Miriam Dabau: Kam besuar në pranverë

Miriam Dabau

POETESHA E PRANVERËS

Nëse

Nëse sot do të ngriheshe

Do të të çoja mes yjeve

Të përkëdhel zemrën time

Kapur nga dashuria jote!

Flaka e dashurisë e ndjej

Si një gjemb që e mbaj

Mes zemrës dhe reve

Ta ruaj të pavdekshëm!

Nëse sot nuk do të më doje

Do të të qortoja ngadalë

Që të mos harrosh mungesën time

Deri në ditën e mëvonshme!

Kam besuar në pranverë

Kam besuar se pranvera nuk më kap me kortezh

veshur me rroba jeshile me fije lilake,

me këpucë të barishtës dhe faqet e kuqe

si të vinte festa e shenjtëve të Maglavit.

Nën kupolën e rrushit, dremisja duke ëndërruar bukur,

Kur një híp i këndshëm e dëgjoj më poshtë

zgjohesha papritur e gëzuar që po merrja frymë

përmbi zhurmshëm kalon një tufë pëllumbësh.

Disa flutura luajnë kap-prapë, të kapura në shpatullën time,

Rrezet e nxehta nga re, më hedhin një buzëqeshje

Qëndroj duke buzëqeshur kot ndërmjet kumbullave të gëzuara

Pranvera më inkurajon të vrapoj derisa të harroj.

Ora duket si e fillimit, violinat qajnë drejt mbrëmjes

Një koncert i madh ndërkëmë zogj bari,

Nata vjen si një hajdut, duke u lëvizur shpejt,

Yjet në qiell dridhen, duke hedhur poshtë dritë.

Nëqoftëse

Nëqoftëse gjethet do të ishin si topa bore,

dhe stuhia do të shpërndante dashuritë e bukura,

do të kendoja me lot, pika dritë,

që mbulojnë momentin e dashurisë së humbur.

Do të të shikoja ty si shikoj hënën,

dhe mbi ballin e bardhë të mbushur me dëborë,

do të ndërtoja perandori për t’i pasur nën diell.

A mendon se kam frikë nga dashuria e ftohtë,

që e shtyn era deri te kështjellat?

Po të ruaja një kokërr, si gruri i detit,

do të të shikoja me vështirësi sa shumë më dhemb,

shpirti brenda meje që nuk kishe mundësi

të ruaje dashurinë, që më dhemb shumë?

Le ta rrjedhë mes gjetheve butësisht,

darë të bjerë plot dëborë

Ta mbaj në krahë të luaj me të

si një top bore dimrit që e do verën!

Kaq vonë

Kaq vonë pashë se,

të kërkoja vendin tënd drejt pafundësisë,

si një shtrëngatë vjeshte mbi

tokën e tharë!

Kërkoja rrugën me hije,

ti u rrethove me mantelin

e natës dhe u fshehe,

ndalove së pëlqyeri dritën,

vetëm rrezet blu!

Pastaj ndalove... ndaloi

edhe koha në orën me rërë,

pa kuptim, të thërrisja dhe kërkoja

që të zbuloje veten,

nuk dëgjoje askënd!

Muzikën tënde vetëm ti e dëgjoje,

ishte e çuditshme dhe ishte natë,

kaq vonë mora vesh

ku ishe...

Buzëqeshje e lehtë

Një lot im është shumë,

në bojërën e jetës, dua ta harroj

në raftin e ëndrrave që kalojnë

gjishet pluhurin e mendimeve që ndodhin.

Nën strehën e mbuluar nga borë,

jeta e bardhë e një shpendi gjen vendin e saj,

Një fije bari sa një kokërr mielli

është foleja që e ndërton me nevoja.

Shikoj në shpirtin tim vonë,

dalja rrezet e dritës duke lulëzuar

dhe degët e dritës ndizën

në dora të gërvishtura dhe të nxehta.

Dhe kënga e sirenave dëgjoj,

si pëshpëritja e burimeve që rrjedhin,

Në zemrën e njeriut ka shumë mall,

të më gjesh duke buzëqeshur lehtësisht.

Unë jam një pranverë

Unë jam një pranverë, me sy kafe,

kopshti im është plot me busull,

me pemë me gjethe të gjelbra që qajnë

nga fruta në lulëzim, që pulsojnë, duke qarë.

Në pranverë gjelat e dëbora rriten një nga një,

dhe rënia e borës në rrugën time kur qesh,

mbi supe lule mollësh më prekin

si vela e bardhë e kapur në një ofertë të mirë.

