Ilir Çumani: Uragani popullor që po trondit regjimin plaçkitës të Ramës

URAGANI POPULLOR QË PO TRONDIT REGJIMIN PLAÇKITËS TË RAMËS

Nga Ilir Çumani

Protesta masive popullore e pasdites së së shtunës shënoi një hap më shumë sesa një moment përplasjeje politike.

Tashmë, protestat në Shqipëri përfaqësojnë një thyerje historike midis shoqërisë shqiptare dhe një regjimi që ka shteruar çdo burim legjitimiteti, ka gërryer besimin publik dhe e ka kthyer pushtetin shtetëror në instrument privat plaçkitjeje, pasurimi dhe kontrolli.

Ajo që ndodhi në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, para selisë së Kryeministrisë, nuk ishte thjesht një mobilizim i opozitës së bashkuar, por rilindja e një fronti të gjerë mbarëpopullor nga qytetarët që tashmë kanë rimarrë zërin e tyre pas trembëdhjetë vitesh të një keqqeverisjeje sistematike, nën një represion politik të ushtruar nga një njeri i vetëm, si Edi Rama, i cili e ka sunduar vendin sa ka mundur dhe si ka dashur vetë, duke shkelur në mënyrën më brutale të gjitha parimet e demokracisë funksionale dhe të shtetit ligjor.

Ajo që ndodhi ditën e shtunë në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit” nuk ishte një protestë ideologjike dhe as një lëvizje militante partiake, por shpërthimi i një shoqërie të shtyrë përtej kufijve të durimit.

Shqiptarët nuk dolën për rregullime kozmetike apo reforma formale, por për të kërkuar dorëheqjen e Edi Ramës dhe të figurave kyçe të regjimit të tij kleptokrat kundër popullit më të varfër në Europë, përfshirë Belinda Ballukun, emri i së cilës është shndërruar në simbol të arrogancës institucionale, përqendrimit ekstrem të pushtetit dhe korrupsionit e plaçkitjes masive në sektorët jetikë të shtetit.

Nën sundimin e Edi Ramës, Shqipëria ka përjetuar një transformim të thellë – jo drejt një demokracie funksionale europiane, siç u premtua, por drejt një shteti të kapur keqazi.

Pushteti është centralizuar sistematikisht, ndarja e pushteteve është shkatërruar, institucionet janë boshatisur nga përmbajtja dhe janë kthyer në zgjatime të vullnetit personal të kryeministrit.

Zgjedhjet janë degraduar në ritual, drejtësia është instrumentalizuar dhe debati publik është zëvendësuar me propagandë, frikë dhe kërcënim.

Kjo nuk është qeverisje, por mirëfilli një sundim oriental dhe neootoman i një njeriu me simptoma të qarta sadomazokizmi.

Roli i Belinda Ballukut në këtë arkitekturë pushteti nuk është rastësor, por thelbësor.

Përqendrimi i kompetencave në duart e saj, kontrolli mbi infrastrukturën, energjinë dhe investimet publike, si dhe errësira që shoqëron vendimmarrjen në këto sektorë, pasqyrojnë modelin e regjimit Rama: pushtet i grumbulluar në pak duar, mungesë totale transparence dhe përdorim i parasë publike si instrument politik dhe personal.

Akuzat e vazhdueshme për keqmenaxhim, kontrata të dyshimta dhe abuzim me detyrën nuk janë përjashtime, por produkt i një sistemi të ndërtuar mbi pandëshkueshmërinë. Kërkesa për dorëheqjen e saj është refuzim i këtij modeli, jo sulm personal.

Për trembëdhjetë vjet me radhë, shqiptarët kanë paguar koston me pasojat më të rënda të këtij pushteti nepotik.

Shqipëria ka përjetuar një nga valët më dramatike të emigrimit në Europë, veçanërisht të të rinjve dhe familjeve. Ky eksod nuk është zgjedhje e lirë, por akt dëshpërimi.

Kur shteti dështon të garantojë drejtësi, punë, shërbime shëndetësore dhe perspektivë, largimi bëhet mjet mbijetese. Shqipëria nuk u zbraz sepse shqiptarët nuk e deshën vendin e tyre, por sepse regjimi ua ka bërë të pamundur jetën me dinjitet në të.

