| E shtune, 08.12.2012, 04:50 PM |
LEPUJT E
KOSOVËS NË TIRANË
(Vazhdim i artikullit Komandantët e pulave)
Lufta vazhdoi edhe disa muaj dhe mbaroi me ndihmën e aleatëve tanë dhe të ushtrisë sonë çlirimtare. Por, për fat të keq, edhe me vrasjet e djemve më të mirë të kombit.
Nga Besnik Lajqi
Kjo
bisedë shumë më shqetësoi. Isha në gjendje shumë të keqe në ato momente. Si të mendoje dhe si të veproje
njeriu ashtu? Ma kujtoi librin e Enver Hoxhës që e kisha lexuar dy herë, “Kur
lindi Partia”. Të gjithë shokët e këtij ishin vrarë e zhdukur në mënyra të ndryshme. Memzi që
pritsha të shkëputem nga ky njeri. Përfunduam te kaffe Nikolino. Aty u ndamë
dhe e lamë të takohemi nga mbrëmja po në
atë vend, që të shkojmë t’i marim syzat. Isha shumë i shqetsuar në ato momente. Ishte një ditë shumë
e vështir për të punuar. Pas një ore takova një mik timin, për të cilin kisha
respket. Kishte njohuri të shumta për
situatën dhe për gjendjen në Kosovë dhe
këtu në Shqipëri. Pasi që biseduam, unë
mora rrugën për në dyqanin ku ishim më parë për syzat e këtij komandanti të
çuditshëm. Kur hyra në lokal, më tha
shitsja: “Ju lutem mos më keni keqkuptuar zotëri, se ju thashë të vini pas disa
orëve, e jo tani!” I thash se e di zonjë e nderuar, por erdha të bisedojm për
një punë që është shumë humane.
Më
porositi një kafe expresso dhe fillova
unë duke ia treguar gjendjen në Kosovë. Vrasje, masakra, djegje e tjera.
Shitsja ishte në moshën e tridhjetave. Filluan t’i mbushen sytë me lotë dhe më
tha: “Unë jam ndjerë shumë keq kur ai shoku
yt tha se do t’i përdori syzat
për snajaper për të vra shqiptarët.” Unë
i thash se për atë punë erdha që të kërkoj ndihmë dhe që të të lutem
që ta bëni një të mirë për mua dhe
popullin shqiptar të Kosovës. Është një gjest human. Ajo tha: “Me gjithë
dëshirë do e bëj, veç fol, të lutem!”
Unë i thash: “Erdha për ato syzat që do t’i rregulloni për atë komandantin e
vetëquajtur. Ju lus mos t’i bëni në atë numer që ai i kërkon, por t’i bëni në
ndonjë numër tjetër që mos përputhet me atë numër që e ka porositur.” Ajo hapi
gojen duke thënë: “Jo zotni, unë nuk mundem se ato i kam porositur dhe është
një njeri këtu në Tiranë që i rregullon
për mua. Unë i kam paguar syzat, ndaj s’ka mundësi.” Unë i thash: “Zonjushe, të
lutem mos u shqetsoni për para sepse une do t’i paguaj, madje do ta keni edhe
një dhuratë nga unë!” Shitsja mendoi një herë dhe tha: “Kjo do mbetet në
mesin tonë. Unë tash po shkoj te ustai i syzave dhe po i them t’a bëjë ate që
më thatë mua.”
Unë
pagova 200 dollarë dhe një 100-she tjetër dhuratë për shitsen. Mora rrugën duke
ecur, u ndala në një ëmbëltore, te Rinia, ku porosita një ëmbëlsirë dhe një
bozë. Nga ora 5 pas dite u takuam
me komandant Zezen e vetëshpallur. Filluam rrugës për te
dyqani i syzave. Duke ecur rrugës, ky i
fërkonte sytë duke u ankuar se kur ishte para disa ditëve në Shkup për një punë
të tij personale, i kishte blerë këto syza, duke shtuar se ato nuk janë të
përshtatshme për sy, dhe dukej se sytë i kishte të lodhur. Thoshte se syzat
kanë shumë rëndësi për mua, sepse nuk duhet të me shkrep fysheku kur ia ven
syrin dikujt me snajper. Lavdërohej duke thënë se kishte një pushkë amerikane
si gjysmë automaike, e cila kishte qenë e një dëshmori i cili ishte vrarë diku
në Junik, dhe se i kishte ra në dorë në Tropoje kjo lloj arme. Unë mendojsha se
si ka mundesi kjo armë t’i këtë ra në dorë këtij dhe të përdoret kjo armë e një
dëshmori për vrasjen e luftëtareve shqiptare, veçse pse nuk ishin në
dakord me vijën politike. Duke menduar, shkuam në dyqanin e syzave. Kur hymë
brenda, pamë se nuk ishte ajo shitsja e cila ishte më parë, por një vajzë
tjetër. Na priti mirë dhe i gjeti syzet
të cilat
e kishin emrin e Komandant Zezës. Pamja e syzave ishte ashtu, siç i
kishte porositur, me kornizë të zezë. Kur i mori komandanti syzat dhe i vu në kokë, iu zgurdhulluan sytë e iu prish fytyra
dhe tha: “Mos m’i keni dhanë gabimisht syzat, se nuk janë në atë numër që unë i
kam porositë!” Shitsja e re tha: “Jo zotni, këto janë, nuk ka të tjera!”