Aromën e borzilokëve e ndiej

si një erë e lehtë në skajin e një muri,

dhe pelushi i flokeve të lulediellit mbulon,

dhëmbët e fytyrës që dridhen kur vuaj.

Nga rrezet ndahet një tufë,

që i jep ngjyra jetës sime në bukuri,

jam pranvera që i dua të gjithë,

edhe atëherë kur nuk mund më.

Për tepër qetësi

Kam frikë nga kaq shumë qetësi rreth meje,

një shi bie nga qielli dhe thotë,

kaq shumë mendime më depërtojnë

dhe ndiej qetësinë rreth e rrotull.

Në mbrëmjen para vigjiljes

kur vallëzimi i trëndafilave është i heshtur

buketi yt i trëndafilave e vendosa

në shportën e kujtimeve me tym.

Më ftoje në restorant duke buzëqeshur

dhe sytë e mi të vonshëm ishin të shkreta

u hakmova ndaj tyre në mendje

dua vetëm heshtje...dhe pak kohë.

Pushimi i fundit

Sa larg je nga unë

Kaq shumë rrugë zgjedh

Udhët e tua janë kufiri im

Të gjitha i zgjedh për të kaluar.

Në fushat gjakërdhokët rrjedhin

Dhe gjethet e rigonit qajnë

Të ndjej përmes lëngut të gjetheve

Dhe në qoshen e gurëve që bërtasin.

Nëse është mbrëmje të pres

Në Ci?migiun e gjelbëruar

Kur era fryn ndër lipa

Dhe llambat ndizën.

Dhe mandolina qajnë në dritare

Ku kalon hijeja jote,

Të pres te posti i fundit

Të duhemi tani, përgjithmonë.

Nëse je larg në perëndim

Unë jam në lindje lart

Por gjithsesi do të shihemi një orë,

Ashtu, si te posti i fundit.

Vetmi

Një ditë po qëndroja e humbur

atje lart, te porta e nanës

disa fije sulfine

më pëshpëritnin; ti je fajtore.

Vjen nata dhe unë zgjedh

stalla tonë të vjetër

disa kashta të mbledhura

që luanin, nuk më lënë rehat.

Edhe duke qeshur, edhe duke fjetur,

juhem vëmendshme dëgjuar

çfarë flisnin dy zogj këndues

vetmitarë nën një arrë.

Në mëngjes zgjohem

tek bunari për të vrapuar

për të freskuar fytyrën

dhe për të fshirë ëndrrat.

Në kopsht ulem

në një stol nën një çizëm

nga një enë pije një çaj

sa një gjethe ahu.nPërbri meje një lule tulipani

që rrinte vetëm atje

më preku duke buzëqeshur

je e bukur si një yll.

Dita kaloi shumë lehtë

dhe të kam mall

fruta të pjekura të varura

me aroma të mbledhura!

Kam vrapuar

Kam vrapuar nëpër diell

me flokët e shpërndarë

të fshihem nga shiu

nga mendimet që kalojnë.

Një univers ëndrrash

i mbaj si një shall

mbyll derën mirë

të rri me ty.

Pyje dhe ujëra të qarta

i kaloj me hap të shpejtë

nuse të më kapë

në netët me zjarr.

Më nuhas ndër yje

një fytyrë për të gjetur

është vetëm hermiti yt

më fisnik se çdo fytyrë.

Kam vrapuar nëpër hijet

nëpër ëndrra dhe dëborë,

me krahët e thyera,

jam vetëm një udhëtar.

Të harroj një sekondë

Unë jam një hije e heshtur, një prush i djegur

një gjethe e rënë në një humnerë,

Tehet e barit më ecin me butësi

fytyra ime e trishtuar, ajo lutet me ndrojtje,

për të harruar për një sekondë se kush isha.

Lotët më rrjedhin në buzën e poshtme

Ora po vrapon, një rebel i pakuptimtë,

mendimi bërtet; Hej, ku keni qenë?

Më jep një pushim për të marrë frymë më lehtë,

për të harruar për një sekondë se kush isha.

Gjithçka mbeti e pandryshuar, në vend,

Dora ime dridhet në argjilën me shkëlqim

Dua një formë më të bukur fytyre

dhe një gotë verë, shumë e shkëlqyeshme,

për të harruar për një sekondë se kush isha.

Vonë, zgjohem duke psherëtitur me zë të lartë

A ishte një ëndërr me erën e gështenjave?

zemra ime rrihte duke u dridhur nga habia,

Unë jam thjesht një person normal, i zakonshëm

Çfarë doja për një sekondë, për shërim!