Pasojat shoqërore janë shkatërruese: pensionistë të dënuar me varfëri kronike, të sëmurë që përballen me vdekjen përballë një sistemi shëndetësor të korruptuar dhe të transformuar në biznes, fermerë të braktisur, zona rurale të shpopulluara, familje të tëra të zhytura në pasiguri.

Ndërkohë, një rreth i ngushtë njerëzish të lidhur me pushtetin ka grumbulluar pasuri të frikshme, me përmasa të papara në historinë moderne të Shqipërisë.

Mjafton të përmendet fakti se Belinda Balluku, si individ, lidhet me rreth 300 apartamente, për të kuptuar se kjo nuk është më thjesht korrupsion, por një plaçkitje monstruoze, një mënxyrë ekonomike dhe morale që ka shndërruar pushtetin në bankë private dhe shtetin në pre.

Ky nuk është dështim ekonomik, por mirëfilli një plaçkitje e mirëorganizuar dhe e strukturuar e një sekti kriminal të frikshëm, i veshur me pushtet absolut.

Ajo që e bën protestën e së shtunës historike nuk është vetëm përmasa e saj, por natyra e saj. Frika – arma kryesore që mban në këmbë regjimet e korruptuara, plaçkitëse dhe tiranike për vite me radhë kundër një populli të tërë – tashmë ka filluar të shembet.

Qytetarët nuk tremben më nga dhuna policore, as nga gazi lotsjellës apo gjuha kanosëse e pushtetit. Ata e kuptojnë se represioni nuk është shenjë force, por paniku.

Një qeveri që gëzon legjitimitet nuk lufton qytetarët e saj, por i dëgjon ata. Reagimi i Edi Ramës, përkundrazi, ka qenë mohimi, devijimi dhe forca, duke konfirmuar se regjimi nuk po qeveris më, por po mbijeton.

Për komunitetin ndërkombëtar, situata në Shqipëri kërkon vëmendje urgjente. Kjo nuk është një imperativ i çastit i shkaktuar nga një krizë e zakonshme politike, dhe as një konflikt i brendshëm partiak.

Është një rast i qartë regresi demokratik në një vend anëtar të NATO-s dhe kandidat për t’u anëtarësuar në Bashkimin Europian.

Tolerimi i gjatë i regjimit Rama nga partnerët perëndimorë, në emër të një stabiliteti artificial, ka ushqyer pikërisht abuzimet që sot kanë shpërthyer në rrugë.

Stabiliteti pa demokraci është iluzion dhe prodhon kriza edhe më të thella, me pasoja afatgjata dhe të paparashikueshme.

Kjo protestë shënon fillimin e një llogaridhënieje kombëtare. Shqiptarët nuk po pyesin më nëse sistemi mund të ndreqet nga brenda, por kërkojnë vetëm përgjegjësi për ata që e kanë rrëmbyer atë.

Dorëheqja e Edi Ramës dhe Belinda Ballukut është shndërruar në një kauzë domosdoshmërie kombëtare, morale dhe politike – jo sepse do të zgjidhë gjithçka, por sepse pa të nuk mund të rindërtohet asgjë.

Historia tregon se regjimet nuk bien kur opozita proteston, por kur shoqëria ua tërheq pëlqimin. Ky moment ka ardhur në Shqipëri. Kjo lëvizje nuk është fundi i një cikli politik, por shembja e një narrative të gënjeshtërt që premtoi zhvillim dhe solli vetëm shkatërrim dhe rrënim të vlerave morale, shpirtërore e materiale të një populli të tërë.

Sot, nuk shtrohet pyetja nëse ky regjim do të ndryshojë kurs, ngase ai nuk ka as kapacitetin dhe as kredibilitetin për ta bërë këtë.

Pyetja është se sa dëm do të shkaktojë ende përpara se historia t’i nxjerrë përfundimisht nga skena këto karikatura politike që janë kthyer në çibanë malinj të një kombi.

