E marte, 28.06.2022, 01:53 PM (GMT+1)

Kulturë

Albert Zholi: Në dhomën nr. 6 të një shtëpie publike

E marte, 31.03.2009, 05:27 PM


Tregim

Albert Zholi

NË DHOMËN NR-6-TË TË NJË SHTËPIE PUBLIKE
 
Ajo ishte shtëpia më me zë në Athinë, ku vajzat vendase e të huaja, shisnin trupin nëpër epshe meshkujsh trup nxehtë e xhepa plotë. Zakonisht e preferonin turistët e ardhur s’dihej nga, por edhe vendasit që mbanin kollaro, çanta e syze optike mode.
Muret ngjyrë rozë e perdet ngjyrë trupi i përkëdhelnin shikimet e kalimtarëve e I bënin më enigmatikë bukuritë që fshiheshin brenda atyre mureve e atyre perdeve .
Vetëm po të përballeshe me sportelet e regjistrimit, mund të shfletoje albumin e ditës e të shihje lloj-lloj femrash me të hyrat e të dalat trupore, të lakuriqta a me veshja të pangjyra, që prisnin e përcillnin trup nxehtët xhepaplotë.
Aty hyri edhe Sofakliu, i porsaardhuri nga Amerika, pas katërmbëdhjetë vjetësh.
- Te kjo! – i tha ia pronares, duke treguar fotografinë e një vajze flokëverdhë.
- Paskeni shije zotni- foli pronarja, një grua rreth të dyzetave, por e mbajtur, siç ia donte vendi i punës.
- Ai nuk u përgjigj .
- Është dyfishi i çmimit tek ajo vajzë. Sa përfundoi analizat, është e paprekur nga mashkull, sorkadhe mali nga Shqipëria – vazhdoi të fliste ajo, duke i bërë reklamë mallit të saj.
- Ai ndjeu t’i goditej gjoksi nga brenda dhe fytyra i mori tjetër ngjyrë. U befasua nga fjalët e pronares, sidomos kur dëgjoi “ sorkadhe mali nga Shqipëria”.
- E pranoi çmimin pa e gjykuar dhe, ashtu në heshtje, u drejtua për nga dhoma me numrin 6-të.
- Iu duk sikur dera iu çel vetë dhe ai hyri. I vuri shpatullat derës dhe mbeti ashtu pa guxuar t’i ngrinte sytë deri tek krevati ku gjendej sorkadhja shqiptare. Ndjesi të cuditëshme po ndjente, që nuk e kishte ndjerë kurrë, donte të medonte diçka të bukur e pastaj t’i ngrinte sytë, por truri nuk i tregonte asgjë. Vetëm gjoksi i goditej nga brenda si me tokmak metalik.
- Edhe “ sorkadhja”, nuk pipëtinte, aty mbi krevat, në pritje të atijë çasti të tmerrshëm, ajo kish qarë e kish qarë, deri sa i ishin mbaruar lotët dhe fryma bashkë me lotët e nuk ndjehej se ishte e gjallë.
- “ Sillu mirë, i kish thënë pronarja “, meshkujt duan t’i lëpish me lajka. Nuk është ndonjë punë e rëndë. Do të mësohesh .Do të mësohesh e do të bëhesh e pasur ...”
- Ajo kish qarë gjithë natën, e tashti priste në heshtje ankthi të vinte mashkulli i parë e të niste punën. ” Si tek ai filmi që na shfaqën mbrëmë ...Edhe unë ashtu do të bëhem ? Si ato? Unë shihja filmin e qaja, qaja mbytur se... Po edhe ato si mua kanë qarë ?! Vajza fatkeqe me nënë e baba ? Po vëllezër kanë ? S’u dihet fati ? Deri sa kanë ardhur këtu, janë pa fat si unë. Edhe vëlla mbase nuk kanë ?! Vëllai nuk do i linte. Vëllai është vëlla. O zot ku më solle ?! Ç’tu bëj prindërve, i sëmuri, meraku i vëllait edhe fryma e tyre u rëndon. As para për bukë nuk kanë, pa le për ilaçe ?! Eh, ku s’të shpie halli. Edhe në derën e hasmit të shpie”.
Kishte menduar e menduar duke qarë, deri tek ai mëngjes, sa u hap dera e hyri njeriu i parë ...
-Oh, ku është ai ?- dëgjoi ai një zë. I vinte nga brenda gjoksit apo nga jashtë tijë ai zë vajze ?! Mos ishte rritur brenda tijë ai zë e tashti kish dalë nga ku qe fshehur ?! Nuk mundi më të priste në atë ankth ?! Përballë tijë ishte shtrirë një femër. Ai ngriti sytë. Sorkadhja e fotografisë rrinte gjysmë shtrirë me flokët e verdhë mbi sy e palëvizur, si një pikturë klasike.
-Nga jeni ?,- e pyeti ai pa lëvizur nga vendi, ku qe mbërthyer.Vajza u drodh kur dëgjoi t’i flisnin në gjuhën e saj dhe zëri i doli si pa ndjerë.
-Nga Shqipëria ! Qenka e tmerrëshme, dhe kjo më duhej !- mendoi pa i ngritur sytë.
-Nga cili vend i Shqipërisë ? – pyeti Sofokliu, pa i thënë që ai e dinte pa hyrë se ajo ishte nga Shqipëria, ndaj i foli në gjuhën e saj.
-Nga fshati...i qytetit...(dhe ajo i tha emrin e fshatit) .
-E kujt je nga ai fshat? – pyeti ai rrëmbimthi.
-E Aristidhit,ee...
-Mos! Mos fol-bërtiti ai. Ti je motra ime Antoneta.
U përkul në shtratin e saj dhe e mbështolli në gjoks, duke qarë me dhimbje, me klithma shpirti.
-Vëllaaii !!- lëshoi zërin ajo dhe u lëshua pa ndjenja në gjoksin e tij.
 
