E merkure, 22.05.2024, 03:23 AM (GMT+1)

Kulturë

Dy tregime nga Loer Kume

E diele, 11.12.2011, 02:51 PM


Loer Kume lindi në Durrës, në 12 prill të 1982.

Kreu shkollën e mesme në gjimnazin Gjergj Kastrioti ku spikati nëpër konkurse letrare si letrar i ri premtues.

Në 2005 mbaroi studimet në degën stomatologji në fakultetin e mjekësisë dhe aktualisht ushtron profesionin si mjek stomatolog në qytetin e lindjes.

Quan punë të mesnatës “të shkruarit në mënyrë gjysëm të ndërgjegjshme”, duke punuar në mënyrë “josistematike por këmbëngulëse” si thotë vetë ai, rezultat i të cilës kanë qenë tregimet e botuara në tërë perdiodikët letrarë brenda dhe jashtë vendit, Milosao, Obelisk, Drita, ARS, Fjala, Pelegrin, Mehr Licht.

Prezantimi letrar kryesor i tij, që në 2007, e akoma sot është blogu interaktiv loerkume.blogspot.com.

Në vitin 2011 boton librin me proza titulluar “LUX” (që ngjall kureshtje dhe reaksione në rrethet e lexuesve me poezinë e fjalisë dhe për aludime ndaj kultit të Luciferit, pornografisë,nekrofilisë, aparatit shtypës të shtetit.)

 

Ai Për veten;

Autorë të preferuar, Kazanxakis, Borges,Celine, Hemingway, David Foster Wallace, Baudelaire, Marquez, Bukowski.

Ndikimet e padashura janë prej Borges dhe Hemingway.

Mendon se duhet të ishte ai që të kishte krijuar; “Le Cosmichomice” të Calvino, “Rrënojat rrotullare” të Borges, “Enter Sandman” të Metallica, “Plug in Baby” të Muse, “Killing in the name” të RATM dhe “The Church Of Light” të Tadao Ando.

Moto e punës – “... we can build a house, we can plant a tree ...”

Filozofia e jetës – të jesh një Re Pupëlore.

E quan veten “DIÇKA TJETËR” në letërsinë shqipe.

 

 

Loer Kume

Historia E Vërtetë Dhe E Fshehtë E Dritësjellësit

E vërteta është që, katër vajza, në të njëjtin vit të njëzetenjëtë të jetës, lindur në vënde të ndryshme të botës, të katërta shtrirë në krevatet e tyre përkatëse në një dhomë konvikti, të një korpusi universitar, të katër shtretërit vendosur në formë kryqi, të sapokthyera nga një festë katër vajzat, të pakënaqura, që ashtu veshur me këmisha nate të zeza, do rridhnin çdo mashkull, sado gay të ishte i ziu, e tetë sytë fiksuar në hijet e tavanit që vinin nga nata e errët, e tejdukshme nga një hënë e çuditshme e bardhë fare, që hynte nga dritarja e gjysëmhapurverore, pa perde, në një qetësi fantastike, e të tetë veshët dëgjonin tik takun e orës së murit, e pipëzonin ende nga “Black Devil Car” i Jamiroquai, katër vajza, që kujtonin se ishin duke fjetur, e duart e tyre vibronin padurimisht ankthshëm, katër vajza që po ëndërronin sikur ishin duke fjetur, panë dritën.

***

Dritësjellësi lindi pikërisht në atë çast, në një kohë shumë të largët, në një pallat në vendin më të vërtetë krijuar nga drita.

Ati i tij e pa dhe u përfshi nga një shkulm lumturie e ngazëllimi hyjnor i një babai.

Fëmija i buzëqeshte ëmbël, dukej që ndriçonte, lëkurën si qumësht, aromë e kaltër, flokët e zinj, këmbkat e duart që i luante ngacmueshëm. Sytë i kishte të bardhë.

I vuri menjëherë emrin Dritësjellës, para se Frymëzimi Mëmë të mund t’i pëshpëriste në vesh ndonjë emër tjetër më të qartë e praktik.

Në Tokë dhe Lapenisulis, indianët, kështu formash e quajnë njëri tjetrin, - iu justifikua vetes e askujt tjetër Ai.

