Zemra Shqiptare

  http://www.zemrashqiptare.net/


Poezi rumune nga Ion Bogdan

| E enjte, 04.06.2015, 07:09 PM |


Ion Bogdan

Poeti Ion Bogdan debutoi më 1965 në revistën “Familia”. Vepra të botuara me poezi për të rritur dhe fëmijë: “Kaprolli i bardhë”, 1976; “Mileniumi i përkohshëm”, 1996;  “Hapsirë e mundshme”, 2002; “Lugina e Tokës”, 2010; “Toto Ciri-Biri”, 2011; “Miqësisht”,2011;  “Elegji shtëpiake”, 2012; “Pema me lojëra”, 2013. Për disa vëllime si dhe në disa festivale poetike është nderuar me çmime të rëndësishme letrare. Kontribute konkrete për bashkëpunim me disa revista për art e kulturë, Është poashtu koautor i disa antologjive.

 

POETUL

 

Poetul  e  în  lume  Stea  de  Veghe

în  clipe  de  grea  cumpănă  venind

precum  o  flacără  fără  de  seamăn

  lumineze  inimă  și  gând

 

în  casa  lumii  aripa-i  semeață

zvonește  zborul  nalt  și  pur  de  mâine

 

iar  dacă  din  Pământ  își  face  strâmtă  casă

de  veghe  Steaua  Lui  de-a  pururea  rămâne

 

POETI

 

Një Yll Vegimi është poeti në botë

në çaste të rënda peshore që vjen

porsi një flakë e pashembëllt

që ndriçon zemra e mendime

 

në shtëpinë e botës flatër e shquar

lajmëron flatrimin e nesërm të lartë e puro

 

kurse në Tokë e bën shtëpinë e shtrembër

nga vegimi Ylli i Tij përjetë mbetet

 

NOSTALGIE

 

Iubirea  doarme  și-i  pustiu  târziul

odăilor  cu  sufletul  de  lână

se-aude  neștiutul  cuvios  umblând

cineva  poartă  umbrele  de  mână

 

de  s-ar  trezi  deodată  și  fierbinte

unde  tânjind  spre  taine  nopțile  ne  cresc

perfect  rotund  și  gol  ca  adevărul

s-ar  cuveni  albastrul  ulciorului  ceresc

 

? dar  cine  poate    se  mai  amâne?

învolburând  prin  sânge  se  discern

cuvintele  pe-altarul  altor  piscuri

 

și  poate    e  azi

poate  e  mâine

 

NOSTALGJI

 

Dashuria dremit e shkretë është vonesa

e odave me shpirtin prej mëndafshi

dëgjohet padija me besim duke shëtitur

dikush i mban hijet në dorë

 

sikur të zgjohej një herë e i nxehtë

duke u tretur n’fshehtësi netët na rriten

perfekt të rrumbullakta të zbrazta si e vërteta

që do t’i përshtatej kaltërsisë së enës qiellore

 

? por kush do mundë të mënjanohet?

duke u përvëluar nëpër gjak shoshiten

fjalët mbi altarin e lartësive tjera

 

dhe ndoshta pse është sot

ndoshta është nesër

 

DILUVIU

 

Munții  și-au  urnit  temeliile  satul

începe    se  scufunde

există  o  obsesie  nelămurită  și  apele

țipăt  necuprins  ne  înlănțuie

totul  trăiește  prin  evadare  din  sine

totul  ne  obsedează  ne  obsedează

nestăpânire  sunt  ochii  e  sângele

atât  de  străin  și  fără  cunoaștere

 

munții  și-au  urnit  temeliile  cerul

începe    se  scufunde

 

existența  nu  mai  pare  decât

simplu  motiv

 

RREBESH

 

Malet i kanë zhvendosur themelet fshati

nis të  fundoset

ekziston një bezdisje e pavendosur dhe ujërat

britmë e papërfshirë na zinxhiros

gjithçka jeton përmes arratisjes nga vetëvetja

gjithçka na obsedon na obsedon

panënshtrim janë sytë është gjaku

aq i huaj dhe i panjohur

 

malet i kanë zhvendosur themelet qielli

nis të fundoset

 

ekzistenca nuk duket veçse

motiv i thjeshtë

(I shqipëroi: Baki Ymeri)