Xheni Krypi: Grua e pathyeshme

Poezi nga Xheni Krypi

Berati

Në gurët e tij rreh zemra e historisë,

si një frymë e vjetër që s'pranon të shuhet,

Berati ngrihet mbi heshtjen e shekujve

dhe në dritë të Osumit ngadalë përkulet.

Në çdo kalldrëm fshihet një kujtim i gjallë,

në çdo mur i bardhë një histori e vjetër,

këtu koha nuk ecën — ajo ndalet,

dhe shpirti i qytetit flet butë e i qetë.

Berati i bardhë mbi Osum i shtrirë,

si ëndërr që s'ka pranuar të shuhet,

me dritare që flasin me qiellin e lirë

dhe me heshtjen që zemrën e prek dhe e ndriçon.

Në sokakë jeton kultura e vjetër,

këngë e zakone, ngjyra dhe zë,

ku fjala ka peshë dhe buka ndahet me zemër,

dhe njeriu njeriun e pret si mik të shtëpisë.

Mikpritja këtu s'është vetëm zakon,

është derë e hapur në çdo stinë,

është kafe e ngrohtë në zemër të shtëpisë,

është "mirë se erdhe" që kurrë s'ka mbarim.

Këtu bashkëjetojnë besimet në paqe,

si lumenj që një det i bashkon,

dhe historia flet pa zë, pa bujë,

por në shpirtin e qytetit gjithmonë jeton.

O Berat, qytet i dritës dhe gurit,

ti je kujtim që nuk venitet kurrë,

je këngë e lashtë e tokës shqiptare,

je zemër që rreh në çdo udhë e mur.

"Berati i Dritës dhe Kujtesës"

Në Berat mbi gurë rri historia e vjetër,

kalatë rrahin si zemër që s'plaket në jetë.

Osumi rrjedh si këngë e butë e përjetshme,

dhe qyteti ndizet ngadalë si një kujtim i bardhë që s'venitet kurrë në mëngjes.

Muret e bardha ngjiten si lutje drejt qiellit,

dritaret hapen dhe mbajnë kohët e vjetra në heshtje.

Kalldrëmet flasin me hapa që zgjojnë kujtime të gjalla,

dhe çdo rrugë më kthen mallin që digjet e s'fiket në zemër.

Njerëzit e këtij vendi flasin me shpirt e me zemër,

mikpritja lind e ngrohtë si buka mbi sofrë.

Një buzëqeshje e thjeshtë të hap derën e shtëpisë së tyre dhe të fut në zemrën e saj,

dhe ndihesh i lidhur me një dashuri që s'njeh fund e s'njeh kohë.

Berat, ti s'je thjesht qytet mbi gurë e mbi kohë,

ti je një dritë që më rri në shpirt si kujtim i gjallë.

Dhe kur largohem prej teje, zemra më mbetet peng...

si një zjarr i qetë që s'shuhet kurrë brenda meje

Grua e pathyeshme

Jeta u përpoq ta thyejë në shumë mënyra

me humbje, me dhimbje, me heshtje të gjata.

Dhe për një moment,

dukej sikur do të binte përgjithmonë.

Por ajo nuk ishte krijuar për të qëndruar në tokë.

Brenda saj jetonte një forcë që nuk dorëzohej,

një shpirt që refuzonte të shuhej.

Ajo i mori plagët dhe i ktheu në mësime,

lotët në forcë,

dhe dhimbjen në një arsye për të ecur përpara.

Sot ajo nuk është thjesht një grua që mbijetoi—

ajo është një grua që u bë më e fortë nga çdo stuhi.

Një grua që nuk kërkon më të jetë e paprekshme...

por thjesht e pathyeshme.