Dhe historia, ndryshe nga pushteti, nuk manipulohet, nuk frikësohet dhe nuk shtyhet pafundësisht. Përkundrazi!

Protesta masive popullore e pasdites së së shtunës shënoi një hap më shumë sesa një moment përplasjeje politike.

Tashmë, protestat në Shqipëri përfaqësojnë një thyerje historike midis shoqërisë shqiptare dhe një regjimi që ka shteruar çdo burim legjitimiteti, ka gërryer besimin publik dhe e ka kthyer pushtetin shtetëror në instrument privat plaçkitjeje, pasurimi dhe kontrolli.

Ajo që ndodhi në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, para selisë së Kryeministrisë, nuk ishte thjesht një mobilizim i opozitës së bashkuar, por rilindja e një fronti të gjerë mbarëpopullor nga qytetarët që tashmë kanë rimarrë zërin e tyre pas trembëdhjetë vitesh të një keqqeverisjeje sistematike, nën një represion politik të ushtruar nga një njeri i vetëm, si Edi Rama, i cili e ka sunduar vendin sa ka mundur dhe si ka dashur vetë, duke shkelur në mënyrën më brutale të gjitha parimet e demokracisë funksionale dhe të shtetit ligjor.

Ajo që ndodhi ditën e shtunë në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit” nuk ishte një protestë ideologjike dhe as një lëvizje militante partiake, por shpërthimi i një shoqërie të shtyrë përtej kufijve të durimit.

Shqiptarët nuk dolën për rregullime kozmetike apo reforma formale, por për të kërkuar dorëheqjen e Edi Ramës dhe të figurave kyçe të regjimit të tij kleptokrat kundër popullit më të varfër në Europë, përfshirë Belinda Ballukun, emri i së cilës është shndërruar në simbol të arrogancës institucionale, përqendrimit ekstrem të pushtetit dhe korrupsionit e plaçkitjes masive në sektorët jetikë të shtetit.

Nën sundimin e Edi Ramës, Shqipëria ka përjetuar një transformim të thellë – jo drejt një demokracie funksionale europiane, siç u premtua, por drejt një shteti të kapur keqazi.

Pushteti është centralizuar sistematikisht, ndarja e pushteteve është shkatërruar, institucionet janë boshatisur nga përmbajtja dhe janë kthyer në zgjatime të vullnetit personal të kryeministrit.

Zgjedhjet janë degraduar në ritual, drejtësia është instrumentalizuar dhe debati publik është zëvendësuar me propagandë, frikë dhe kërcënim.

Kjo nuk është qeverisje, por mirëfilli një sundim oriental dhe neootoman i një njeriu me simptoma të qarta sadomazokizmi.

Roli i Belinda Ballukut në këtë arkitekturë pushteti nuk është rastësor, por thelbësor.

Përqendrimi i kompetencave në duart e saj, kontrolli mbi infrastrukturën, energjinë dhe investimet publike, si dhe errësira që shoqëron vendimmarrjen në këto sektorë, pasqyrojnë modelin e regjimit Rama: pushtet i grumbulluar në pak duar, mungesë totale transparence dhe përdorim i parasë publike si instrument politik dhe personal.

Akuzat e vazhdueshme për keqmenaxhim, kontrata të dyshimta dhe abuzim me detyrën nuk janë përjashtime, por produkt i një sistemi të ndërtuar mbi pandëshkueshmërinë. Kërkesa për dorëheqjen e saj është refuzim i këtij modeli, jo sulm personal.

Për trembëdhjetë vjet me radhë, shqiptarët kanë paguar koston me pasojat më të rënda të këtij pushteti nepotik.

Shqipëria ka përjetuar një nga valët më dramatike të emigrimit në Europë, veçanërisht të të rinjve dhe familjeve. Ky eksod nuk është zgjedhje e lirë, por akt dëshpërimi.

Kur shteti dështon të garantojë drejtësi, punë, shërbime shëndetësore dhe perspektivë, largimi bëhet mjet mbijetese. Shqipëria nuk u zbraz sepse shqiptarët nuk e deshën vendin e tyre, por sepse regjimi ua ka bërë të pamundur jetën me dinjitet në të.

