Orhan Rexhepi: Si e falsifikuan historinë serbët
| E Hene, 02.05.2016, 08:05 PM |

Orhan Rexhepi

Nga libri

“GJENEALOGJIA DARDANE,

NGA NOE-NOAH-NUHU DERI TE SHQIPTARËT”

SI E FALSIFIKUAN HISTORINË SERBËT

(NJË “URIM” për PASHKËT e TYRE)

Si ndodhi që SLLAVËT në përgjithësi, ose më saktë SERBËT e mëvonshëm, sapo erdhën në Gadishullin BALLKANIK (atëherë Gadishulli ILIRIK) nga ILIRËT filluan të mësojnë shumçka për ta vazhduar jetën e tyre të re, jetë e cila duhej të zhvillohej në rrethana krejtësisht tjera, e vërteton këtë edhe Historiani Gjerman Dr. ALEXANDRE LAMBERT kur thotë, “SHQIPTARËT e kishin CIVILIZIMIN e TYRE shumë kohë para ardhjes së SERBËVE në Ballkan”. Pra SLLAVËT nga KARPATET e tyre e kishin sjellur me vete edhe stilin e tyre të të jetuarit, në radhë të parë injorancën dhe përdhosjen, pastaj zullumet e mëdha dhe vrazhdësinë ekstreme ndaj të tjerëve, që me një fjalë quhet SHOVINIZËM, dhe si pasojë me të madhe kishin filluar okupimin e trojeve ILIRE,  edhe pse ishin me shekuj e shekuj të prapambetur në krahasim me  KULTURËN SUPERIORE ILIRE, prandaj edhe Perandori më i madh i BIZANTIT me përkatësi DARDANE, JUSTINIANI i PARË (sundoi në periudhën 525-565), menjëherë e kishte krijuar PROJEKTIN për kthimin e tyre andej nga edhe kishin ardhur. Studiuesi Gjerman prof. KLAUS STEINKE, për ardhjen e tyre e nxjerr këtë konstatim, Sipas burimeve Bizantine, depërtimi i SLLAVËVE në Perandorinë Romake të lindjes (Ballkani i sotëm) në fillim të shekullit VI, NUK ISHTE ASPAK PAQËSOR, këto burime vijnë në kundërshtim të plotë me tablot euforike e të dyshimta të SLLAVËVE PAQËSORËtë përhapur dikur nga HERDER”, në këtë vazhdë Kronisti Bizantin i shekullit X JOHAN SKILICE, Historianja Bizantine e shekujve XI-XII ANNA KOMNENA, pastaj Kronisti Raguzan FELIX PETANCHI, Studiuesi serb Dr. IVAN POPOVIĆ, Historiani Kroat MAURO ORBIN, Dijetari Fetar Kurd IDRIS BITLISI,  Murgu dhe Diplomati Slloven BENEDIKT KURIPEŠIĆ, janë ata që ardhjen Sllavëve në Ballkan e kanë përshkruar drejtë.

Beogradi qytet me PLISA

SLLAVËT kur në fillim të shekullit VI erdhën në SINGIDINUM, këtë qytet menjëherë filluan ta quajnë QYTET i BARDHË (BEO-GRAD), por jo siç thotë Historiografia e tyre në bazë të bedemeve të bardha të kalave, por në bazë të së vërtetës Historike se banorët e tij ishin të bardhë në pamje dhe se të gjithë ishin të veshur në të bardha, në radhë të parë me PLISA, mu ashtu si i kishin quajtur LATINËT DARDANO-ALBANËT e TROJËS kur ata kishin ardhur në LACIUM. Pra SLLAVËT pas pushtimeve, shumicës së vendbanimeve ia ndërronin emrat, shembull tjetër është SHKUPI, të cilin (sipas Dr. JOVAN Đ. MARKOVIĆ në librin “Gradovi Jugoslavije”, viti 1971, faqja 37) e pushtuan në vitin 695 pas Krishtit dhe menjëherë e quajtën nga SHKUPI në SKOPJE.

Si u sajuan SERBËT nga ORTODOKSËT

Ndarja e madhe e të krishterëve në dy pjesë kishte filluar qysh në vitin 395, atëherë kur edhe me të madhe ishin thyer hesapet brendapërbrenda Perandorisë ROMAKE, prandaj edhe si pasojë ishte krijuar ajo që do të quhej Perandoria e BIZANTIT, pra ndodhi ndarja nga KATOLICIZMI dhe u krijua së pari një RIT i RI, i cili do të shëndërrohet në një FE të RE që më vonë do të quhet FEJA ORTODOKSE, fe e cila ishte forcuar dhe kishte marrë hovin vendimtarë në kohën e Perandorit Dardan JUSTINIANI i PARË, derisa shtytja e madhe do t’i vinte me fillimin e ardhjes masive të SLLAVËVE në Gadishullin ILIRIK (sot Gadishulli Ballkanik), dhe e tëra kjo u finalizua me ndarjen zyrtare në vitin 1054. Nga ana e KATOLIKËVE i gjithë ky akt qysh në fillim ishte konsideruar si tradhëti, prandaj edhe me ardhjen e SLLAVËVE, Ortodoksët me automatizëm filluan të quaheshin SHËRBËTORË të TYRE (SERVUS), që më vonë për t’i ikur këtij zhargoni ofendues kjo pjesë do të shëndrroheshin në PRAVOSLLAVË, por pjesa josllave vazhduan të quhen ORTODOKSË, derisa nga popujt ROMAKË të gjithë së bashku mbetën të quhen SERVUS-SERBUS, fjalë nga e cila fare vonë DO TA KRIJOJNË emrin e tyre edhe vetë SERBËT.

