Driton Gashi: Udhëtimi nga Prishtina
Po largohem nga Prishtinasi një fëmijë që mban në xhepnjë copë qielli të grisur.Rrugët më shikojnë pas,dritaret rrinë hapur si sy të përlotur,e zërat e shokëve mbesin pezullnë ajrin e ftohtë të vitit të rëndë 1990. Ishim të rinj,por mbi supet tona rëndonte frikasi një dimër që s'kishte fund.Hapat e çizmeve nëpër kalldrëme...


