Jam trubadur

Jam trubaduri që kërkon dashuri

dhe ec përmes dheut të nxehtë

sot rrëshqas në një vend të largët,

ditën tjetër të kërkoj me shikim.

Në sy shoh botën blu,

përgjella më këndon dhimbjen

përfundoj gabimin brenda meje

dhe rruga më çon drejt teje.

Jam i varfër dhe i pasur njëkohësisht

dhe ndihem një fëmijë pa kuptim

qaj nënën time që ka ikur

dhe e kërkoj në një vend drejt një vendi tjetër.

Dhe bërtas te ti, Zot

më fal kur bëj gabime

mendet e bardha nga dëshirat,

i ndjej përsëri duke dridhur kur bëj gabime.

Jam trubaduri që kërkon kënaqësi

dhe lule të bardha i spërkas pranë ujit

Shtratin e kam vendosur më afër

që të jem pranë teje tani dhe në

vdekje.

Jam lodhur

Jam lodhur nga bota, nga gjithçka dhe nga të gjithitë

nga gjuetarët bujarë, nga dogmat dhe mashtruesit.

Hipokrizia, një formë e rëndë e ekzistencës,

mbajtur si një maskë të nxjerrë nga poshtërimi.

Ekziston një çmenduri e madhe dhe dua të jem çmendur

që njerëzit të më tregojnë me gisht në rrugë,

më jep neveri mëshira, asgjë nuk është në vend

megjithatë, kam shumë frikë, që Unë, jam më e çmendur.

Televizioni i kotë, shumë apo i ndotur,

presin në tregje, të shfrenuara dhe të ulëta,

dhe sikur të mundnin të shitnin, një kilogram bukë,

në dhjetë mijë rubla ose paund sterlina.

Bunaret të thaten të qajmë në heshtje

sepse ishim dhe jemi budallenj dhe uji është pasuri.

për më vonë do të thuash asgjë nuk ka ndryshuar

gjithçka është e vjetër në botë, që kur ekzistuam.

Shuplakat tona

Ne shtrënguam pëllëmbët drejt qiellit,

kapëm në gropën e tyre, dashurinë,

erën e teje, tonën dhe të zbukurimeve të vogla,

fluturonin lart si një aromë e shenjtë!

Në trupin tënd shtrëngoheshin pëllëmbët e tua,

me aroma të zambakëve dhe viola-ve,

riuet e erës thërrisnin pranverën

dhe lulezat shpërthenin mbi degët!

Më thërreje në një botë përrallash

ku dimri qëndronte duke parë larg

dhe fije bari zgjoheshin

duke pritur jetën... dhe qeshnin!

Shtrëngoj pëllëmbët e nxehta drejt qiellit

në një lutje modeli

dhe pyes veten, sa afër je,

si mbajmë dashurinë e përjetshme?

Pëllëmbët e mia janë të lagura

të mbushura me dashuri dhe të heshtura

do të mund t’i mbash afër

kur akulli të shkrihet?

Shko mendim...

Më përshkon, mendim, me mall

Mes vjeshtave me lule

Do t’u shkruaj vargje të gjithëve

Dhe një dashuri mes reve.

Një degë pëshpërit tjetrës

Ulhëm, nga rrob(t)e e rëndë

Që e vesh, e mbushur me borë

Dhe më lë zemrën e rëndë.

Eja mendim qyqar

Qëndro me mua në prag një orë

Pastaj shko në pyjet e gjelbra

Bëhu sikur më do

Një mendim largohet, tjetri vjen,

Ç’më lidh, ti, mua?

Si të ishe një rrjetë e grisur,

Unë, kopsht me aromë.

Parodi. Çfarë janë vitet?

Vitet janë një numër, pjesa tjetër është e vogël

Unë as nuk dua t'i njoh ose pse i kam

Unë i shikoj si diçka të çuditshme,

Nëse do të më duhej t'i numëroja, do të isha humbës.

Për mua nesër, është opsionale,

Unë jetoj jetën sot, nesër është e parëndësishme,

dhe jetoni në maksimum, si një qenie njerëzore normale

E ardhmja është vetëm një mënyrë për të kaluar.

Vrapoj nëpër pyje, dua të humbas peshë

Oksigjeni është i lirë, pjesën tjetër kundërshtoj,

nëse një ngërç vendoset pas meje

Do ta jap, do të shkoj diku tjetër.

Më bien flokët, përdor shampo,

me vajra të imët të ricinit dhe algave.

Kur e ngjyros, i drejtohem bimëve

Gjethet e arrës janë më idiopatike.