Pra SERBËT (kupto, SLLAVËT) kur erdhën ishin të pafe dhe të pakulturë, prandaj edhe jetonin në mënyrë tejet primitive, për shumë shekuj nuk ishin të definuar si SERBË, thjesht nuk ekzistonin si të tillë, ata si SERVUS-SERBUS-SERBË ishin të përfshirë pra vetëm si pjesë e ORTODOKSËVE në përgjithësi,  për këtë arsye historia e këtij emri nuk mbyllet aq lehtë, Historiani dhe Filologu Serb STOJAN NOVAKOVIĆ, në librin e tij të vitit 1893, PRVI OSNOVI SLOVENSKE KNJIŽEVNOSTI MEĐU BALKANSKIM SLOVENIMA (Bazat e Para të Letërsisë Sllave në Mesin e Sllavëve të Ballkanit), e nxjerr një të dhënë “tronditëse” kur konstaton,  Nuk ka dyshim se ORTODOKSËT në përgjithësi janë ata që janë quajtur SERBË, sepse nuk kishte ETNI SERBE, thjeshtë as që ekzistonte ajo”, të cilën e thotë edhe Shkrimtari, Diplomati dhe anëtari i Akademisë Mbretërore Serbe LJUBOMIR NENADOVIĆ, i cili vitin 1887 deklaroi, Për një SERB është e rëndësishme të jetë VETËM i KRISHTERË ORTODOKS, dhe shkon aq larg sa fare NUK E DALLON FENË nga KOMBËSIA prandaj ai, SERB e KONSIDERON ÇDONJËRIN vetëm nga fakti  që është ORTODOKS”, e vërtetojnë këtë Udhpërshkruesi dhe Studiuesi Britanik EDWARD BROWN, Historiani Irlandez RICHARD ROBERT MADDEN dhe Israel NEWS, me përceptimin e fjalës  Latine SERVUS (SERBUS) që don të thotë SKLLAV (Shërbëtorë), nga i cili edhe doli varianti tjetër inkredibil”, SKLLAV-SKLLA-SHKJA-SHKA, derisa  në të njejtën vi është edhe Studiuesi dhe Shkrimtari Çek JOSEF HOLEČEK kur shkruan, “Emri SERB U KRIJUA DIKU PAS MESJETËS dhe nuk ka lidhje me këtë etni, prandaj edhe në fillim të shekullit XX një grup religjioz i fesë ORTODOKSE të Ballkanit e krijoi emrin SERB për ata që sot quhen të tillë, ai ishte emër kyç VETËM për ORTODOKSËT, e jo si përcaktim i ndonjë etnie, ka shumë të dhëna historike për këtë”, derisa për Diplomatin dhe Studiuesin Rus ALEKSANDAR GILJFERDING, “Deri në mesin e shekullit XIX, është vënë re se të gjitha kombet që e kishin FENË ORTODOKSE konsideroheshin SERBË”, dhe përfundimisht sipas tij, babai i Gjuhës Serbe VUK KARADŽIĆ ishte ai që në vitin 1834 e kishte detyruar  Poetin dhe Filozofin Serb të Malit të Zi PETAR PETROVIĆ NJEGOŠ ta sajojë  një etni të veçantë, ETNINË SERBE, prandaj edhe HISTORIA e kësaj etnie të re duhej fundekrye të FALSIFIKOHEJ, arsye për të cilën edhe ishte aq lehtë që SVETI SAVA, CAR DUSHANI, KNEZ LLAZARI, MILLOSH OBILIQI, STEFAN NEMANJA e të tjerë të shpalleshin SERBË vetëm nga fakti që ishin të përkatësisë fetare ORTODOKSE.

