Vladimir Shyti: Dallgët e zemrave rinore përplasen kundër një shkëmbi të shurdhët, fati

Dallgët e zemrave rinore përplasen,

kundër një shkëmbi të shurdhët, fati

Tashmë po i kuptojë, në mënyrë kaq të plotë, fjalët e moçme për fatin sipas të cilave në zemër lind një gëzim i ri, nëse ajo qëndron dhe e përballon natën e thellë të kobit, ku kënga e jetës së një kombi kumbon hyjnisht në terr, si kënga e bilbilit vetëm në dhëmbjen më të madhe. Vetëm tani kuptova melankoninë e instikteve rinore si brenda dhe jashtë Shqipërisë, që u fuqizuan nga dashuria e zjarrtë për atëdheun e tyre, aq sa u shndrrua në fatkeqësi tragjike dhe trishtimi i përvajshëm vërshoi me vrullin e himnit në sheshin e qëndresës. Yjet e jetës të trojeve tona nuk kishin perënduar, të vetëm në këtë terr ndezën qiellin Shqiptarë dhe morën në duar fatin e atdheut.

Një revoltë paqësore, që po habit anembanë tërë botën. Ata po krijojnë në pasigurinë e të përgjumurëve një vepër tepër madhështore më e përsosura e parë deri më sot. Po thërmojnë dita-ditës të gjitha lëvozhgat dhe guaskat, që mbanin kyçur brenda thelbin e çështjeve dhe melodia po rrjedh lirishëm nën ritmin e papërmbajtur të këngës  të fatit. Rinia tashmë e bashkuar gjeti harmoninë shpirtërore më të lartë:”Ata që kapërcejnë mbi dhimbjen e tyre, ngjiten më lartë”. Protestuesit po hedhin hapin vendimtarë, ata janë të vëmendshëm ndaj zërit të njerzëve, që sa ditë kalojnë shtohen edhe më shumë, duke vrarë frikën e kapluar ndër vite. Ata shfaqen në tubime me pamje madhështore dhe të çliruar nga ndjejat e kohës ku dhunoheshin e dhunohen në mënyrat më të ndryshme nga një qeveri kriminale, e cila ndante dhe ndan pasurinë me oligarkë e sahanlëpirës. Duke ndjekur thënien:Sa më shumë të shtypësh një popull, aq më të lehtë e ke të sundosh. Por tashmë u erdhi fundi, në kulmin e kësaj gjëndje, populli sikur u çlirua mga një ëndërr makthi dhe nga ndjesia e kohës tridhjet e gjashtë vjeçare në sundimin e dy partive shtet diktatorial.

Tashmë, është e dukshme dhe fatkeqe përqafimi protestës nga intelektoalët, që ende se kanë vrarë frikën kundër një shkëmbi të shurdhët fati. Itelegjenca e tyre, nderi, format dhe parimet të cilët i mbajnë të ndrydhura do të ishin përgjithësisht të vlefshme dhe shtytëse ndaj kësaj qeverie pështirosëse. Nuk mendoj se është moskuptim nga ana e tyre, as neglizhencë, unë do të thoja se, është një ndrydhje, frikë për të humbur edhe atë pak ekonomi që kanë krijuar me mund e djersë. Ndaj, ata duhet të vihen në të njëjtin rangë me të tjerët, se përndryshe do të ishin përgjithësisht si një gjykim i së ardhmes.

Sheshi dhe rrugët e kryeqytetit tashmë dhe me ardhjen e diasporës me protestues nga e gjithë bota, me njerëz të tillë, që kanë në zemër më tepër sesa në mendje, një besim të pafund dhe të vazhdueshëm te fati dhe, në burimet e tyre për të nxjerrë nga varfëria e mjerimi popullin e vet të shumë vuajtur shqiptarë. Fjalimet dhe mendimet e shprehura janë një mjekim për plagët, flamujt kuqe-zi, që mbuluan rrugët e sheshet ishte një besim te e ardhmja e vendit tonë. Së shpejti ky revolucion tepër paqësor do të këndojë koralen e madhe, këngën e fitores të ngadhënjimit të shpirtit. Prandaj, ulemi në gjujë para një altari të padukshëm, duke kërkuar të n’a dhurojnë lirinë e vërtetë heronjëve tanë nga fëmijët deri tek të moshuarit.