Nëse shfaqet një rrudhë midis syve dhe ballit

E zgjidh me botox, por di edhe më shumë

Unë kam rimele me grusht, gjëra të vogla,

Unë jam një mjeshtër në mashtrim dhe kurë.

Dhe si përfundim, vitet janë një numër

Kaloni një kohë të mirë me ta nëse nuk i mërzitni

pjesa tjetër që ka rëndësi, vjen vetë,

Le të jemi të shëndetshëm, dëgjojmë mirë njëri-tjetrin!

Letër për mamanë

Është shumë ftohtë dhe akulli bie

mbi një mori tregimesh,

nëse di diçka për mama Ana

të lutem më thuaj, mezi po pres.

Përmes postës kam dërguar letër

të di si është, si po e kalon

por kanë kaluar kaq shumë ditë

dhe nuk kam marrë përgjigje që është mirë.

Mos më fsheh nëse di diçka

edhe këtu ka dikush,

nga malli që kam, më shpëton keq,

bëj lutje, te Zoti.

Thuaji se e dua pafund

dhe se një ditë do të ndalem,

dorën e lodhur do ta puth

dhe lotin do ta fshij duke qarë.

Ndihmoje nëse është e vështirë,

në fushë me kosën dhe me barin për kafshët

dhe delet t’i çosh

në stallë, përtej arrës.

Lutju Simionit nga kodra

t’i sjellë një karro drunj,

do ta paguaj kur të vij,

ti i prish dhe e ndihmon.

Nëse ka ende punë,

mos e lër se është e sëmurë,

nga sa dobët dhe mërzitëse është,

as në pranverë nuk do të mbërrijë.

Kështu shoku më dëgjo,

tregimin tim nga të huajt,

të gjithë paratë që fiton nuk mjaftojnë,

të plotësojnë boshllëkun e prindërve!

Këngë pranverore

Një bletë u ndal

Në një lule të qershisë

Në anën e një trungu

Fshihet një dhelpër e vogël.

Më tutje në një degë

Qan një zog i vogël

Një çift mace

Ndjek një zog shtegtar.

Dielli si një udhëtar i lirë

Hedh rrobat e veta

Pranvera qan përsëri

Sepse përsëri është vetëm.

Me hundën e tij të qeshur

Një qen i vogël leh

Dy zogj kanë hipur

Në një gjethe të kuqe.

Në një liqen afër

Fluturojnë shpejt me krahë

Disa stërkala të humbura

Kërkojnë folenë e tyre.

Poshtë mes koprave

Këndon trishtuar një krimb

Pranvera e ka goditur

Me një valë më të shpejtë.

Gjithçka është plot jetë

Duket si kor opere

Drejtorët e orkestrave

Këndojnë partiturat.

Pranvera në karrocë

Është princesha e përzgjedhur

Me shkopin magjik

Bën gjithçka të lulëzojë.

Thesare të ndjenjave

Të krijovay, e dashur, nga ndjenjat,

Secila është një thesareshë,

Sepse nën rrjetën e dashurive,

Ti je grua, një motër e magjishme.

Të gdhenda shkëlqim nga shikimi yt,

Në lot smaragdi të çmendur,

Të gjelbra për të lindur nga dashuria,

Në mëngjesin e hershëm, e dashur, shkëlqen.

Dhe goja jote që duket e magjepsur,

Me një këngë të ëmbël dashurie,

Është krijuar nga një ruby i ndezur,

Dridhja e saj më thërret lehtë.

Të gdhenda lëkurën tënde të mëndafshtë,

Nga ambari dhe fije mëndafshi,

Me një shkëlqim të ëmbël, të mëkatshëm,

Të më ndizet sërish dëshira në venat e tua.

Shpirti yt është lapis lazuli,

Me rreze të ngrohta të gurit të diellit...

Nën përkëdheljen e tij, krahët më rriten,

Duke më mësuar nga arti i fluturimit.

Mendja jote është nga jade perandorake,

Me venat e ëmbla të turmalinës...

Në këtë botë kaotike infernale,

Gjithmonë del në dritë.

Dhe aura jote, si një veshje pëlhure,

E kam punuar me kujdes me përpikmëri,

Nga gurë ametisti dhe opali,

Të kapura në fije të holla bojë...

Nëse pyet pse kështu, e dashura ime,

Unë kam shkruar në varg këtë çmenduri...

Pse? Sepse ti, e dashura, në botën time,

Ti je gjerdani im më i çmuar.

(I përktheu Alban Voka)