SLLAVËT (kupto, SERBËT e sotit) ndër të tjetra nuk e  dinin se si duheshin ndërtuar kullat, si duheshin ndërtuar shtëpitë e banimit, si duhej punuar toka e plleshme e gjithçka tjetër, që do të thotë se atje nga kishin ardhur nuk kishin pasur jetë të organizuar fare, vetëm pamja e tyre fizike i dallonte nga kafshët, prandaj edhe nga Fiset ILIRE u detyruan të mësojnë gjithçka, por fatkeqësisht nuk u ndalën së vazhduari me vetitë e tyre TË VRAZHDA, shembull më eklatant janë sjelljet e tyre të pandërprera shoviniste, okupuese e deri edhe SKAJSHMËRISHT GJENOCIDALE. Ata në fillim nuk e dinin se kush dhe çfarë ishte ZOTI, nuk e dinin se ç’ishin tempujt fetarë (KISHAT), atyre iu deshën rreth 300 vjet t’i  kuptonin vlerat univerzale të CIVILIZIMIT, sepse këto 300 vjet iu përmbajtën veseve të tyre, vese të cilat ishin shumë të prapambetura, ndër të tjera e kishin vetinë e larjeve të llogarive me zvetëninë e tyre mendore, i therrnin kuajt për t’ia pirë gjakun në kërkim të ndonjë paragjykimi bestytnorë, ose pluhurin e të posavdekurve të djegur e fusnin nëpër vorba dhe të njejtat i varrnin nëpër shteg-kryqet e vendbanimeve të tyre, në tendencën e larjeve të hesapeve me veten e tyre intuitive, gjë e cila ishte në kundërshtim të plotë me vlerat e cilitdo Civilizim. Atyre nuk i hynte fare në kokë as perfeksioni për ZOTIN, as pesha e simbolit të DIELLIT e as përgatitja e BUKËS, prandaj edhe i shpikën SHARJET e tyre të njohura, kështuqë kur e shanin ZOTIN, DIELLIN dhe BUKËN, në fakt e shanin ZOTIN, DIELLIN dhe BUKËN e SHQIPTARËVE të atëhershëm, e që në gjuhën e tyre i bie (me kërkim falje) JEBEM TI BOGA, JEBEM TI SUNCE dhe JEBEM TI HLEBA, e që etika e KULTURËS SHQIPTARE nuk e lejon përkthimin e tyre, dhe fatkeqësisht që nga atëherë edhe një pjesë jo e vogël e SHQIPTARËVE mësuan sharje të rënda, veti të cilën nuk e kishin pasur kurrë më parë.

Me ardhjen e tyre në gadishullin Ballkanik ata vështirë  e kishin të mësoheshin se SHQIPTARËT e atëhershëm, ishin fetarë tejmase të organizuar, në këtë drejtim te JUGOSLOVENSKI LEKSIKOGRAFSKI ZAVOD (Byroja Leksigografike Jugosllave), 1974,faqen 922 thuhet, SERBËT janë KRISTIANIZUAR tek në shekullin IX”, domethënë gati 300 vjet pas ardhjes së tyre, gjë e cila saktësohet mirë e mirë në librin e një grupi Autorësh Serbë, KOSOVO NEKAD I DANAS (Kosova Dikur dhe Sot), Beograd 1973, ku në faqet 399-404, pos sqarimeve të shumta ndër të tjera thuhet, “Patriarkana e PEJËS është ndërtuar në kohën e sundimit BIZANTIN, para ardhjes së SERBËVE”, poashtu edhe Etnologu dhe Gjeografi Serb, Akademiku MILENKO S. FILIPOVIĆ, në librin ETNIČKE PRILIKE U JUŽNOJ SRBIJI (Situata Etnike në Serbinë Jugore), faqen 396 konkludon, Në trevat e SERBISË JUGORE  (kështu quheshin me një emër edhe Kosova, edhe Maqedonia, edhe Lugina e Preshevës), qysh para ardhjes së SERBËVE, Krishterimi ishte i rrënjosur thellë, ekzistonte organizimi i fortë Kishtar me vende të shumta Episkopale (Stobi, Skupi, Ulpiana etj.)”, derisa nga ana tjetër te ENCIKLOPEDIJA JUGOSLAVIJE, 1984, faqen 206 thuhet, Krishterimi në KOSOVË ishte herët i pranishëm, hierarkia kishtare ekzistonte prej shekullit III (shumë kohë para ardhjes së SERBËVE) me Ipeshkvinë në ULPIANËGRAÇANICA e SOTIT gjendet në themelet e NJË KISHE MË TË VJETËR, në të cilën ka qenë selia e IPESHKËVISË së LIPJANIT KISHA e GRAÇANICËS është themeli i Bazilikës tripjesëshe të BIZANTIT të HERSHËM, në gërmadhat e së cilës Mbreti Serb UROSHI I (1243-1276) ka ndërtuar një KISHË të re”, fundja edhe ashtu thënia më e famshme e tyre ështëSTO PUTA PONOVLJENA LAZ POSTAJE ISTINA(Gënjeshtra e përsëritur njëqind herë bëhet e vërtetë), dhe në këtë drejtim boshti i falsifikimit gjigand të tyre ishte BETEJA e KOSOVËS, e cila është zhvilluar në vitin 1389, kinse në mes të SERBËVE dhe TURQËVE, por që ka qenë krejt ndryshe e qartëson Historiani Serb i shekullit XIX, anëtari i Akademisë së Arteve dhe Shkencave të Serbisë, ILARION JOVAN RUVARAC, “Histografia Serbe e trajton BETEJËN e KOSOVËS me terma që nuk kanë aspak baza të mirfillta historike”, poashtu edhe Historiani tjetër Serb Dr. MILADIN STEVANOVIĆ, i cili për gazetën VEČERNJE NOVOSTI të datës 25. 01. 2010 deklaroi, Vëllezërit DEJANOV dhe KRALJEVIQ MARKO me vëllain  ANDRIJASHIN ishinmarrëdhënie vazale me TURQIT, dhe as që patën dëshirë t’i bashkoheshin Princ LLAZARIT”,  derisa në anën tjetër Volumin 7 te PRILOZI I PROUČAVANJA NARODNE POEZIJE (Kontributi dhe Studimet e Poezisë Popullore), Beograd 1933, shkruhet, Deri në vitin 1500 nuk ka asnjë gjurmë SERBE në KOSOVË”, pra rreth një shekull e gjysmë më vonë se BETEJA e KOSOVËS, po edhe Shkenctari Francez  PHILIP MAJZER ka konkluduar, “BETEJA e KOSOVËS në vitin 1389 u zhvillua në trevat e ALBANISË”, pra Kosovën e ka quajtur SHQIPËRI e jo SERBI. Poashtu edhe Studiuesja Italiane ANNA di LLELIO ka konstatuar, “Në DRENICË kombi SHQIPTAR ka prodhuar një vijë heroike të luftëtarëve të lirisë, që nga MILOSH KOPILIQI e deri te ADEM JASHARI”, gjithashtu edhe Humanisti Raguzan FELIX PETANCHI, ishte i të njejtës vi, kur MILOSH KOPILIQIN e quan Princ ILIR,  po  edhe Studiuesi më i madh Bizantin i shekullit XV LAONIK HALKOKONDIL dhe Antropologia, Gjeografja, Linguistja dhe Arkeologia Skoceze MARGARET HASLUCK, të gjithë heronjtë që e kanë mbrojtur KOSOVËN e atëhershme, në mesin e tyre edhe Princ LLAZARIN,  i nxjerrin të kenë qenë SHQIPTARË e assesi jo SERBË.

