Albert Zholi: Babai

Albert Z. ZHOLI

Babai ecën... por mendjen e lë pas,

te fëmijët, te shkolla, te buka në sofër,

te një sëmundje që mos i prekë kurrë,

te nata e qetë, kur bota fle në gjumë.

Ai qesh me ta, por brenda shqetësohet,

se çdo dhimbje e tyre në zemrën e tij rëndohet.

Në ndërtim, në minierë, në ara me baltë,

me duar të çara dhe ballin me djersë,

në shi, në vapë, në dimër të acartë,

punon për fëmijët, pa thënë asnjëherë "mjaft".

Buka e tij është djersa, shpresa është fëmija,

dhe çdo sakrificë bëhet një ditë lumturia.

Fëmijët rriten... dhe babai plaket ngadalë,

flokët i zbardhen, por s'e ul kurrë ballin.

Askush nuk e di ç'ka hequr në heshtje,

derisa një ditë bëhet prind vetë.

Atëherë kupton, me lot në sy,

se babai nuk jetoi për vete... por për ty.