Një nga ata që ishin pas tij, mendoi ti kujtonte se indianët i kishte krijuar vetë ai, në çdo planet a vend që të ishin, por pa admirimin jonormal të babait për këtë bir të ri, i ngeli vështrimi në sytë e bardhë të foshnjës dhe nuk e mori atë mundim të rrezikshëm.

Babai shkoi akoma dhe më larg, duke e emëruar menjëherë foshnjën, që ndërkaq u bë me krahë, princ trashgimtar.

Është ai që prisnim, - vendosi mbi çdo bir tjetër Ai, me zë si një lumë në vërshim.

Të tërë të pranishmit, pa dyshim dhe ata që mungonin, ishin kuriozë të kuptonin si e përcaktoi Ati këtë princ trashgimtar, por asnjëri nuk pyeti. Askush nuk pretendonte të kuptonte vullnetin e babait. Askush deri në atë moment. Përveç vetë Dritësjellësit, që ndërkohë ishte rritur. Të tërë ishin dëshmitarë që foli.

E panë ashtu, palëvizur, i ri, i madh i fuqishëm. Me flokët e zinj thithës, sy të bardhë, shpatulla të frikshme, këmbë të gjata dhe krahëhapur sikur përqafonte botën.

Po, - tha ai. - Unë jam princi trashgimtar.

Ati shtangu nga afirmimi i papritur, i panevojshëm, i palejueshëm në fund të fundit, i të birit para madhështisë së tij vetvetore, por, i riu do të shkonte dhe më tej.

Unë jam ai që dhuroj dritën, kujtdo që e kërkon, kujtdo që ka guximin të zgjasë dorën! – Shpalli duke parë në horizontin e pafund e të pakohë të babait të tij.

Ati u ngrys.

Unë nuk ta dhashë aftësinë e dritës! - Foli me zë të shkëmbtë.

Unë e kam dritën! – U gjegj i qetë, me vështrimin shpërfillës, biri trashgimtar.

Drita është e imja! - Ulëriu ati.

- Jo. Dritën e mbaj unë vetë. Kështu u krijova. E pashë. Është e dukshme dhe tani. Shumë thjesht mund ta kesh, nëse zgjat e më jep dorën.

Drita është e imjaa! - Ulëriu për herë të dytë Ati, duke zgjatur dorën drejt të birit të ri me sy të bardhë. Nuk arriti. Nuk e prekte dot dritën. Ishte larg. Kuptoi se duhej patjetër ti nxirrte sytë të birit për ta marrë. Atëherë u çua në këmbë.

- Më jep sytë!

- Sytë janë të mitë. Si mund të ti jap? Ti je babai im, nuk e di që sytë nuk jepen? - Foli serish i qetë Dritësjellësi, duke buzëqeshur me pafuqinë e të atit për ta arritur. - Më lër mua të drejtoj. Ti tashmë je tejet i vjetër për të parë larg.

Ati, ashtu i madh si ishte, ngriti dorën lart. I kolapsur në rrufe e tmerre, kërkoi ta digjte birin e tij të ri, por nuk mundi. Pak me parë i kishte vënë vulën e trashgimtarit. Dritësjellësi buzëqeshi.

- Të thashë, unë shoh më larg se ty!

Heshtje. Të gjithë oborrtarët u drodhën. Ftohtë. Ngricë. I tërë zjarri u mblodh në zemrën e babait që urreu birin e tij. Ai shihte më larg!

- U djegsh në zjarrin e zemrës time të plagosur nga arroganca jote! Mbretërofsh në trashgiminë time më të errët sa të jem unë këtu! - Ulëriu me zërin e tij pa fund nga shpella e gjoksit të tij, këtë sofizëm të uratës së mëparshme mbi të birin. E shigjetoi me sy, duke e flakur nga pallati në qendrën pikësore, përmes shtresave më të errëta të Universit, kudo që shtriheshin.

Të thashë.., të thashë.., - bërtiti Dritësjellësi me buzëqeshje të pikëlluar tashmë, nga dhimbja e kësaj të vërtete të hidhur për zemrën e tij të re.