Edhe një ngjarje tjetër e madhe që patjetër duhet të potencohet, e ashtuquajtura KRYENGRITJA e PARË SERBE (1804-1813), Historianët Serbë MILORAD BOŠNJAK dhe SLOBODAN JAKOVLJEVIĆ, në librin e tyre KARAĐORĐEVIĆI-SAKRIVENA ISTORIJA (Karagjorgjeviqët - Historia e Fshehur) 2006, shkruanë këtë, Gjyshi nga babai i KARAĐORĐE PETROVIĆ-it, udhëheqësit të KRYENGRITJES SË PARË SERBE, ISHTE SHQIPTAR dhe quhej GJIN MARASH KELMENDI . . . MBRETI PETAR (Kralj Petri), nipi i KARAĐORĐE-s   e dinte mirë  se kush ishin paraardhësit e tij”, botuesi i këtij libri është Shtëpia botuese LIO nga GORNJI MILANOVCI (Serbia e mesme), ku janë publikuar DOKUMENTE, DORËSHKRIME dhe KORRESPONDENCA të ndryshme të cilat dëshmojnë se origjina e KARAĐORĐEVIĆ-ëve rrjedh nga Fisi KELMEND me prejardhje nga rrethina e SHKODRËS, autorët e librit thirren në GLASNIK ZEMALJSKOG MUZEJA BOSNE I HERCEGOVINE (Ditari Vendor i Bosnë-Hercegovinës), viti 1910 Nr. 22, ku theksohet se rreth 500 familje SHQIPTARE të Fisit KELMEND, gjatë tërheqjes së trupave Austriake kishin ardhur dhe ishin vendosur në rrethinën e RUDNIKUT (Serbia qendrore)  rreth vitit 1737, edhe Historiani  dhe ish Profesori i Universitetit të BEOGRADIT JOVAN TOMIĆ, shok i ngushtë i Mbretit PETRI I PARË - KARAĐORĐEVIĆ (Kralj Petri), para studentëve të tij gjithnjë e kishte potencuar  përkatësinë e KARAĐORĐEVIĆ-ëve nga Fisi Shqiptar i KELMENDËVE, po edhe Publicisti Kroat MIROSLAV KUSKUNOVIĆ, në gazetën JUTARNJI LIST Zagrebit (23. 10. 2006) ka deklaruar, KARAĐORĐEVIĆ-ët janë me prejardhje KATOLIKE SHQIPTARE”, për dëshmi tjetër bindëse duhet të merret gjithashtu edhe një fakt shumë interesant, akti i ndyrë i Knjazit Serb MILOŠ OBRENOVIĆ, kur pas tradhëtisë së madhe që ia kishte bërë KARAĐORĐE PETROVIĆ-it, kokën e tij të prerë ia kishte dërguar Pashait Turk në Beograd. Përfundimi është se kjo Kryengritje mund të ishte gjithçka tjetër por jo Kryengritje Serbe, prandaj edhe Historiani Serb DRAGUTIN DRAGIŠA LAPČEVIĆ, në librin e tij RAT I SRPSKA SOCIJAL-DEMOKRATIJA (Lufta dhe Social-Demokracia Serbe) të vitit 1925, përmes kryengritësve në rrethimin e BEOGRADIT e nxjerr një TË VËRTETË TJETËR nga E VËRTETA Serbe, “Në vitin 1806 BRITMAT E VËRSULJES NË BEDEMET e BEOGRADIT JANË DËGJUAR NË GJUHËN SHQIPE”, dhe duke u ndërlidhur me vendimet e KONGRESIT të BERLINIT (viti 1878), që bindshëm e kishte ndryshuar pëqindjen e SHQIPTARËVE nëpër gjithë SERBINË, vihet te përfundimi se e ashtuquajtura kryengritje e dytë Serbe (1815) në fakt ishte kryengritja e parë e tyre, natyrisht pa i ikur variantit e së quajturi KRYENGRITJE VETËM ORTODOKSE nga shkaku që SERBËT akoma ishin të padefinuar si ETNITET, sepse atë po e udhëhiqte pikërisht ai që e kishte vrarë KARAĐORĐE-n,  dhe gjithçka mund të qartësohet me faktin se në vitin 1816 KARAĐORĐE PETROVIĆ iu bashkua lëvizjes ARVANITE në GREQI, në përgatitjen e luftës kundër Perandorisë Osmane, domethënë ai e dinte saktë se për çka dhe për kend po luftonte.

