Adem Zaplluzha: Kur Likenet Vallëzojnë (V)
Adem Zaplluzha
NJË POET
Në këtë botë të pshurrtë
Nuk di se çka më ka gjet
Por sa qenka vështirë
Të jesh sot poet
Gurin me dhembje e thye
Dot aspak nuk ofshan
Rri në qetësi mallkimi
Për asgjë nuk bëzan
Lotin e hidhërimit
Shtrydh disi me siklet
Çmendet në vetmi
Në këtë botë një mbret
trishtimi pranë i hesht
As një zë nuk qet
Po kush mërzitet sot
Nëse vdes një poet
FALJA MËKATET O AT
Preke shtrëngatën me gisht
Kur e përqaf mallkimin
Syri nuk ngopet as me dhe
Por vetëm me trishtimin
Na pështynë kur ikën
Në djall të mallkuar vanë
Lakenjtë e hyzmeqarëve
Sërish ia behën e na shanë
Sharjet i mori disi era
Por mbeti një shije e thartë
Asgjë më nuk ka kuptim
Kur urrejtja pikon nga lartë
Falja mëkatet o At
I mjeri nuk di çka bënë
Këtu përmirret jeta në shtrat
Nuk dëgjohet asnjë kambanë
NË VAJIN E CILËS NËNË
Posa doli ylberi
Myku pas hithrave u fsheh
Nata ligjëroi me zogjtë
Metaforën e trishtimit
Nuk durohet kjo lehje
Kur thyhen mollëzat e sterrës
Trishtimin e kam mik
Kur më kafshon ndërgjegjja
Posa i lava sytë
Me mjerimin e ditës
Dielli bredhte si lypsar
Nëpër mëhallën e evgjitëve
Askund nuk mbeti kujtesa
Pasi që më arnuan me harresën
Lumëbardhi ikte me likenet
Nëpër damarë të dehur
Ku na vajtën të reshurat
Kur lëngonte pranvera
Në vajin e cilës nënë
Ti gjejmë pikat e shiut
QESHJA
Do të kalojmë tejetej dhembjes
Deri te loja e trilluar
Dita i arnon plagët e lumit
Në maje të shelgjeve
Mos ecni hajdutçe nëpër lëndinë
Barin i vyshkur kullosin delet
Në krenarin e kalasë
Flenë historia e trishtë
Na i shqyen xhubletat
Në Grykën e Kaçanikut
Shpatat mbetën peng
Në hingëllimën e maleve
Kur trokëllinë në portat e erës
Qeshën degët e nerenxës
Nga pjergulla derdhej loti i Krishtit
Në fushat e gjëra të Dukagjinit
NATA
Nuk desha ta trazojë gjumin
E zambakëve
Le të flenë likenet
Në prehrin e lumëbardhit
Sonte do të festojmë
Ditëlindjen e bardhë
Për t’i prekur shirat
Në shtratin e trëndafilit
Tejetej ëndrrave
Na erdhën daullet
Nata e shqeu errësirën
Në sytë e të verbëtit
25.O4.2O1O. Prizren
KRIO I VJETËR
Kur i rihapën petalet
Mëngjesi kishte ikur majëmalesh
Sa patëm fat atë ditë
Kur na erdhi sykaltra
Na u përkujtua fëmijëria
Sytë e tu rri zgjuan të kaluarën
Në gonxhet e zambakëve
Fle krenaria e Prizrenit
Çka të bëjmë prej luleve
Pasi që s’krahasohen me ty
E bukura e përgjumur
Mozaik në ndjenjat tona
Në rrënjët e luleshqerrave
Brishtësia e ditës
Eja moj këndej pari
Me ngazëllim si kaloje dikur
E kishe motër erën
Që t’i krihte balluket
Kroi i vjetër ende ëndërron
Zbardhëllimën e gjoksit tënd
KUR POÇARI
Ti asnjëherë nuk pate mëshirë
Kur i pështyje petalet
Uturima e shpirtit dehej
Si gotat në duart e hanxhiut
I kalove tavolinat esëll
Në fund të hanit vjelle të kaluarën
Aroma fasules në shqisat tona
Matej me xhelozin e natës
Nuk të pyeta për peizazhin e zhuritur
Kur rënkonte në heshtje mozaiku
Gonxhet kishin humbur shijen
E bleta përtypej në rrënjën e lules
Na e rihapëm kodin e kujtesës
Majëmaleve u tha lule bliri
Nuset e mira i thyen shtambat
Kur poçari e gatoi deltinën
26.O4.2O1O Prishtinë
FUSHAT
Nëse zbehen gjethet
Në varfërinë e zambakëve
Lumëbardhi derdhet në heshtje
Si kujtesa e mozaikëve
Blertësia këtu ndryshon