***

Kur u arratis nga Shqipëria ishte vetëm tetëmbëdhjetë vjeç. Kufirin e kaloi siç e kalonin zakonisht moshatarët e tij “plangprishës”. E ajo udhë kishte vetëm ikje. Një ikje e paharruar pa kthim. U aratis. Në shtëpi la nënën , babanë dhe një motër të vogël, që akoma nuk i kishte mbushur të katër-vjetët. Puthi motrën në gjumë e iku. Antoneta buzëqeshi, e iu duk se i foli : “ vëllai”, me një “ i” të zgjatur përkëdheljeje.
Antoneta e donte shumë të vëllanë. “ Do t’i them vëllait”, u mburrej ajo shoqeve, kur ndonjëra i shkulte gërshetat e verdha. Edhe kur zemërohej me të jatin e të jëmën u thoshte: “ Kam vëllain unë”. Dhe qysh kur e kuptoi se ishte motra e vëllait, flinte për herë me të. Nuk e zinte gjumi pa i ngatërruar gishtat nëpër flokët e tij. Dhe sa herë ikte herët për në punë, ai i hiqte ngadalë dockat e vogla nga flokët dhe e puthte lehtë. Ajo qeshte si në ëndërr, apo diç ndjente dhe fliste: “ vëllai...”
Ajo buzëqeshje gjumi dhe ai zë ëndrre, nuk iu nda atijë në të gjithë vitet e ikjes. Donte ta ëndërronte motrën të rritur, por ajo i delte para syve ashtu e vogël, me dy gërshetat e verdha dhe mëngjeseve i bëhej sikur dëgjonte atë zë e parpë atë zë: “ vëllai...”

***

Dhe pas katërmbëdhjetë vjetësh, malli i përplasi në dhomën me numër 6-të, në atë shtëpi publike të Athinës.
Dhe ajo mbeti ashtu siç ishte “ Sorkadhe mali, motra e vëllait të ikur. E vëllait të ardhur nga zëri i saj i pashuar: “ vëllai...!!”



(Vota: 2 . Mesatare: 3/5)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora