Blerim Latifi: Ai quhej Tahir Meha

Baba u kishte thënë në shtëpi se atë ditë do të vonohej më shumë se zakonisht pas kthimit nga puna në Mitrovicë. Do të ndalej në Klisyrë për të pre dru. Zbriti nga autobusi në Vojtesh dhe u ngjit në malin e Klisyrës. Sopatën e gjeti në vendin ku e kishte lënë, të mbuluar dushk, dhe pa humbur kohë filloi punën.

Dikur, pas rreth një ore, dëgjoi zhurmën e hapave të një njeriu mbi gjethet e thata të dushkut. Pastaj dëgjoi zërin e tij:

— Puna e mbarë, Nurë!

— Mbarë paç! — ishte përgjigjja e tij.

Njeriu që u shfaq aty, në mes të malit, mbante një pushkë në njërin krah dhe një torbë në tjetrin. Të dy burrat u njohën me njëri-tjetrin dhe pastaj u ulën të llafoseshin e të pinin duhan. Njeriu i armatosur dukej i lodhur, i zbehtë në fytyrë; duart i kishte të enjtura nga të ftohtit dhe kollitej vazhdimisht.

Ata ishin kushërinj dhe baba e dinte historinë e njeriut të armatosur.

— S’e di qysh do m'i ardhë fundi i kësaj pune, por me u dorëzu kurrë e për jetë — ishin disa prej fjalëve të tij.

Nata po binte dhe të dy burrat u nisën malit përpjetë, për të dalë në krye të katundit, mbi lagjen e Deliajve. Ecën për një kohë ashtu pa folur, duke dëgju vetëm zhurmën e hapave mbi gjethet e thata dhe kollën e herëpashershme të burrit me pushkë.

Kur arritën aty, njeriu i armatosur foli:

— Nurë, po ndahemi ktu. Unë po shkoj poshtë livadheve e po dal në Kralicë.

Aty u ndanë, pa e ditur se nuk do të shiheshin kurrë më.

Tre muaj më vonë, më 13 maj 1981, e gjithë Jugosllavia do ta mësonte emrin e atij burri me pushkë në krah dhe torbën mbushur me fishekë.

Ai quhej Tahir Meha.