Sa SHQIPTARË e sa SERBË e GREKË kishte në vitin 1844

Në këtë drejtim edhe një sqarim plotësues shumë domethënës, Historiani dhe Shkrimtari Irlandez RICHARD ROBERT MADDEN, në librin e tij të vitit 1844, THE TURKISH EMPIRE IN ITS RELATIONS WITH CHRISTIANITY AND CIVILIZATION (Perandoria Turke në Marëdhëniet e Saja me Krishterimin dhe Civilizimin), mbështetur në ANNUAIRE DIPLOMATIQUE ET STATISTIQUE FRANÇAISE (Drejtoria Diplomatike dhe e Statistikave Franceze), që në atë kohë njihej për saktësinë e jashtëzakonshme të të dhënave të saja, pas rradhitjes së fakteve të shumta,faqen 523 finalizoi se e gjithë Perandoria Otomane në vitin 1844 kishte 36 600 000 banorë (në Europë 15 500 000, në Azi 16 060 000 dhe në Afrikë 5 050 000), prej të cilëve të parët në numër ishin TURQIT (10 700 000), të dytët SHQIPTARËT (5 700 000), me gjithë faktin se një pjesë e tyre numroheshin si THRRAKAS, të tretët EGJIPTASIT (3 350 000), të katërtët BULLGARËT (3 000 000), derisa SERBËT, të cilët i ka quajtur SERVË (Servus), ishin hiç më tepër se NJË MILION, nga ana tjetër edhe në atë pak GREQI që padrejtësisht ishte krijuar nga fuqitë e mëdha trembëdhjet vjet më herët kishte rreth 700 000 banorë, 90% e të të cilëve siç u tha më parë ishin ARVANITAS, që i bie se numri i SHQIPTARËVE në gjitha trojet e tyre ishte 6 300 000, në krahasim me SERBËT me më pak se NJË MILION dhe GREKËT e sapokrijuar me rreth vetëm 100 000.

Si e panë të tjerët EGËRSINË e TYRE

Themeluesi i parë i Armatës së Kuqe, njëkohësisht edhe Revolucionari dhe Teoricienti Rus me prejardhje Hebraike, përndryshe personaliteti i famshëm botëror LEON TROTSKY, i cili për gazetën Ruse KIEVSKAJA MISL, të datës 23. 12. 1912 shkroi, ”Në afërsi të SHKUPIT shumë ushtarë SERBË mu lavdëruan se nuk e dinin se sa koka SHQIPTARËSH kishin prerë, dhe çudia më e madhe është se e gjitha kjo është fare e zakonshme për ta, për këtë arsye nuk isha në gjendje ta duroja edhe mëtej këtë atmosferë, prandaj edhe ika për të mos i dëgjuar britmat e tmerrshme të SHQIPTARËVE për ndihmë, vetëdija morale për të parë me sy se si bëheshin gjërat e tilla u fundos përfundimisht, tashmë më  mbeti vetëm një dëshirë, të largohem sa më parë nga ky vend”, gjatë Luftrave Ballkanike të viteve 1912-1913, ushtria SERBE bëri kërdi të madhe kundër popullatës SHQIPTARE të pambrojtur, ishte gazeta Daneze RIGET ajo që raportoi gjërësisht për ngjarjet e asaj kohe, korespondenti i saj FRITZ MAGNUSSEN, edhe pse  i njohur për simpatinë e tij PRO-SERBE raportoi,  Aktivitetet ushtarake SERBE në Maqedoni kanë marrë një karakter shfarosës kundër popullatës SHQIPTARE, ushtria po e bënë një luftë të papërshkrueshme dhe mizore, sipas Oficerëve dhe ushtarëve, rreth 3000 SHQIPTARË u therrën rajonin midis KUMANOVËS dhe SHKUPIT dhe rreth 5000 në afërsi të PRISHTINËS, fshatrat SHQIPTARE ishin të rrethuara dhe në zjarr, më pas banorët u ndoqën nga shtëpitë e tyre dhe U PUSHKATUAN SI MINJË, vetë ushtarët SERBË të kënaqur, më treguan se si e kishin kryer përndjekjen. Edhe në SHKUP është njësoj, nga një gjykatë ushtarake dje u dënuan me vdekje dhe menjëherë u pushkatuan 36 SHQIPTARË, asnjë ditë nuk kalon pa i  çuar SHQIPTARËT drejt vdekjes në mënyrën më barbare, lumi (Vardari) në rrjedhën e sipërme është plotë me kufoma, ekspedita ndjekëse ndodhin çdo ditë në fshatrat përreth, dje një oficer SERB më ftoi të marr pjesë në një ndjekje të tillë dhe mburrej se si disa ditë më parë i kishte  dërguar në vdekje nëntë SHQIPTARË me vetë duart e tija”. Ndërkaq gazeta e Zagrebit HRVATSKE NOVOSTI shkroi, Çudi e madhe?! SERBËT jo vetëm në kohën e luftimeve kur bënë aq shumë çudira mbi SHQIPTARËT e KOSOVËS kur edhe e gjithë bota u neverit, por edhe sot pas vendimeve të KONFERENCËS së LONDRËS, kudo që arrijnë, vrasin, presin, burgosin, dhunojnë e plaçkisin popullsinë e pafajshme, vetëm e vetëm se janë SHQIPTARË”.

