Petrit Dibrani: Maska e së Shkuarës dhe Amnezia e së Tashmes!

Maska e së Shkuarës dhe Amnezia e së Tashmes!

Iluzioni si Sëmundje Kombëtare.

Në teatrin e madh të historisë, kombet shpesh bien në kurthin e një loje të rrezikshme pasqyrash.

Mashtrimi i vetvetes nuk është thjesht një gabim naiv në gjykim; ai është një mekanizëm psikologjik mbrojtës, një strehë e ngrohtë ku një shoqëri fshihet kur realiteti bëhet tepër i vështirë për t'u duruar.

"Kur një komb refuzon të përballet me të vërtetën e tij ekzistenciale, ai zëvendëson progresin me mite të rehatshme".

Ne kthejmë kokën pas, duke ndërtuar kështjella prej rëre me gurët e një lavdie të shkuar, duke harruar se mitet duhet të shërbejnë si frymëzim për të ecur para dhe jo si "narkotik" për të fjetur gjumë.

Në rrafshin politik, ky "narkotik" është mjeti më efikas i atyre që qeverisin.

Ëndrra e madhe kombëtare shpesh manipulohet dhe kthehet në një maskaradë elektorale për të fshehur dështimet e të tashmes.

Këtë plagën tonë të vjetër e vuri në dukje me sarkazëm,

Faik Konica kur shkroi:

"Armiqtë e Shqipërisë janë shqiptarët, jo të tjerët".

Duke fajësuar gjithmonë faktorët e jashtëm, ne ushqejmë iluzionin se jemi viktima të përjetshme, ndërsa në heshtje lejojmë që truri i kombit që janë rinia e tij, të ikë në eksod, duke lënë pas një tokë të zbrazur.

Mendimtari dhe patrioti,

Mitd'hat Frashëri na kujtonte se shpëtimi nuk vjen nga fjalët e zbrazëta, por nga puna:

"Shqiptarët do t'i shpëtojë vetëm puna e tyre".

Megjithatë, ne shpesh zgjedhim iluzionin e "pashmangshmërisë së suksesit", duke pritur që fati apo aleatët e huaj të bëjnë për ne atë që duhet ta bëjmë ne vetë.

Kjo letargji dhe ky patriotizëm fallso që shfaqet vetëm nëpër festa apo sfida në rrjete sociale, po e gjen jehonën te vargjet e hidhura të,

Gjergj Fishtës:

"Po, t'mjerët na, qi mbyllë n'shpi tona. Rrimë e kqyrim se si t'huajt po na rrahin, e na t'marrit jemi tu' u mburrë me t'parët".

Kjo verbëri e jona nuk është unike; ajo gjen shpjegim edhe në mendimin botëror.

Ashtu edhe siç shprehej filozofi i antikitetit,

Platoni:

"Nga të gjitha mashtrimet, vetëgënjimi është më i rrezikshmi, cuz mashtruesi është gjithmonë prezent tek ty".

Po ashtu, shkrimtari i madh,

George Orwell e ka përkufizuar këtë fenomen me një saktësi kirurgjikale: "Nacionalizmi është etje për pushtet, e zbutur nga mashtrimi i vetvetes".

Është shumë më e lehtë të ngresh flamuj të mëdhenj dhe të luash me ndjenjat e masës, sesa të ndërtosh institucione funksionale e të luftosh korrupsionin.

Letërsia dhe historia na mësojnë se tragjeditë më të mëdha nuk vijnë nga thyerja e shpatave, por nga thyerja e iluzioneve të shumta që vijnë nga ne.

Një komb që ushqehet me gënjeshtrat e veta i ngjan një udhëtari në shkretëtirë që vrapon pas një fatamorgane, duke pirë rërë me shpresën se po shuan etjen.

Ashtu siç edhe shprehej këshilltari politik amerikan,

Theodore C. Sorensen:

"Nëse arrijmë të grisim fashën e vetëgënjimit nga sytë tanë...,ne mund ta kthejmë vendin tonë drejtë madhështisë".

Patriotizmi i vërtetë nuk bërtet, ai nuk ka nevojë për ekzagjerim.

Ai dhimbset.

Ai guxon të thotë të vërtetën, sado e hidhur dhe e zhveshur qoftë ajo.

Që një komb të zgjohet, ai duhet të ketë guximin të thyejë pasqyrën që i tregon vetëm atë që dëshiron të shohë, sepse vetëm duke pranuar sëmundjen mund të nisë rruga drejt shërimit.

Në këtë rrugëtim mes iluzioneve, historia na ka lënë një busull të pagabueshme që thyen çdo vetëgënjim:

GJERGJ KASTRIOTIN Hyjnori tim personal dhe Simbolin tonë Kombëtar.

Gjergji ynë, nuk na la trashëgimi me fjalë të zbrazëta, po një model të gjallë patriotizmi përmes veprave, duke e ndërtuar lirinë me bashkim dhe sakrificë, pa e pritur që ajo t'i dhurohej.

Ky realitet historik shërbeu si dritë udhëheqëse për çdo dëshmor dhe patriot nga rilindasit tanë e deri te luftëtarët modernë, të cilët gjetën tek ai frymëzimin për të refuzuar nënshtrimin.

Gjergj Kastrioti na vërtetoi se një komb shpëton vetëm atëherë kur zgjohet, bashkohet dhe merr fatin në duart e veta.