Rrezart Kalaja: Shefqet Krasniqi “në flagrancë” – kur fetarizmi politik vesh xhyben dhe kërkon pushtet
SHEFQET KRASNIQI “NË
FLAGRANCË” – KUR FETARIZMI POLITIK VESH XHYBEN DHE KËRKON PUSHTET
Nga
Rrezart Kalaja
Karikatura e ka kapur momentin me humor të zi:
tavolina plot, fjalë të mëdha, justifikime edhe më të mëdha, ndërsa në sfond
rri pyetja që askush nuk e fsheh dot nën qilim:
Kur feja hyn në politikë, kush po i shërben kujt?
Në satirë, Shefqet Krasniqi duket sikur thotë:
Dhe po të vazhdojë kështu, nesër ndoshta edhe fushata
politike do të quhet “sadaka elektorale”.
Këtu qëndron thumbi.
Kur feja përdoret për të fituar ndikim publik, për të
mobilizuar njerëz, për të ndarë shoqërinë në “tanët” dhe “të tjerët”, atëherë
nuk kemi më vetëm predikim. Kemi një fenomen që meriton kritikë, pyetje dhe
transparencë.
Sepse xhybja nuk është mantel padukshmërie.
As mikrofoni i xhamisë nuk është imunitet nga kritika.
As fjala “fe” nuk është gomë që fshin çdo pyetje.
Dhe satira e pyet pa doreza:
Karikatura nuk është aktakuzë penale. Është pasqyrë.
Dhe pasqyra nuk ka faj nëse pamja nuk të pëlqen.
Në të, hoxha mban ligjëratë, politika buzëqesh,
ideologjia pret radhën, ndërsa qytetari pyet:
“Po unë ku mbeta?”
Në qoshe, arsimi.
Në qoshe, kultura.
Në qoshe, shkenca.
Në qoshe, identiteti kombëtar.
Ndërsa në qendër të skenës, ideologjia kërkon vendin
kryesor.
Kjo është ironia që duhet thënë me zë të lartë:
Feja mund të jetë e shenjtë për besimtarin. Por kur
shndërrohet në vegël pushteti, ajo bëhet çështje publike dhe si e tillë duhet
të durojë edhe kritikën më të fortë.
Dhe këtu nuk ndihmon as “mos prek fenë”, as “mos
kritikoni hoxhën”.
Kur dikush hyn në debat publik, ai nuk hyn vetëm me
titullin e vet; hyn edhe me përgjegjësinë e fjalës së vet.
Prandaj satira jonë e vendos pyetjen aty ku dhemb:
A po i shërben feja njeriut, apo po përdoret njeriu
për t’i shërbyer një projekti politik?
Nëse përgjigjja është e pastër, s’ka arsye për
nervozizëm.
Nëse jo, atëherë problemi nuk është karikatura.
Problemi është realiteti që e bëri karikaturën të
mundshme.
Dhe fundi është krejt i thjeshtë:
Sepse demokracia nuk njeh xhybe të paprekshme.
Të Tjera