Për shpirtin shoven të reparteve SERBE të vdekjes, kanë shkruar edhe vetë SERBËT. Në gazetën Serbe RADNIČKE NOVINE Nr. 212, Beograd 9 tetor 1912, një ushtarak Serb, në një letër të publikuar për masakrat serbe në LUMË ndër të tjera informoi, ”...Mund të them se këtu ndodhin gjëra të lemeritshme, rrënqethem nga e gjitha kjo dhe gjithnjë e pyes veten, vallë është e mundur që njeriu të jetë kaq barbar dhe të bëjë kështu, kjo është e tmerrshme, e llahtarshme... Nuk guxoj të shkruaj gjerësisht, mund të them se LUMA nuk ekziston më, gjithçka është shndërruar në kufoma, në hi e pluhur, kishte fshatra me nga 100-150-200 shtëpi në të cilat nuk ngeli apsolutisht askush i gjallë, i mblidhnin tube-tubë 40 deri 50 njerëz, dhe ashtu si ishin grumbull i therrnin të gjithë me thika”. Po në gazetën RADNIČKE NOVINE Tetoritvitit 1913, socialdemokrati Serb DIMITRIJE TUCOVIĆ, për masakrat e ushtrisë SERBE, ndër të tjera shkroi, ”Kur trupat SERBE shkatërruan fshatin TOPOJAN (krahina e LUMËS) aty s´kishte burra, oficerët rezervë morën urdhëra nga njëfarë kapiteni JURIŠIĆ ta djegin fshatin dhe t’i therrnin me thika të gjithë, për dy orë u vranë rreth 500 shpirtëra... Nga ana tjetër këta SHQIPTARË të EGËR ushtarët tanë të zënë rob i çarmatosnin dhe i lëshonin, kurse USHTRIA JONË E KULTURUAR e shekullit XX po I VRETË EDHE FËMIJTË E TYRE”.

Me veprime dhe ndjenja të tilla kundër SHQIPTARËVE ata nuk janë ndalur kurrë, ndër shumë të tjerë e ka shprehur këtë në datën 12. Shtator të vitit 1941  edhe një Gjeneral i tyre, LJUBO NOVAKOVIĆ, me kërcënimin çetnik, Në SANXHAK, në DUKAGJIN dhe në FUSHË-KOSOVË nuk do të mbetet asnjë PLIS i BARDHË, as edhe për farë, Lumenjtë SITNICA e LLAPI dy muaj do të bartin koka SHQIPTARËSH”, megjithatë ky Gjeneral çetnik duhet të falemnderohet për diçka, që ka treguar qartë se në vitin 1941 shumica e popullsisë në  SANXHAK ka qenë SHQIPTARE. SERBËVE nuk i kanë munguar as edhe ndjenjat  deri në fund POSHTRUESE ndaj SHQIPTARËVE, Letrari dhe ish-Kryetari i Këshillit të Ministrave të Qeverisë Serbe gjatë vitit 1913 VLADAN ĐORĐEVIĆ, në librin e tij ARNAUTI I VELIKE SILE (Shqiptarët dhe Fuqitë e Mëdha), Beograd 1913, në faqet 47, 102 , 113 dhe 121 ndër të tjera ka shkruar, SHQIPTARËT janë të rrëgjuar, janë krijesa që posedojnë VETI CIGANËSH, ata të përkujtojnë njerëzit primitivë të periudhës parahistorike, të cilët nga frika prej bishave të egra KANË FJETUR NËPËR DRUNJË, dhe për të mos u rrëzuar, ME BISHTAT E TYRE JANË LIDHUR PËR DEGËT E DRUNJËVEAta janë TROGLODITË (Njerëz primitiv të kohës së Gurit), njerëz që sot e kësaj dite banojnë nëpër shpella, ME DHËMBË BISHASH TË EGRA dhe jetojnë të zvetënuar… Këta njerëz NUK E DINË SE Ç’ËSHTË KRIPA dhe PËR SHEQERIN KUJTOJNË SE ËSHTË DËBORË”, derisa të njejtit përgjigjja idirekte i vjen shtatë vjet më vonë (1920) nga Shkrimtarja dhe Antropologia Britanike Miss EDITH DURHAM, në Librin e saj TWENTY YEARS OF BALKAN TANGLED (Njëzet vitet e Rrëmujës Ballaknike), kur shkroi,  Në PODGORICË takova karrocierin SHQIPTAR Shahinin i cili më mori me vete, SHTËPIA E TIJ KISHTE NJË KONTRAST TË MADH ME SHTËPITË MALAZEZE, ATY ÇDO GJË SHËNDRISTE DHE RRINTE PËR MREKULLI në vend të vetë, sepse SHQIPTARI KA SHPIRT ARTISTI, gjë që MALAZEZIT PLOTËSISHT I MUNGON”, në anën tjetër Poeti i madh Shqiptar At GJERGJ FISHTA në një Konference shkrimtarësh në ROMË, ku kishte marrur pjesë pikërisht edhe po ky VLADAN ĐORĐEVIĆ, kur të gjithë ishin ulur për të filluar Konferencën, vetëm ai kishte mbetur në këmbë, dhe drejtuesi i seancës e kishte pyetur menjiherë, ZOTËRI A KENI KARRIGË, përgjegjja e FISHTES kishte qenë, KARRIGËN E KAM POR NUK KA VRIMË KU TA FUS BISHTIN, drejtuesi tani çuditshëm e kishte pyetur së dyti, CILIN BISHT, dhe FISHTA ia kishte kthyer,  BISHTIN    E  KEMI  NE  SHQIPTARËT  PËR    CILIN  KA  SHKRUAR  KY SHKRIMTAR SERB KËTU, drjetuesi sërish, JU LUTEM ZOTËRI MOS BËNI SHAKA, FISHTA prap ia kishte kthyer, NUK PO BËJ ASPAK SHAKA, KY SERB OSE DO TA GJEJ BISHTIN E SHQIPTARËVE PËR TË CILIN KA SHKRUAR OSE LE TË DALË PËRJASHTA I TURPËRUAR, gjë që pak më vonë Shkrimtari dhe ish-Kryeministri Serb ishte detyruar të largohej nga organizatorët.