Shihte më larg se ati i tij. Nuk duhej të ndodhte kjo. Ai shihte pikërisht atë çka babai duhej të shihte, si At i bijve.

Kështu, pasi ajo që Dritësjellësi ndjente se ishte qëllimi i qënies së tij, nuk u plotësua në rrugën e trashgimisë së drejtpërdrejtë, Atij i ra barra e madhe të ndriçonte cepat e errëta të universit vetëm duke u shkrirë me to, ndaj bëri të mundur rrëzimin e tij nga pallati si rebel e atshkelës.

Në rënie e sipër,ndërkohë që ajri i ftohtë po i mpinte veshët, hundën dhe gishtat për herë të parë, ndjeu se kurrë më, nuk do ta shihte atin e tij urryes, sepse ata nuk vdisnin kurrë. Tashmë ishte princ në errësirë, një hero i mallkuar, dreq roli i tmerrshëm…

Buzëqeshja e tij e hidhur, zgjati aq kohë sa rënia e tij poshtë në natë.

***

Pikërisht aty, fati, kjo gjë pabësueshme, e solli të ndodhte përplasja, në krevatet e vendosura në formë kryq të vajzave veshur me këmisha të zeza, që kujtonin se ëndërronin duke qenë zgjuar.

Ato, me duar të dridhura, kontraksione muskujsh, flokë të përmbysura mbi fytyrën në gjumë pothuajse, papritur, panë një mashkull të bukur e të zhveshur, të përplasej në mes të shtretërve të tyre. Ai kishte sy të bardhë, po asnjëra nuk deshi t’ja dinte për to.

Të katër vajzat e reja, secila në mendjen e saj të rrëmujshme nga tiktaket, muzika, alkooli e epshi, u sulën, të rrëmbenin organin e tij riprodhues, atë organ të fuqishëm për të cilin shihnin tavanin me ëndrra zgjuar që kur u kthyen vetëm e të mërzitura dhe u shtrinë në shtratet e freskëta, e të pastra, pa arome djerse.

Ato u zunë, u kapën për flokësh, u rrahën, zvarritën, prenë, gjakosën e u lodhën, derisa mësuan të shijonin të katërta njëherësh të njëjtën gjë. Derisa u shkrinë në dashuri të përbashkët me organin që mundën të shkulnin egërsisht si kanibalë të llahtarisura, nga trupi i Dritësjellësit.

Ai u tërhoq në një cep të dhomës, i plagosur e i tromaksur nga rrokullima e shpejtë e ngjarjeve të papritura. Dëgjoi tik takun e orës, u ndërgjegjsua që ishte në Tokë, që ora peshonte, tanimë edhe mbi të, pafundësisht, e që këto vajza nuk donin dritën e asgjë tjetër veç asaj që morën, që rrëmbyen me dhunë nga trupi i tij.

Këto janë vajzat pra. – Mendoi i shtrembëruar nga dhimbja, e nuk kërkoi më tu jepte sytë atyre katër vajzave kokëkrisura, veshur me këmishat e zeza tashmë të grisura e gërvishtje të gjakosura nga lufta e dashuria në lëkurën e butë e shkëlqyese.

I bekoi me atë çka deshën, me gjakun që rridhte nga plaga e tij e freskët, e doli nga dritarja pa frikë se mos ato e ndalonin, ashtu, të zëna si ishin me penisin e tij, i habitur nga saktësia e Ekuacionit Universal që bëri të rridhnin situatat ...

I fortë, tashmë aseksual, nuk kishte më kufij fizikë që ta pengonin të futej në jetët tona, të çdo forme qenësie. Të përhapte tmerrin e pakufi. Dhe dhimbjen e tij.

Nisi të shkrihej me errësirën kudo që ndodhej e që Ati i tij i Madh, plak, patetik, i fuqishëm e i pafund e shtonte pambarim, mbrujtur me zjarr, për të vështirësuar përfundimisht sakrificën e të birit arrogant, të urryer e Dritësjellës.

2008 - 2010

 

 

Loer Kume

 

RE PUPLORE

 

Unë jam një Re Puplore, që fluturoj, sipër ëndërrave tokësore.

