Driton Gashi: Udhëtimi nga Prishtina

Driton Gashi

Udhëtimi nga Prishtina

Po largohem nga Prishtina

si një fëmijë që mban në xhep

një copë qielli të grisur.

Rrugët më shikojnë pas,

dritaret rrinë hapur si sy të përlotur,

e zërat e shokëve mbesin pezull

në ajrin e ftohtë të vitit të rëndë 1990.

Ishim të rinj,

por mbi supet tona rëndonte frika

si një dimër që s'kishte fund.

Hapat e çizmeve nëpër kalldrëme

na ndiqnin edhe në ëndrra.

Emrat tanë pëshpëriteshin me kujdes,

fletoret mbaheshin të fshehura,

dhe fjala "liri" thuhej me zë të ulët,

si të ishte një lutje e ndaluar.

Në stacionin e autobusit

lotët nuk kishin turp.

Rrëshqisnin ngadalë,

si të donin të lagin tokën

që të mos na harronte.

Shokët më përqafonin fort,

pa premtime të mëdha

vetëm një "shihemi"

që dridhej nga pasiguria.

Frika nga e panjohura

ishte një rrugë e gjatë pa tabela.

Çdo kilometër më largonte nga shtëpia,

por më afronte me një pyetje:

a do të kthehem ndonjëherë

në një vend që frymon i lirë?

Në prag të derës,

gjyshja më përqafoi si të më fuste

brenda zemrës së saj.

Duart e saj mbanin erën e bukës

dhe forcën e tokës sonë.

"Mos harro kush je," më tha,

dhe ajo fjali u bë dritë

nëpër netët e huaja.

Sot, kur flamujt valojnë lirshëm

dhe kënga e pavarësisë mbush sheshet,

unë e ndiej atë përqafim përsëri.

Lotët e dikurshëm

janë bërë gurë themeli.

Frika është kthyer në kujtesë,

dhe kujtesa në krenari.

Prishtina nuk është më

qyteti që lashë me zemër të thyer.

Ajo është plagë e shëruar me sakrificë,

është dritë që del nga errësira,

është zëri i shokëve të mi

që sot qeshin nën një qiell të lirë.

Në festën e pavarësisë,

unë shoh vitin 1990

si një rrënjë të thellë nën tokë

pa të, nuk do të kishte lule.

Dhe në çdo përqafim,

ndiej duart e gjyshes

që më kthejnë në shtëpi.