Tjetërsimi i identitetit

Tendencat për falsifikimin e HISTORISË së SHQIPTARËVE nuk u ndalën deri edhe në ditët tona, u tentua edhe me metodat më çnjerëzore, njëra nga ato ishte edhe tjetërismi i dhunshëm i identitetit, e që fatkeqësisht pati jo pak suskes, në fillim të shekullit XIX, falë elementëve GJERMANË, BRITANIKË, FRANCEZË dhe sigurisht edhe RUSË, u trillua KOMBI GREK i cili në 70% u krijua nga ARVANITËT ORTODOKSË, pastaj ka mesi i shekullit XX u trillua KOMBI Sllavo-MAQEDONAS ku u përfshi një pjesë e madhe e SHQIPTARËVE ORTODOKS, derisa në regjistrimin e vitit 1981 të ish-Jugosllavisë, në MAQEDONI u improvizua KOMBI MUHAMEDAN për SHQIPTARËT e konfesionit ISLAM, kurse në MAL të ZI u tentua dhe deri diku u arrit sukses me krijimin e KOMBIT MALESOR (Malsorë), derisa në disa faza ndodhi TURQIZIMI me kushtin (dhunën) e shkuarjes (shpërnguljes) në TURQI, e deri edhe në kohën më të re përmes disa shqiptarëveme tendencën për trillimin e KOMBIT KOSOVAR. Nuk ka asnjë dilemë se në kohën e ish-Jugosllavisë do të tentohej edhe me variantin e fundit, tjetërsimin në përkatësi ROME, po të mos ishte RACA si pengesë e pakalueshme, sigurisht pa e harruar këtu edhe KOMBIN JUGOSLLAV, derisa në anën tjetër në dokumenta personale për mbiemër të familjeve, SHQIPTARËT detyroheshin të mbanin emrin e gjyshit të fundit të vdekur, të cilët zakonisht ishin emra fetar islamik apo të krishterë, pra me çdo kusht duheshin eliminuar mbiemrat tradicional SHQIPTARË, kurse veçuar nga këto në vitin 168 para Krishtit, ROMAKËT si pasojë e leximit të shkronjës S me intonimin e shkronjës Z në rrokjet e fundit të fjalëve të Gjuhës Latine, emër-emërtimin MALSI (MALZI) e përkthyen në MONTE NEGRO, prandaj edhe në vitin 1348 sipas burimeve Italiane nga përkthimi tjetër prej Latinishtes në gjuhët Sllave doli të lindë emërtimi CRNA GORA (Mali i Zi), emër të cilin e ka sot jo më pak se një shtet i tërë, pra vazhdimësia ishte MALSI - MALZI – MAL I ZI - MONTE NEGRO - CRNA GORA.

