuk mbrohen me fjalë, por me sakrificë. Pas Banjskës, më askush nuk mund të thotë se strukturat serbe në veri ishin vetëm “çështje administrative”. Ato ishin rrezik real për sigurinë kombëtare të Kosovës.

Prandaj vota e 7 qershorit është edhe votë për sigurinë e vendit. Është votë për policinë që qëndroi. Është votë për shtetin që nuk u dorëzua.

Policia e Kosovës – mburoja e Republikës

Policia e Kosovës u bë mburoja më e dukshme e shtetit. Ajo u ballafaqua me barrikada, banda, provokime, sulme, presione politike dhe propagandë të egër.

Por ajo nuk u thye.

Në veri të Kosovës, policia nuk veproi si forcë pushtuese, por si forcë kushtetuese e Republikës së Kosovës. Aty ku deri dje sundonte frika, sot ekziston prania e shtetit. Aty ku dikur komandën e jepnin strukturat e Beogradit, sot duhet të vlejë ligji i Republikës së Kosovës.

Kjo është meritë e një politike që nuk e sheh policinë si dekor protokollar, por si shtyllë të rendit, sigurisë dhe sovranitetit.

Ushtria e Kosovës – nga simbol drejt force reale

Një tjetër arritje madhore është ngritja e kapaciteteve të mbrojtjes. Kosova nuk mund të mbetet përgjithmonë shtet që pret vetëm nga të tjerët ta mbrojnë. Aleancat janë të domosdoshme, NATO është jetike, SHBA është mike historike, por një shtet serioz duhet të ndërtojë edhe forcën e vet.

Nën qeverisjen Kurti u rrit vëmendja ndaj mbrojtjes. U shtuan kapacitetet ushtarake. U hap rruga për zhvillimin e industrisë ushtarake vendore, për prodhim të mjeteve të nevojshme të mbrojtjes, për fabrikë municioni dhe laborator dronësh.

Kjo është kthesë strategjike. Kosova nuk mendon më vetëm si vend i mbrojtur, por si shtet që përgatitet të mbrojë veten.

Kjo i jep dinjitet ushtrisë, siguri qytetarit dhe mesazh të qartë Serbisë: Kosova nuk është më e pambrojtur.

Dogana shtetërore – goditje ndaj oligarkisë

Një nga arritjet që duhet përmendur fuqishëm është kthimi i terminaleve doganore nga duart private në menaxhim shtetëror.

Doganat janë porta ekonomike e shtetit. Kush kontrollon doganat, kontrollon një pjesë të rëndësishme të sovranitetit ekonomik. Për vite me radhë, terminalet private ishin simbol i një shteti të kapur nga interesa të ngushta, nga lidhje politike dhe nga grupe që përfitonin nga pasuria publike.

Qeveria Kurti e ktheu këtë proces në duart e shtetit. Kjo nuk është vetëm reformë administrative. Është goditje ndaj modelit të vjetër oligarkik.

Kur dogana kthehet në shërbim publik, fiton shteti. Kur fiton shteti, fiton qytetari.

Lufta kundër korrupsionit dhe krimit

Albin Kurti erdhi në pushtet me premtimin për ta luftuar korrupsionin. Kjo mbetet një nga arsyet kryesore pse qytetarët e mbështetën dhe pse ende e shohin si alternativën më të besueshme ndaj politikës së vjetër.

Kosova ka pasur për vite të tëra një sistem të kapur nga klientelizmi, tenderomania, lidhjet familjare, ndikimet partiake dhe oligarkët që pasuroheshin në kurriz të shtetit. Kurti nuk e ka zhdukur tërësisht këtë plagë, por e ka goditur modelin politik që e ushqente atë.

Ai e ndali privatizimin e dyshimtë të pasurisë publike. E forcoi kontrollin shtetëror në fusha të ndjeshme. E shtyu përpara agjendën kundër korrupsionit, kundër drogës, kundër krimit të organizuar dhe kundër abuzimit me institucionet publike.

Por beteja më e vështirë mbetet drejtësia.

Drejtësia dhe prokuroria – kalaja e fundit e sistemit të vjetër

Një nga pikat më të dobëta të shtetit të Kosovës është gjyqësia dhe prokuroria. Aty ende ndihet hija e sistemit të vjetër. Aty ende ka njerëz të formuar në mentalitetin e ish-komunizmit, të lidhjeve të vjetra politike, të oligarkëve, të grupeve të interesit dhe të rrjeteve që e kanë përdorur ligjin jo për drejtësi, por për mbrojtje të të fuqishmëve.

