Albert Vataj: Erdha n'Shkodër, tek'njaty ku m'bjen malli e m'presin kujtimet

Erdha n'Shkodër, tek'njaty ku m'bjen malli e m'presin kujtimet

Nga Albert Vataj

Erdha, Shkodër, t'gjeta kredhun nan nji qiell gri, por me kumtin tand t'hirshëm, qendisun në shpirtjen qysh un t'shoh e t'ndij.

Erdha tekku malli m'pruni, tue mos lan qi harrimi me ra mbi rrigët ku e shkuemja jeme rendi, tue m'kallxu shtegun kah e tashmja.

Erdha prap, si tue u drasht mos me u ba i huaj i njasaj andje qi më mëkoi si tamëlytimin e çasteve qi s'kthejnë ma, njashtu edhe idhnimin e plagëve qi tue m'dhimt lypin diçka me m'tha.

Erdha përngut me mujt me i gjet ndezun hala zjermet e kujtimeve, edhe pse dimnat e shirat ju ndërsyne trazimshëm pritjeve, por tue mos mujt me zhba ç'ka enda me fijet e mallit.

Erdha me pa e me u dvet, me miq e t'shtrenjtit, t'etershmit e t'frymshmit, me njata zemra e shpirtna, qi janë e përditshmja e këtij qyteti. Gjithçqysh njata qi munden me kenë motivimet që më mbajnë lidhun me dashnin e këtij qyteti, arsyen me riardh.

Erdha, po, me mujt me përtri n'shpirt ç'ka largsia ngulmon me e venit, i'a beha me rrëzu ndamjen qi guxoi e na hyni në mes.

Erdha pa çue fjalë, por tue e gjet t'shtrume sofrën e galdimeve, ku dashnia asht dashni, fjala bahet me flatra, heshtja bzan me pëshpëritje kujtimesh, e zemra rreh tue gufu.

Erdha tue besu se vitet kaluen psipri gjanave dhe gjendjeve, ku mbruna çastet që më kthejnë te njikjo ardhja, por; piktura dhe poezia, muzika e hiri, magjepsja e mrekullimi, mbetun kanë t'pashlyme krejtkund syni mallshëm kqyr.

I'a mbërrina n'Shkodër, njaty ku, ndihem prej ajri, njaty ku mësova me ecë e me nga, me këndu e me kja, njaty ku andja m'ban me flatra, e mundem me fluturu... gazmimi.