“POPUJT HYJNORË”

Pikërisht SERBËT po në këtë rast edhe GREKËT janë ata që e kanë shpallur veten e tyre si POPUJ HYJNORË, i konsideruari baba i kombit Serb Akademiku DOBRICA ĆOSIĆ e ka thënë hapur se ndër të tjera, “Edhe GËNJESHTRA është ajo që e ka mbajtur gjallë popullin SERB”, poashtu edhe Historiania dhe Drejtoresha e Institutit ISTORIJSKI ARHIV BEOGRADA (Arkivi Historik i Beogradit) BRANKA PRPA,vitin 2012 për TV B92 deklaroi, Është praktikë që në SERBI HISTORIA SHPESH TË FALSIFIKOHET, mosnjohja e Historisë vetanake i fshehë faktet historike”, edhe Etnografi dhe Shkrimtari Serb MILAN MILIČEVIĆ vitin 1871 ishte fare decidiv, Pasardhësit tanë nuk munden ta dinë të vërtetën tonë sepse ne nuk po ua tregojmë, po gënjejmë për ta mashtruar vetëveten dhe për ta fshehur mjerimin tonë. GËNJESHTRA ËSHTË VIZIONI SERB I PATRIOTIZMIT SEPSE ATË E KANË EDHE TË LINDUR”, por Presidentja e Komitetit të Helsinkit për të Drejtat e Njeriut në SERBI dhe ish-diplomatja Serbe SONJA BISERKO, ishte më decidivja kur për Revistën Kroate VIJENAC deklaroi, “E GJITHË HISTORIA  SERBE ËSHTË NJË GËNJESHTËR E MADHE”, derisa ish-kryeministri Serb NIKOLA PAŠIĆ ka shkuar deri aty sa edhe të urdhërojë, “Lerini SHQIPTARËT të na shajnë sa të duan por kurrsesi mos i lejoni të punojnë kundër nesh”. Të dy këta popuj, edhe SERBËT edhe GREKËT, egzistencën e mitevetë tyre kurrsesi nuk kanë mundur ta argumentojnë edhe përmes gjuhëve të tyre, sepse që të dyja janë gjuhë të vonshme, sidomos ajo që quhet GREQISHTJA e RE, derisa në anën tjetër dihet se MITET patjetër krijohen nga GJUHËT PËRKATËSE, prandaj edhe pikërisht vjetërsia e gjuhës është ajo që e konfirmon ekzistencën e MITIT, Historiani Anglez NOEL MACOLM (viti 2000) e thotë qartë këtë kur konstaton, Historianët dhe Shkrimtarët SERBË njihen si tjetërsues të shumicës së MITEVE”, derisa perdusiteti i tyre shkon aq larg sa do t’ua dëgjosh edhe arrogancën shpirtërorë në hyjnësinë e tyre se TË PARËT JANË GREKËT (kupto, EDHE SERBËT) E PASTAJ VIJNË NJERËZIT, pa menduar se genuizimi do t’u vijë nga një luftëtar KROAT (Lun Terzić Nikolić), që gjatë luftës në Kroaci kishte vrarë 145 SERBË (kupto, OKUPATORË) me arsyetimin e thjeshtë të tij se ATA NUK ISHIN NJERËZ POR ISHIN SERBË. Në këtë drejtim nuk mbeten prapa as SLLAVO-MAQEDONASIT, të cilët janë në rrugë t’ia kalojnë dy të parëve, së pari me trillimin e gjuhës së tyre, pastaj me ngritje të shumta të busteve dhe statujave të mëdha deri edhe në 40 metra (Aleksandri i Madh Leka), të kishave të stilizuara e gjithçka tjetër, vetëm e vetëm për ta improvizuar lidhjen e tyre me MAQEDONASIT e LASHTË. E gjitha kjo është një kopje e plotë e punës së mëhershme të GREKËVE, të cilët improvizimet për kinse lidhjet e tyre me HELENIZMIN i kryen para 170-180 vjetësh, por për dallim këtë punë ata e bënë me ndihmën e madhe financiare të Monarkut të BAVARISË LUDOVIKU i PARË, punë e cila ka filluar të dalë e dështuar gjithashtu, gjë të cilën së fundi e qartëson edhe vetë Bizantologia e famshme Greke dhe Europiane prof. HELENE GLYKATZI AHRWEILER kur thotë, “GREKËT përfundimisht duhet të ndalen së thënuri se janë HELENË”.

PRANDAJ

mbështetje të forcës së argumentit, patjetër duhet t’i referohemi Studiuesit Austriak MAXIMILIAN  LAMBERTZ,  me thënien e tij fund e krye TË DREJTË seHISTORIA E VËRTETË E NJERËZIMIT DO TË SHKRUHET VETËM ATËHERË KUR SHQIPTARËT DO TË MARRIN PJESË NË PËRPILIMIN E SAJ”, dhe për të plotësuar gjithçka na ndihmon Shkrimtarja dhe Antropologia Britanike Miss EDITH DURHAM, si njohëse jashtëzakonisht e mirë e gjithë popujve të Ballkanit, kur ka thënë, SHQIPTARËT janë RACA e VETME në Ballkan që GJITHMONË e THONË të VËRTETËN”.

Pra që nga shkronja e parë fare argumentueshëm u pa GËNJESHTRA e HISTORISË SERBE, përkatësisht asaj SLLAVE, poshtë së cilës ndodhet ajo E VËRTETA, ajo e cila shumë shpejtë do të dalë në dritë, e cila edhe është BOSHTI I MBARË HISTORISË SË NJERËZIMIT, dha ajo është HISTORIA PELLAZGO-DARDANO-ILIRO-SHQIPTARE.



(Vota: 21 . Mesatare: 4.5/5)

Komentoni
Emri:
Emaili:
Kodi i sigurise:
Titulli:
Komenti:

Publikime te tjera ne kete kategori: