Kristaq Turtulli: Në atë stol të thjeshtë prej dërrase

KRISTAQ  TURTULLI

NË ATË STOL TË THJESHTË DËRRASE…

Atje, në atë stol prej dërrase,

jetonte një njeri.

Stinët për të ishin mure dhe qielli çati.

Dimri i dërgonte dëborë, erë dhe shi.

I ngrirë,

i qëndronte mbi qerpik loti.

Pranvera naive i dhuronte fllad dhe këngë,

por nuk e ngrohte...

Vera, në netët shkëlqimtare

Me zemërgjerësi e mbështillte,

e çlodhte.

Nën kuvertën e yjeve,

me fshehtësi

me majat e buzëve, i dhuronte puthje.

Vjeshta finoke, si femër e pjellë, vithedalë

e mbulonte me fletë të arta,

E së bashku pëshpëritnin plot gjera të vjetra,

Në atë stol të thjeshte dërrase.

Në atë stol,

Midis lulishtes dhe rrugës së madhe.

Burri i pastrehë,

lahej dhe krihej në vesën mëngjesore,

Me ceremoni lidhte kravatën e ylberit,

I buzëqeshte rrezes së dritës

dhe ngrohej tek rrekëza e shpresës.

Por stinët e harruan një natë,

Nuk kishin kohë

Ishin të preokupuara me ballon e madhe.

E lanë vetëm.

Burri pa shtëpi,

Pa fjalë, pa mërzi.

Me kujdes palosi

Kravatën e vjetër të ylberit

Si jastëk e vuri

nën kokë

Dhe iku si të tjerët me erën.

Dërrasat e lagështa u drodhën, mërdhinë

Atje, në atë stol të thjeshtë...

Atje, në atë stol jetonte një njeri.

Dikush me pendesë një trëndafil vendosi

A ndoshta e flaku rastësisht aty.

Eh, aty,

Në atë stol të thjeshtë prej dërrase...