Rrezet e agimit të sotëm janë kretase, ato të mbrëmjes kiliane, o ndoshta armene.

Nuk di ku jam krijuar, as ku do shkrihem e zhytem,

Forca e gravitetit, robëruesja, është larg, shumë larg të fërkuarit të këmbëve të mia puplore,

Mjaft të çoni kokën lart në qiell, e më shihni mua, një notë e lartë, klithmë akute kitare ‘blues’ që tretet larg veshit,

Unë jam një Re e vogël Puplore. Gjithë ç’ndjen qënia ime prej reje më rrotullohet qark si në dehje. Pafundësia, ajri, dielli, hëna, toka, njerëzit, pemët kafshët makinat!

Unë jam qëndra e gravitetit, e toka, lavjerrësi im,

Bota është e imja, unë e botës,

Boh! Vërtet, nuk ka fare përkatësi në këtë mes, të tërë rrotullohemi e fluturojmë përreth.

Jam një Re Puplore fluturake, e gjërat nuk kanë aq rëndësi në këtë formë të qënies, veç pluskimit lehtë mbi lëkurën e botës,

Nga këtu lart shoh cepa e skuta hijesh, humbellash, sëndukë të lashtë, papafingo magjike, dashuri të rralla, të fshehta,

Detajet janë aq të vogla, të parëndësishme, patetike,

Njerëzit, aq të përkohshëm, shkatërrues,

I shoh habitshëm, sa shakatorë duken, tek rrinë aty poshtë duke u rrahur, vrarë për toka, për para. Vrarë për gjeneralin, komandantin, udhëheqësin,

për mjekra, ideale, gurë të shenjtë, qytete të humbur, për bukë, ujë, naftë,

Për partitë, atdheun, mëmëdheun, kombin,

Vrarë për gjak,

Për Zotin!

Hej! Unë jam këtu lart, larg çdo prirje tokësore,

Qesh me ta, e me tokën, aq të fryrë, të rrumbullt, buçko deri në plasje.

 

Shpesh takoj re të tjera puplore, grimcat tona kuptohen me bërthama, elektrone e quarke,

këndojmë bubullimash, lëpihemi me gjuhë vetëtimash, e

Fluturoj shpejt drejt buzëqeshjes së diellit.

Rrezet e tij që tejshkojnë trupin tim të tretshëm prej puplimesh, ngjizje, dhe finalja ime, orgazma hyjnore, shiu përqafon, lag e bekon çdo gjë, ju lë pass të tërëve, nis gara në tokën e shkelur, njerëz, kafshë, pyje, miza, pilivesa, zogj, re, male, pikojmë, rrjedhim, lindim, e rilindim drejt detit, për tu rikthyer në qiell !

 

UnË jam Reja Puplore, pa fillim, pa fund, ciklike, lart, pa seks, pa tipare, si ëndërr,

E ndërroj formën time kur të dua. Sepse jam fluide. Ujë dhe erë,

shfaqe e pastër e Universit,

Çdo gjë, brënda çdo gjëje,

ç’është ZOTI?

Era është perëndia ime. Lëshohem në krahët e saj, në duart e saj fjollë, në vallen e përjetshme, e lirë, e lehtë,

Ndërroj drejtim, pluskuese, fluturuese, ju zë diellin, ju ndihmoj ju njerëz. Krijoj errësirën e duhur për të çliruar shpirtrat tuaj të fshehtë që dielli e drita ju pengojnë ti shfaqni,

Jam përkëdhelësja, mësonjësja e qenieve të etura për fluturim…për liri,

me shiun tim, me hijen time, me fluturimin tim mbi tokë,

Unë jam ai njëriu shtrirë në plazhet e Acapulcos në hamakun e tij, duke pirë coctailin e tij, tymosur marihuanën e tij. Ai ka hedhur tej gjithçka dhe ka haruar emrin e tij.

Jam ai burri i vërtetë që sapo u emërua prokuror, kuptoi që gjith ç’donte të bënte ishte të kompozonte muzikë, dhe dogji kostumin e tij, harroi emrin e tij.

Jam mësuesi i latinishtes që u bë eksplorator, dhe fizikani që u bë pirat rruge me makinën e tij të dashur.