Atëherë,
komandanti me një ton nervoz e të ashpër
tha: “Këto nuk janë, nuk shoh me e këto, unë i kam tregue shefes suaj se unë
jam snajperist dhe më duhen në atë numer që më përshtaten. Nesër do nisem për
në kufi dhe më duhen gjithësesi!” Komandanti nga dëshprimi i mori syzat dhe i
theu në pragun e lokalit. I bëri copë e grimë me këmbë, duke uluritur si ato
bishat e egra që iu shpëton ndonjë gjah. Ky plan shkoi shumë bukur sipas
dëshirës sime. Shkuam te posta në sheshin Avni Rustemi, dhe e thiri dikend nga anëtarët e familjes së vet
që t’i dërgojë një palë syze urgjentisht me anë të postës, dhe atë brenda 24
orëve. Ndëgjojsha se si i thoshte: “Nuk ka problem për pare se nuk i paguj unë,
por i pagun Fondi. Dërgoj sa ma parë se mendoj të jem në kufi pasnesër dhe
syzat më duhen sa ma shpejt!” Pas një shëtitijeje nëpër Tiranë, u errësua koha
dhe filluam të shkojmë me një xhip
Mitsobishi të bardhë, duke vajtur nga mali i Dajtit. Kaluam Kino Studion dhe Thesarin e shtetit ku ishte njësia speciale e
policisë Brisku. Përfunduam atje te Gropat e
Dajtit. Nga një qese najlloni nxorri disa kapele Bereta me katër ngjyra.
Më pyeti mua: “Më trego deri ku e dallon driten e Beretës?”
Pas 50
metrash, kapela nisi të bëjë dritë. Ishte një dritë fosfori ku dallohej se
dikush po lëviz. Sa më larg që shkonte, aq më shumë dallohej lëvizja e kapelës
Berete. Unë u çudita se si ka mundësi të ketë këso lloj kapelash që bëjnë dritë.
Thonë se janë të dëmshme për jetën e ushtarit. Ky më tregoi se janë kapela
speciale që i kanë porositur dhe ua japin njerëzve të zgjedhur që i duan shumë
(!). Bëri shaka duke qeshur me zë të lartë. Nuk ma mbushi mendjen dhe kjo m’u
duk si një lloj loje dinake e tij. Por më këshilloi rrugës që të mos e qes në
kokë ndonjë kapele apo ndonjë uniformë kur dikush ta afron si me detyrim. Më
tregoi se ka edhe stema të UÇK/së ku shkronjat e verdha bëjnë dritë nga larg.
Por, sipas tij, ato iu jepen vetëm njerëzve që nuk janë të disiplinuar...
Kisha dëgjuar në një rast, në një shtab në Shqipëri, që një epror ushtarak i ish Jugosllavisë, porosiste me anë të telefonit, stema të UÇK-së, jo të verdha të jenë ngjyrat, por të zeza, që të dallohen nga të tjerat. Por ajo bisedë fort nuk më hyri në vesh, sepse m’u duk si një aventurë. Por tash më ra ndërmend dhe m’u duk shumë serioze ajo bisedë që e bënte ai epror në atë kohë me telefon, për ato stema të UÇK-së me ngjyrë tjetër të shkronjave. Lufta vazhdoi edhe disa muaj dhe mbaroi me ndihmën e aleatëve tanë dhe të ushtrisë sonë çlirimtare. Por, për fat të keq, edhe me vrasjet e djemve më të mirë të kombit. Në Koshare dhe në vende të tjera u vranë shumë djem të cilët ishin me emër të madh për lirinë tonë. Shumica e tyre u vranë me snajperë, ku ende nuk dihet se nga iu erdh vdekja. U vra Agim Ramadani, Sali Çeku, Komandant Bardhi nga Jezerci e të tjerë. Po kam droje vallë mos ka gisht dikush si si ky Komandant Syza në këto vrasje! Sepse flitet se një pjesë e tyre që janë vrarë, janë ata që i kanë pasë ato kapele në kokë. A ka bërë dikush ndonjë hulumtim për vrasjen e tyre gjatë luftës, apo pas lufte?