Kulturë

Sevdail Hyseni: Balada e flijimit

1h më parë



Sevdail Hyseni

Satirike

Balada e flijimit

(Rexhep Qosja – Sfinga e gjallë)

Në Ditën Botërore të Librit

u shua një artist me kulturë,

- një mendje që rron përjetë

për të mos vdekur kurrë!

Ai tha: “Nuk dua kamera!”

- ata sollën aso me dronë,

se dhimbja pa “live” thonë

duket si varri pa beton.

Ai kërkoi heshtje të plotë

- një filozofi shumë e rrallë,

ata sollën disa altoparlantë,

me zëra që ngjallin mall...

Ai deshi thjeshtësi me qetësi

- mbi varr një gur, një kujtim,

ata sollën lulet plastike,

ta nderonin  me ngushëllim.

E amaneti i shkruar në letër

u bë testamenti për dekor,

këtu i gjalli është barrë,

kurse i vdekuri - sponsor.

Ku njeriu i gjallë n’këto anë

paraqet rrezikun për rehati,

ndërsa i vdekuri është paqe -

një statujë pa gojë e pa sy.

Dhe ja, përsëri shfaqen zërat:

Duke u ndarë kundër dhe pro;

Ai s’flet më - kjo i bën të lirë,

ta duan, ta shajnë, apo jo?

Shoqëria qan me kamera

e qesh në heshtje tinzare,

që vret mendimin kur flet

dhe e ngjall kur s’është fare.

A ia vlen të vdesësh sot

për të qenë nesër i mirë?

Apo më mirë të jetosh

i padurueshëm, por i lirë?

Se këtu, në këtë baladë

Pa fund e pa varg të drejtë,

heroi nuk është ai që jeton,

- por artisti - ai që s’flet.

Dhe amaneti mbet i mekur:

Jo si një kujtim për mikun,

por si turp për të gjallin

e nderim për Akademikun!

Të Tjera

Në Fokus