M’ka shku men’ja me u martue!
Mendja i kishte shkuar qyshkur, por Brengu pikërisht atë mëngjes të pazakonshëm dimri, se bënte acar si vetëm një herë në dhjetë vjet, e vendosi ta nxirrte gjëmën nga kraharori e t’i uluriste në surrat vëllait të madh, duke shtrënguar më fort në kraharor drutë e lagëta:
-Du nuse! Du dasëm këtë pranverë!
E i kishte hedhur drutë pa u përkulur hiç, mbi rrogozin e pritjes, e pa dhënë as më të voglin shpjegim kishte mbyllur derën pas vetes, drejt e te stalla e lopëve, kishte marrë gomarin e dalë për gurë në pikë të acarit.
-Ka lujt menç Brengu! – i tha gjyshes Sheria, nusja e Dilaverit, vëllait të Brengut.
E ia shpjegoi tëk e tëk sherrin e ri që po u hante shpirtin çdo natë.
Tash me siguri, po mendon, po ç’të keqe ka, pse s’e lënë Brengun të martohet. Ah, po normal, se ti s’e di që ai mu në vend të shpatullës së majtë ka një gungë të madhe. Kjo s’e pengon hiç, me i bërë të gjitha punët. Në fakt në të gjithë fshatin, atë e mbajnë si më të papërtueshmin e më seriozin. Bile bile edhe kur na iknin dritat tamam natën e festivalit Hasani ishte ai që merrte fenerin nëpër terr e fortunë edhe hynte pa patur frikë hiç brenda kabinës elektrike, pa patur as edhe kurrfarë shkollimi për elektricist, edhe punë për atë, se ç’katranoste aty brenda kabinës e ne na vinin dritat. Gëzim më të madh nuk na sillte njeri sesa Brengu në fshat. Prandaj edhe ne kalamajt e donim shumë, ndonëse siç e thashë kishte atë gungën e shëmtuar edhe ishte si tepër i vranët në fytyrë, as s’i qeshte ndonjë herë buza, prapë kishim shumë respekt për të e nuk ia bënim dot fjalët dysh; kur na kërkonte ndonjë nder ne ia kryenim pa përtesë, për shembull për t’i ruajtur lopën të mos hynte në arat e kooperativës kur shkonte të blinte duhan, apo për t’i mbajtur njërën anë të druve të gomarit ndërsa ai ngarkonte tjetrën…
-Po mirë gungën e ka në shpinë, jo aty! –Ia pati kthyer gjyshja Sheries, duke e pickuar te gjuri!
Në universitetin e Washingtonit, ashtu si dhe në universitetet e tjera të Amerikës që kam vizituar, më ka bërë shumë përshtypje një fenomen amerikan. Fenomeni në fjalë ka të bëjë me tolerancën fetare. Brenda universitetit, sidomos në qendrën e tij, domethënë aty ku ka më shumë studentë, do të shohësh se s’bën disa syre njerëzish, me kartona, pa kartona, me mikrofon, pa mikrofona, që ulërasin me një tërbim të paparë. Në fillim e kupton se e kanë me mëkatarët, ata që akoma nuk i janë bashkuar fesë së tyre, mirëpo ajo që s’kupton është strategjia e tyre, e cila ka të bëjë me një të folur fyese, negative, gënjeshtrash, sharjesh, kërcënimesh… 