Nuk mund të akuzohet çdo gjykatës dhe çdo prokuror. Ka profesionistë të ndershëm, të guximshëm dhe të përkushtuar. Por sistemi në tërësi ende nuk është pastruar. Ende ka vonesa, selektivitet, ndikime dhe mungesë të besimit qytetar.

Kjo është beteja që Kurti ende nuk e ka fituar plotësisht. Dhe kjo duhet thënë hapur.

Nëse mandati i ardhshëm do të jetë historik, reforma në drejtësi duhet të jetë prioritet absolut. Pa drejtësi të pastruar, nuk ka shtet të plotë. Pa prokurori të guximshme, nuk ka luftë të vërtetë kundër korrupsionit. Pa gjykata të pavarura, qytetari mbetet viktimë e të fortit.

Prandaj mandati i ardhshëm duhet të jetë mandati i çlirimit të drejtësisë nga hijet e së kaluarës.

Liberalizimi i vizave – dalje nga izolimi

Një tjetër arritje që nuk duhet harruar është liberalizimi i vizave. Qytetarët e Kosovës, pas shumë vite padrejtësie, më në fund fituan të drejtën të udhëtojnë pa viza në zonën Schengen për qëndrime afatshkurtra.

Kjo nuk është vetëm lehtësi udhëtimi. Është dinjitet. Është ndjenjë barazie. Është dalje nga izolimi psikologjik dhe politik.

Për vite me radhë, kosovari ishte qytetari më i izoluar në Evropë. Sot ai lëviz më lirshëm, më me dinjitet dhe më me besim.

Kosova drejt Këshillit të Evropës dhe arenës ndërkombëtare

Procesi për anëtarësim në Këshillin e Evropës është një tjetër fitore diplomatike e Kosovës. Edhe pse rruga nuk është përfunduar ende, fakti se Kosova arriti të shtyjë përpara këtë proces dëshmon se shteti i Kosovës nuk është i vdekur diplomatikisht, siç dëshironin ta paraqisnin kundërshtarët.

Kosova pati përplasje, pati presione, pati masa dhe kritika. Por Kosova nuk u zhduk nga harta diplomatike. Përkundrazi, ajo po kërkon vendin që i takon si shtet i pavarur, demokratik dhe sovran.

Shumë faktorë ndërkombëtarë që në fillim e panë Kurtin me dyshim, sot detyrohen ta pranojnë se Kosova nuk mund të trajtohet më si territor i përkohshëm diplomatik. Kosova është Republikë.

Fitorja kundër propagandës

Kundër Albin Kurtit është bërë një propagandë e egër. E quajtën bashkëpunëtor të Serbisë. Pastaj e quajtën armik të ndërkombëtarëve. Herë e shpallën njeri të Rusisë, herë e akuzuan se po e izolon Kosovën. Një pjesë e analistëve dhe mediave anti-Kurti nuk lanë fjalë pa përdorur kundër tij.

Por faktet i rrëzuan këto akuza.

A është bashkëpunëtor i Serbisë ai që hoqi targat ilegale serbe?

A është bashkëpunëtor i Serbisë ai që ndaloi dinarin serb si mjet pagese në Kosovë?

A është bashkëpunëtor i Serbisë ai që mbylli strukturat paralele?

A është bashkëpunëtor i Serbisë ai që qëndroi pas Banjskës dhe nuk u përkul para bandave kriminale?

A është bashkëpunëtor i Serbisë ai që forcoi policinë, ushtrinë dhe kontrollin shtetëror në veri?

Jo. Këto akuza ranë përtokë. Ato mbetën në gojën e analistëve të lodhur, të cilët sot nuk kanë tjetër armë përveç mllefit.

Opozita pa vizion dhe politika e vjetër

Opozita e Kosovës ka pasur kohë të mjaftueshme të dëshmojë veten. Por në vend të programit ofroi ankesa. Në vend të vizionit ofroi nostalgji për pushtetin. Në vend të projektit shtetëror ofroi sulme personale.

Kjo opozitë nuk e bind qytetarin sepse nuk ka treguar se çfarë do të bëjë më mirë. Ajo më shumë dëshiron ta largojë Kurtin sesa ta ndërtojë Kosovën.

Kosova nuk ka nevojë për rikthim të politikës së vjetër. Nuk ka nevojë për ata që e lanë veriun peng, drejtësinë të kapur, doganat të privatizuara dhe shtetin të dobët.

Kosova ka nevojë për vazhdimësi, por edhe për korrigjim të gabimeve.

Raporti me Vjosa Osmanin – betejë që duhet fituar me fakte

Një çështje që duhet trajtuar me kujdes është raporti politik me Vjosa Osmanin. Ky raport është kthyer në një pikë të nxehtë të skenës politike.