Pasojat shoqërore janë shkatërruese: pensionistë të dënuar me varfëri kronike, të sëmurë që përballen me vdekjen përballë një sistemi shëndetësor të korruptuar dhe të transformuar në biznes, fermerë të braktisur, zona rurale të shpopulluara, familje të tëra të zhytura në pasiguri.

Ndërkohë, një rreth i ngushtë njerëzish të lidhur me pushtetin ka grumbulluar pasuri të frikshme, me përmasa të papara në historinë moderne të Shqipërisë.

Mjafton të përmendet fakti se Belinda Balluku, si individ, lidhet me rreth 300 apartamente, për të kuptuar se kjo nuk është më thjesht korrupsion, por një plaçkitje monstruoze, një mënxyrë ekonomike dhe morale që ka shndërruar pushtetin në bankë private dhe shtetin në pre.

Ky nuk është dështim ekonomik, por mirëfilli një plaçkitje e mirëorganizuar dhe e strukturuar e një sekti kriminal të frikshëm, i veshur me pushtet absolut.

Ajo që e bën protestën e së shtunës historike nuk është vetëm përmasa e saj, por natyra e saj. Frika – arma kryesore që mban në këmbë regjimet e korruptuara, plaçkitëse dhe tiranike për vite me radhë kundër një populli të tërë – tashmë ka filluar të shembet.

Qytetarët nuk tremben më nga dhuna policore, as nga gazi lotsjellës apo gjuha kanosëse e pushtetit. Ata e kuptojnë se represioni nuk është shenjë force, por paniku.

Një qeveri që gëzon legjitimitet nuk lufton qytetarët e saj, por i dëgjon ata. Reagimi i Edi Ramës, përkundrazi, ka qenë mohimi, devijimi dhe forca, duke konfirmuar se regjimi nuk po qeveris më, por po mbijeton.

Për komunitetin ndërkombëtar, situata në Shqipëri kërkon vëmendje urgjente. Kjo nuk është një imperativ i çastit i shkaktuar nga një krizë e zakonshme politike, dhe as një konflikt i brendshëm partiak.

Është një rast i qartë regresi demokratik në një vend anëtar të NATO-s dhe kandidat për t’u anëtarësuar në Bashkimin Europian.

Tolerimi i gjatë i regjimit Rama nga partnerët perëndimorë, në emër të një stabiliteti artificial, ka ushqyer pikërisht abuzimet që sot kanë shpërthyer në rrugë.

Stabiliteti pa demokraci është iluzion dhe prodhon kriza edhe më të thella, me pasoja afatgjata dhe të paparashikueshme.

Kjo protestë shënon fillimin e një llogaridhënieje kombëtare. Shqiptarët nuk po pyesin më nëse sistemi mund të ndreqet nga brenda, por kërkojnë vetëm përgjegjësi për ata që e kanë rrëmbyer atë.

Dorëheqja e Edi Ramës dhe Belinda Ballukut është shndërruar në një kauzë domosdoshmërie kombëtare, morale dhe politike – jo sepse do të zgjidhë gjithçka, por sepse pa të nuk mund të rindërtohet asgjë.

Historia tregon se regjimet nuk bien kur opozita proteston, por kur shoqëria ua tërheq pëlqimin. Ky moment ka ardhur në Shqipëri. Kjo lëvizje nuk është fundi i një cikli politik, por shembja e një narrative të gënjeshtërt që premtoi zhvillim dhe solli vetëm shkatërrim dhe rrënim të vlerave morale, shpirtërore e materiale të një populli të tërë.

Sot, nuk shtrohet pyetja nëse ky regjim do të ndryshojë kurs, ngase ai nuk ka as kapacitetin dhe as kredibilitetin për ta bërë këtë.

Pyetja është se sa dëm do të shkaktojë ende përpara se historia t’i nxjerrë përfundimisht nga skena këto karikatura politike që janë kthyer në çibanë malinj të një kombi.

Dhe historia, ndryshe nga pushteti, nuk manipulohet, nuk frikësohet dhe nuk shtyhet pafundësisht. Përkundrazi!

Tiranë, e shtunë 24 janar, 2026