Asllan Dibrani – Luani: Kur profesori e ngatërron fakultetin me faltoren dhe fenë me kombin

Kur profesori e ngatërron fakultetin me faltoren dhe fenë me kombin

Reagim ndaj shkrimit të Prof. Milazim Krasniqit

Në shkrimin e tij të fundit, Prof. Milazim Krasniqi paraqitet si mbrojtës i identitetit fetar islam dhe pretendon se në Kosovë po zhvillohet një “projekt famëkeq i luftës kundër fesë islame”. Sipas tij, ky projekt mund ta destabilizojë Kosovën, ta dështojë shtetin dhe ta çojë kombin shqiptar drejt përçarjes e dekompozimit.

Këto janë pretendime tepër të rënda, por në shkrimin e tij nuk shoqërohen me prova konkrete, dokumente apo fakte të verifikueshme. Frikësimi i qytetarëve me dështimin e shtetit, rikthimin e sundimit të huaj dhe shpërbërjen e kombit nuk përbën analizë akademike. Është retorikë alarmuese që synon ta paraqesë çdo kritikë ndaj islamizmit politik si sulm kundër myslimanëve dhe Kosovës.

Askush nuk kërkon t’ua mohojë shqiptarëve myslimanë të drejtën e besimit. Xhamitë, kishat dhe teqetë duhet të respektohen dhe të mbrohen në mënyrë të barabartë. Por po aq duhet të mbrohet e drejta e qytetarëve për ta kundërshtuar përzierjen e fesë me politikën, arsimin dhe institucionet shtetërore.

Kritika ndaj islamizmit politik nuk është luftë kundër fesë islame. Kundërshtimi i shndërrimit të fesë në instrument politik nuk është islamofobi. Besimtari mysliman që e ushtron fenë e tij në paqe nuk duhet të barazohet me individët apo grupet që përpiqen ta përdorin fenë për ndikim politik dhe shoqëror.

Në vend që ta bëjë këtë dallim themelor, Milazim Krasniqi i vendos kritikët e islamizmit politik nën etiketën e “islamofobëve” dhe i përshkruan me shprehjen “pasion mesjetar kryqtar”. Kjo gjuhë nuk krijon mirëkuptim. Përkundrazi, prodhon armiq imagjinarë, nxit frikë dhe e paraqet debatin qytetar si luftë ndërmjet feve.

Pretendimi se kritika ndaj ndikimeve politike fetare do ta destabilizojë Kosovën ndërton një përfundim dramatik mbi një varg hamendësimesh. Kosova nuk dëmtohet nga debati i lirë. Ajo forcohet kur mbron Kushtetutën, shtetin laik, barazinë ndërmjet qytetarëve dhe lirinë e ndërgjegjes.

Kosova dobësohet kur identiteti fetar vendoset mbi identitetin qytetar dhe kombëtar; kur universiteti kthehet në hapësirë propagande; kur kundërshtari ideor shpallet armik i fesë dhe kur besimi përdoret si mburojë kundër kritikës publike.

Identiteti shqiptar nuk i përket vetëm një feje. Shqiptarët janë myslimanë, katolikë, ortodoksë, bektashinj, besimtarë të bindjeve të tjera dhe njerëz pa përkatësi fetare. Ata i bashkojnë gjuha, historia, kultura, kujtesa dhe vullneti për të jetuar si një komb i lirë.

Prandaj, përpjekja për ta paraqitur identitetin islam si një shtyllë pa të cilën rrezikohet ekzistenca e Kosovës është një tezë e gabuar dhe përçarëse. Besimi është e drejtë personale dhe vlerë shpirtërore, por nuk mund të bëhet kusht për shqiptarinë dhe as kriter për besnikërinë ndaj Kosovës.

Shqiptaria historikisht ka mbijetuar sepse përkatësinë kombëtare e ka vendosur mbi ndarjet fetare. Çdo përpjekje për ta përmbysur këtë rend dhe për ta vendosur fenë në qendër të identitetit politik e dobëson kombin, në vend që ta mbrojë atë.

Fakultet apo faltore?

Çështja bëhet edhe më serioze kur një profesor, i paguar nga qytetarët për të zhvilluar mësim dhe për t’u shërbyer studentëve, e përzien detyrën akademike me praktikën fetare gjatë orarit të punës.

Nëse dëshmohet se mësimi është ndërprerë gjatë orarit të paguar për falje, atëherë kemi shpërdorim të detyrës akademike, jo përkushtim profesional. Universiteti financohet për dije dhe shkencë—jo për islamizëm politik.

Çdo njeri ka të drejtë të falet dhe ta praktikojë besimin e vet. Por kjo e drejtë duhet ushtruar pa cenuar detyrimet profesionale, pa ua marrë studentëve kohën e mësimit dhe pa e shndërruar institucionin publik në hapësirë fetare.

Fakulteti nuk është faltore. Ora e mësimit nuk është pronë private e profesorit. Ajo paguhet nga qytetarët dhe u përket studentëve. Kush e ndërpret atë për veprimtari personale, fetare apo politike duhet të japë shpjegime para institucionit dhe publikut.

Universiteti duhet të jetë shtëpi e dijes, shkencës, argumentit dhe mendimit kritik. Titulli akademik nuk e bën askënd të pagabueshëm dhe nuk i jep të drejtën që bindjet personale t’i paraqesë si të vërteta të pakundërshtueshme kombëtare.

Në vend që të paralajmërojë shkatërrimin e Kosovës sa herë kritikohet islamizmi politik, Prof. Milazim Krasniqi duhet t’u përgjigjet disa pyetjeve të drejtpërdrejta:

Ku janë provat për ekzistencën e një projekti të organizuar shtetëror kundër fesë islame? Cilët janë drejtuesit, dokumentet dhe mekanizmat e këtij projekti? Përse kritika ndaj ndërhyrjes së fesë në politikë duhet të shpallet automatikisht islamofobi?

Kombin shqiptar nuk e rrezikon liria për të diskutuar fenë. Atë e rrezikojnë korrupsioni, varfëria, largimi i të rinjve, dobësimi i arsimit, kapja e institucioneve dhe politizimi i fesë.

Kosova nuk mbrohet duke frikësuar qytetarët dhe duke i ndarë në besimtarë dhe “armiq të fesë”. Ajo mbrohet me ligj, dije, zhvillim, institucione demokratike dhe respekt të barabartë për çdo qytetar.

Feja duhet të jetë e lirë dhe e respektuar. Shteti duhet të mbetet laik. Universiteti duhet t’i shërbejë shkencës. Ndërsa kombi shqiptar duhet të qëndrojë mbi çdo ndarje dhe projekt fetaro-politik