Meti Rexhepi: Monaco

MONACO

Meti REXHEPI

Deti ta kishte grabitur oborrin me armën që nuk kapet

mbi kaltërsi valësh thyhen konturuat e zilive

fryma e mushkërive të zgjeruara të erës shqepet dendurisë së pallateve

të hedh shallin e freskisë së hollë e të përdredhur dhe t’i mbështjell

ngrehinat e Tua i fërkon dhe lëmon rrëmbyeshëm e fashitur

përplasen kontrasteve të pjerrtësive të frymëmarrjeve ritmet

ndërvarje djersësh me kozmetikën

Deti Zot i tokës kaherë preras ta kishte shqiptuar fatin:

ngjitu më lart në daç bëhu bukuroshe

do më lësh se (z)bën t’i shtrijë prekjet e mia në këmbët Tua

e shtrënguar ndërtove prirjen e urdhërdhënësit të pathyer

s’të mbeti dy mendje si ajo shtytje mëshikëze nga urina

t’ia mbështesje shpinën shkëmbit t’i falesh valëve

që vijnë e diç marrin dhe gërryejnë shkëmbin e lënë kripëra

çdo t’i bëje konturove prej hinkës Tënde si do ta përpije vapën

nëse s’do t’i puthte prore këmbë e duar sy e faqe

menyja e flladit të lëngshëm dhe shija e peshkut të kripur erëzash e barishte

kupola Jote bardh e kaltër ta ngjyen ajrin

atë dënim ngushtice mbi shkëmbinj e gdhive në njërin ngadhënjim

shkallëve përmbushe mandate ngjitjeje lart, por jo zbritje poshtë

Zonjës Sate luks-matëse mbase ia gdhende fytyrën

si një fisnikeje me emrin Monaco

për mua paske buzë e duar të ftohta Zonjë e shtrirë në gurë zemër plastike

buzët t’i ngjyeka krejt praruar paraja kësaj Mbretërie të Miniaturës

fati çast i lumturuar apo i zi ai basti i Monte Karlos

nëse jo mua vetëm kodit Tënd Zonja Monako i çilen dyert prej lulesh

Zonjë nuk pash koshere bletësh e faqet mjaltore i mbarke

nuk e ditke se bëke mëkate m’i shpaluake gjinjtë pjalmore

që t’i përkëdhelin pandarë pos lëmim diamantesh

apo ari shumë karatësh

farfuritjet Tua të natës nuk ma ndriçojnë terrin

modeli Yt udhë rrëfim që do të më linte vishkull bredharak

një rebel gurë rrotullues tatëpjetash ngadalë me të pështyra përpjetash

mëtoja të rindërtoja vetveten porse Ty nuk të ndjek dot

me qenin në shtrat gjithnjë vjen e shkon mos ta prishkam egon

skamja dhe kamja ndjekin njëra-tjetrën

athua u zgjuaka mëshira Jote e ftohtë

kur e kur e fortifikuar në Kështjellën Tënde

po hykan pa biletë Krishtlindjet

ndjesia e gozhduar e gjakut, ajo simbolikë për lashtësi dhimbjesh

Monaco

paqen ta qëndiskan farfuria e ngjyrave të Krishtlindjeve

mbase lutesh t’i kesh bekimet e shirave

për të mbjellat e të vjelat e Tua në arat e artarëve

ruana, Zot: zemrat mos të na kaplohen me duna rëre në vena

Nili të mos shterojë lulja e parasë nuk çel në rërë

ndonëse mbi Ty vegjetojnë lule - ëndjet e saksive

shqisat e Tua shijojnë mjaltin e kallinjve të mendjes

sot, veçse të këqyra, sot thellësisht të këqyra jashtë lëkurës sime të rrjepur

ziente shqisa e kthimit në pikën e zezë ku ardhjen te Ti nisa

gjarpërinj e hiena dykëmbëshe të uritura kishin zënë prita

dhe lëvrinin në dogana lloje ngjyrash me çdo farë zërash të mykur e mynxyra

Frejus - Francë, dhjetor 2025