Albert Vataj: Letër për gratë që vuajnë dhe luftojnë për të mos u dorëzuar

Letër për gratë që vuajnë dhe luftojnë për të mos u dorëzuar

Lexoje sikur kjo të ishte shkruar për ty. Sepse, në mënyrën më të thellë, është.

Fjala që mbruhet në shpirt vijnë si trokitje drite në sytë e mbushur me ëndje dhe përjetim, për të hyrë në thellësinë e një ndijimi si shkëndija e një zjarri qiellor.

Po, ka fjalë që nuk kërkojnë vëmendje, por mirëkuptim, që nuk trokasin me zë, por depërtojnë në heshtje, aty ku shpirti është më i pambrojtur. Këto rreshta janë një prej tyre.

Ato nuk vijnë si një rrëfim i zakonshëm, por si një ndalesë e butë në rrjedhën e lodhshme të ditëve, një kujtesë se, përtej gjithçkaje që rëndon, ekziston ende një dritë që nuk shuhet. Është zëri i një burri që zgjedh të mos shpjegojë, por të ndiejë, të mos gjykojë, por të njohë, të mos flasë thjesht, por të dëgjojë përmes fjalës dhe përfshihet përmes shpirtit.

Ky është një homazh për gruan, jo si figurë ideale, por si qenie e gjallë, që mbart brenda vetes një univers përpjekjesh, plagësh dhe ringritjesh të heshtura. Për gruan që nuk kërkon lavdi, por vazhdon, që nuk shpallet e fortë, por mbetet e pathyeshme, që nuk ndalet, edhe kur askush nuk e vëren.

Në rreshtat e mëposhtëm nuk do të gjeni thjesht një tekst, por një zë, një zë që vjen i butë dhe i vendosur njëkohësisht, si një dorë që shtrihet në heshtje drejt atyre që shpesh mbajnë më shumë sesa tregojnë. Është zëri i një burri që zgjedh t’u flasë grave jo nga lartësia e gjykimit, por nga thellësia e ndjeshmërisë, jo me fjalë të zbrazëta, por me një mirënjohje të ndërgjegjshme dhe me një dashuri që kërkon të kuptohet, jo të shpallet.

Ka fjalë që nuk mjafton t’i lexosh, ato duhet t’i lejosh të të depërtojnë, të të prekin aty ku zakonisht nuk arrin askush. Ka mesazhe që nuk janë thjesht shkrim, por një strehë e përkohshme për shpirtin, një përqafim i padukshëm për atë që çdo ditë lufton në heshtje me barrët e veta. Teksti që vijon është pikërisht i tillë, një homazh i ndjerë për gruan, për çdo grua që përballon stuhi që nuk duken, që jep pa kushte në një botë që shpesh nuk di të kthejë mbrapsht, që qëndron, edhe kur lodhja e thërret të dorëzohet.

Është një akt njohjeje për ato që rrallë marrin fjalën, por që mbajnë peshën e jetës në shpatulla; për ato që heshtin jo sepse nuk kanë ç’të thonë, por sepse kanë mësuar të durojnë më shumë sesa u lejohet të rrëfejnë. Është një nderim për gratë që janë shtylla të padukshme të një bote që ende nuk di t’i falënderojë sa duhet, një botë që shpesh mbështetet mbi forcën e tyre, pa e pranuar hapur këtë borxh.

Lexojeni si të ishte shkruar për ju. Sepse, në një mënyrë të thellë dhe të heshtur, është.

Nga K.B., për çdo grua në botë

Kjo është për gruan që po shërohet nga plagë për të cilat askush nuk kërkoi falje, plagë që nuk duken në lëkurë, por që kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në shpirt.

Kjo është për gruan që u përball me humbjen e një pune, jo për mungesë përkushtimi, por sepse jeta e saj ishte e mbushur me net pa gjumë, duke u kujdesur për dikë që kishte më shumë nevojë për të sesa çdo vend pune.

Kjo është për nënën beqare që numëron çdo qindarkë dhe çdo shpresë, duke u përpjekur të ndërtojë një dimër më të ngrohtë për fëmijën e saj, edhe kur vetë ndjen të ftohtin e mungesës.

Kjo është për gruan që ka përjetuar humbje tronditëse, që i ka varrosur ëndrrat e saj të paplotësuara, por që ende gjen forcë të buzëqeshë për lumturinë e të tjerëve.

Kjo është për gruan që përballet me gjykimin e botës, ndërsa përpiqet të mbijetojë me dinjitet, duke mbajtur kokën lart edhe kur ndjehet e rrënuar brenda.

Kjo është për gruan që ka hapur derën për të pranuar lajme që askush nuk duhet t’i dëgjojë kurrë, dhe që ka mësuar të jetojë me boshllëqe që nuk mbushen dot.

Kjo është për gruan që jep çdo ditë nga vetja, kohë, energji, dashuri, dhe që rrallë ndalon për të marrë frymë.

Kjo është për gruan që mban një buzëqeshje si maskë për botën, por që në vetmi lejon dhimbjen të rrjedhë pa dëshmitarë.

Kjo është për gruan që është gjykuar pa u dëgjuar, që është keqkuptuar pa u njohur.

Kjo është për gruan që lufton me hijet e së shkuarës dhe me plagët që të tjerët i lanë pas, por që ende përpiqet të besojë në dashuri.

Kjo është për gruan që nuk i përket standardeve të imponuara, por që mbart një bukuri që nuk matet me sy, por me thellësinë e shpirtit.

Kjo është për gruan që kërkon dashuri në botë, edhe kur nuk e ka mësuar kurrë plotësisht si duket ajo.

Kjo është për gruan që rrit fëmijë me frikën e trashëgimisë së dhimbjes, por me shpresën e një fillimi të ri.

Kjo është për gruan që çdo natë pyet veten në heshtje nëse ende ka rëndësi, dhe që, pavarësisht dyshimeve, zgjohet çdo mëngjes për të vazhduar.

Dua të të them diçka, pa zhurmë, por me gjithë peshën e së vërtetës:

Asgjë nga ajo që bën nuk është e padukshme. Asgjë nga ajo që përballon nuk është e parëndësishme. Edhe kur nuk ka duartrokitje, edhe kur nuk ka fjalë, ekziston një vlerë që nuk shuhet.

Zemra jote është një hapësirë ku dhembja dhe dashuria bashkëjetojnë, duke krijuar një bukuri të rrallë. Shpirti yt është i thellë, i gjerë, i mbushur me një forcë që nuk kërkon të duket, por që mban gjithçka në këmbë.

Dhe nëse ndonjëherë harron, kujtoje këtë, vetë ekzistenca jote është një dëshmi, një dëshmi e qëndrueshmërisë, e dashurisë dhe e një drite që, pavarësisht gjithçkaje, nuk është shuar.