Nëse ka dallime politike, ato duhet të zgjidhen me argumente, me maturi dhe me interes shtetëror. Nuk i bën mirë Kosovës që dy figura që dikur përfaqësuan shpresën për ndryshim të përfundojnë në përplasje që e dobëson shtetin.

Kurti duhet ta fitojë edhe këtë betejë me fakte, jo me nervozizëm. Me qartësi, jo me hakmarrje. Me program shtetëror, jo me përçarje personale.

Sepse armiku i Kosovës nuk është rivaliteti personal. Armiku i Kosovës është Serbia, krimi, korrupsioni, oligarkia dhe çdo strukturë që punon kundër sovranitetit të Republikës.

Qarqet fetare-politike – kujdes nga ndikimet antikombëtare

Një pikë tjetër e dobët, që duhet thënë hapur, është afrimi i disa qarqeve islamike politike me Lëvizjen Vetëvendosje.

Këtu duhet të jemi shumë të qartë: besimtari shqiptar nuk është problem. Feja personale nuk është problem. Besimi individual është e drejtë e secilit qytetar.

Problem janë qarqet politike-fetare që punojnë kundër identitetit kombëtar shqiptar, kundër karakterit laik të shtetit, kundër frymës evropiane dhe kundër trashëgimisë sonë historike. Këto qarqe nuk i sjellin vota Albin Kurtit. Përkundrazi, ia largojnë votuesit kombëtarë, laikë, europianë dhe patriotë.

Kosova duhet të jetë shtet demokratik, laik, shqiptar dhe evropian. Jo shtet i ndikimeve të huaja fetare, ideologjike apo politike.

Nëse Kurti dëshiron ta ruajë besimin e madh kombëtar, duhet ta mbajë Vetëvendosjen larg çdo qendre antikombëtare, nga cilado anë që vjen.

Pse vota duhet të shkojë përsëri për Albin Kurtin

Sepse ai është politikani që e bëri Serbinë të kuptojë se Kosova nuk nënshtrohet më.

Sepse ai e ktheu sovranitetin në veprim.

Sepse ai forcoi policinë.

Sepse ai ngriti ushtrinë.

Sepse ai goditi strukturat paralele.

Sepse ai ndaloi dinarin serb si mjet pagese në Kosovë.

Sepse ai mbylli mekanizmat e Beogradit në veri.

Sepse ai e mbrojti Kosovën pas Banjskës.

Sepse ai ktheu terminalet doganore në menaxhim publik.

Sepse ai e mbajti flamurin e luftës kundër korrupsionit.

Sepse ai nuk u dorëzua para presionit të Serbisë, Rusisë dhe qarqeve ndërkombëtare që shpesh kërkuan nga Kosova më shumë sesa ishte e drejtë.

Sepse ai e mundi propagandën.

Sepse ai e mundi një opozitë të lodhur, pa vizion dhe pa program.

Dhe mbi të gjitha: sepse Kosova ende nuk e ka përfunduar betejën e saj për shtet të plotë.

Vota e 7 qershorit si referendum politik

Më 7 qershor, vota për Albin Kurtin duhet të jetë votë masive. Jo vetëm për një mandat. Por për një drejtim historik.

Kjo votë duhet të jetë votë për Kosovën shtet. Për Kosovën e sigurt. Për Kosovën pa struktura paralele serbe. Për Kosovën me polici të fortë. Për Kosovën me ushtri të zhvilluar. Për Kosovën me drejtësi të reformuar. Për Kosovën pa oligarki. Për Kosovën me dogana shtetërore. Për Kosovën që nuk frikësohet.

Kësaj here votohet për Republikën.

Herën tjetër historia mund ta kërkojë edhe më shumë: një referendum kombëtar për bashkimin shqiptar.

Sepse çështja shqiptare nuk mbaron në Prishtinë. Ajo lidhet me Tiranën, me Preshevën, me Tetovën, me Ulqinin, me Çamërinë dhe me çdo trevë ku shqiptari jeton si pjesë e trupit të vet kombëtar.

Kosova duhet të jetë zemra e një projekti më të madh shqiptar: bashkim shpirtëror, kulturor, ekonomik dhe politik i kombit shqiptar.

Koha do të dëshmojë. Por më 7 qershor populli i Kosovës ka një mundësi të madhe: të mos kthehet prapa, të mos mashtrohet nga propaganda, të mos i dorëzohet politikës së vjetër.

Vota për numrin 1 është votë për shtetin.

Vota për Albin Kurtin është votë për sovranitetin.

Vota për këtë drejtim është votë për Kosovën që nuk përkulet.

Sot për Republikën – nesër për Bashkimin Kombëtar.