Sa herë që zhuritet bari
Majëmalet tunden
Në peizazhin e përgjumur
Lisat lëshojnë aromën e etjes
Rrapi i vjetër uturin
Rihapen plagët e petaleve
Në buzët e gonxheve
Dasmorët vonohen
Bloza në oxhak kridhet tejetej
Nusja zbret nga arabaja
Më tërë madhështinë e maleve
Sykaltra buzëqesh me hënën
hajdutët e mbëltuan luleborën
Fushat gjëmuan nga ekstaza
në mbylljen e dyerve të fshatit
KUR GJËMOJNË MAJËMALET
Atë çast kur i kafshuan rrënjët
Krimbi mbeti peng në degë
kulumbria e humbi ngjyrën
E petaleve të zbehura
Nuk na mbeti asnjë rrugë
Deri te burimi i akullt
Mana e egër i përtëriu rrënjët
Në memorien e lisit
I pritëm mysafirët
Me kodin e ligjeve tona
Uturima e maleve
Tejetej e shtriu jehonën
Nuk na mbeti tjetër
Përpos ti përshëndesim stuhitë
Trokëllima e kalit të Trojës
Kishte zbritur në mëhallë
Ia brofën pleqtë nën hijet e lisave
Kuvendi zgjati disa ditë
Majëmalet gjëmuan
Në shtambat e thyera të nuseve
I PATËM HUMBUR
Peizazhi i blozuar
Në gotën e kristaltë
Degët e nerenxës
Shtrihen në baladë
Në melodinë e blertë
Asnjë pikë mjaltë
Ky lumë që po rrjedh
Derdhet drejt në Ad
Myku që shtrihet
Lumit tejetej
Shikimet rihapen
Bash si një lëngatë
Mali rënkon këtu
E atje përtej
Na sjellë nga një trishtim
Si kumtin për çdo natë
Kërcëlluan dyertë
Kur ishim të përgjumur
Mozaiku i vuajtjes
Shtrihet në çdo vend
Ëndrrat e mira
I patëm humbur
Dhe mbetëm lakuriq
Këtu pa asnjë send
DO TI LËPIMË RRËNJËT
Kafsho nëse mundesh
Ashtin e thyer
Përtypi dhëmbët e mpitë
Kur të mundojnë ëndrrat
Lëre gjuhën t’i bluaj
Të gjitha llojet e fjalëve
Pastaj në daç
Kërko ndihmë prej hijeve
Nëse likenet shtrydhin
Lotin e gurit
Ti mos u trego i lig
Në paramendimin e sëmurë
Në hapin tënd
Fle mallkimi
Ti vetëm duhet të kalërosh
Nëpër aromën e zambakëve
Për të mbërri
Në heshtjen e Lumëbardhit
Dëgjoje rënkimin e lumit
Kur rrjedh nëpër balada
Plepat sivjet janë rritur
Buzë jazit
Mullisit bluajnë kohën
Në mokrat e vjetra
Vdesin fjalët e plakave
Nuseve
Nuk u ka mbetur asgjë
Pos t’i gatuajnë tregimet
Mua nuk më merakos
Asnjë pjergull
Që nuk rritet nën çatinë time
Sivjet rrushin e kemi të thartë
Nuk do të pjekim raki
Për dasmat që na presin
Sepse nuset
na ikën me pajën
2.
Po vjen një dimër i acartë
Kullotat janë djegur
Në çdo cep të lëndinave
Na mungojnë edhe zairet
Kush mund të durojë
Gjëmën e hingëllimës
Në trokun e memories
Zbathur i shkelëm rrugët
Me përplot ferra
Kur na pritën miqtë
Në krye të mëhallës
Na kishte lagur shiu
Nuk kishim as ku t’i terim çorapët
Gardhit i vinte era thëngjill
Zjarri i zi
I kishte djegur lastarët
Çdo gjë ka marrë teposhtën
Një plakë
Me ungjill në dorë
Kalonte e kërrusur
Duke i bartur mbi shpatulla
Të gjitha ato vite
Të përjargura
Dhe tundej nga lodhja
Ikën edhe kalorësit e fundit
Nga këto luadhe
Kërpudhat mbetën jetim
Nuk kishte as shi
Për ti rritur ato dhembje
Deri në kulmin e durimit
3.
Bari më s’kishte kuptim
Në frenat e kuajve
Prej shirave të pandërprera
Po kalben myshqet
Nuk do të kemi sivjet misër
Për ripërtëritjen e bukës
Na i dogjën kallamishtet
Me përplot shtalb
Nuk di më
Kur do të na piqet buka
U dogjën furrat
As gështenja s’kemi
I ka shkundur era
Para se t’i ngarkonim arabet
Edhe sivjet
Do ti lëpimë rrënjët
Si ariu plagën
27.O4.2O1O, Prishtinë