Jam mjekja e suksesshme që provoi të jetë prostitutë e suksesshme. Ajo harroi emrin e saj.

Jam tërë pjaniket, të çmendurit, të tërë pa emër që shohin ngjyra e botë ku ju shihni shkretëtira,

Oh… ja, shkretëtira!

Era luan me rërën duke krijuar shtjella sensuale poshtë nën hijen time. Re të tjera puplore në qiell nuk ka.

Vetmi thonë? Të tilla mënyra mendimi, koncepte njerëzore si vetmia, mërzitja humbja, vdekja, për mua janë të huaja.

Duartrokitjet, brohoritjet, adhurimi,vështrimet tuaja të ndezura, më lënë të ftohtë.

Mallkimet, na prishe ditën .., do na sjellësh shi.., na zure diellin,

- hahaha, sa të vockla të lezetshme kokat tuaja me flokë, tullace, boshe, o plot, me përralla!

 

Dhe mbi të gjitha, unë, një Re Puplore jam e lirë nga ajo që ata e kërkojnë dhe pësojnë me aq ngulm, aq verbëri; Përkatësia!

E kanë të rrënjosur. Që në embrion. Që në gjenezë. Që në molekulat që i nënshtrohen, i përkasin rëndesës kur konceptojnë ADN e tyre.

Fëmija i përket nënës, gruaja i përket burrit, burri gruas,

Burri e gruaja i përkasin familjes së madhe,

I dashuri e dashura, njëri tjetrit, punëtori i përket punës, dhe puna, pronarit, Pronari një tjetri më të madh, deri te banka. Bankieri parasë, Paraja njeriut, Njëriu shoqërisë, shoqëria historisë, historia njeriut, njeriu vampirit, vampiri krimbave, këta tokës, ajo bimëve, e larg e larg, larg….

Të rënduar me valixhe, me bagazhe, të veshur, të mbathur,

Nuk shkelin tokën me këmbë, kanë harruar se i përkasin asaj, ajo i shtrëngon, mbërthen.

Kush është hapi i parë i fluturimit të lirë? Të ndalosh, të flakësh bagazhet, të zbathësh rroba e këpucë, të shkelësh tokën me këmbë të të mbushësh mushkëritë me ajër,

ata i përkasin tokës, unë bëj dashuri me erën. Ajo më vallëzon lart… larg… shpejt… lehtë… fluturimisht ëmbël si një pupël,

Rrjedh ajri, rrjedhshëm në grimcat e mia puplore,

Nuk mendoj më, të menduarit është lodhje vëçanërisht njerëzore,

Unë jam një Re Puplore, nuk kam Memoiré, nuk kam kujtime, nuk mbaj gjë me vete, As shpirtin. Une improvizoj, ashtu si forma ime, njerëzit jo.

Ndaloj sipër diku’je, në pezullinë e ajrit.

Asgjë nuk pipëtin këtu lart, qetësi e madhe,

Ka tinguj heshtja, është bukur, ndaluar mbi një mal, a një det të pafund, ngjyra të forta kudo, blu, gjelbër, verdhë, kurrize bizontësh të pyllit polak, barqe balenash në Arktik, dhe unë ndriçoj në bardhësinë time qumështore, sytë tuaj zbardhen nga drita ime!

Ndjeni qetësinë, hijen time të vockël, dielli i madh zot ju ngroh gjakun dhe mëndjen, potokalli është ngjyra e botës, ngjyer me blu nën bardhësinë time, Dhe ju doni të bëni dashuri, në emrin tim liri, nën sytë e mi puplorë, shtrirë në lëndina, në rërë, në det, në tarraca pallatesh, në degët e pemës, në stolat e një lulishteje, te shkallët e trampolinës, aty mbi lëkurën e ariut mbi akull, shtrirë në mes të saharasë,

Ju prek kudo që jeni, kudo ku bëni dashuri, fshehur nën hijen time,

Dhe unë, Re Puplore, drejt agapésë me diellin e detin…

Lozonjare,

Ledhatare,

Dashuronjëse,

E LIRË !

 

 

07.11.2007

 



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora