Zemra Shqiptare

  http://www.zemrashqiptare.net/


Gabriela Marie Milton, Virginia Mateiaș: Fjalë të zjarrta

| E hene, 02.05.2022, 04:37 PM |


Gabriela Marie Milton

Virginia Mateiaș

CUVINTE DE FOC

FJALË TË ZJARRTA

Lumea se citeşte cel mai bine în sufletul poeţilor.                           

Bota më së miri lexohet në shpirtin e poetëve.

Copyright@Gabriela Marie Milton-Virginia Mateiaș-2022


BIBLIOTECA

                    Literatura română

Redaktor/ Redactor: Lucian Gruia

Recenzent/ Recenzent: Daniel Marian

Lektor/ Lector: Adriana Tabacu

Kopertina/ Coperta: Andra M. Balaci

Redaktura teknike/Tehnoredactare:

Alban Voka

Cartea apare în colaborare cu Uniunea Culturală a Albanezilor din România

BibliotecaNaţională a României

821.136.2-7

Gabriela Marie Milton/Virginia Mateiaș

Cuvinte de foc=Fjalët e zjarrta

-Traducere în albaneză BakiYmeri.

– Amanda Edit, 2022. - (Biblioteca Literatura Română)

1. Ymeri, Baki (trad /pref.)

                    ISBN:978-609-9832-22-35

GABRIELA MARIE MILTON

VIRGINIA MATEIAS

Përkthimi dhe parathënia: Baki Ymeri

Amanda Edit

Bukuresht (2022) Bucureşti

DARUL DOMNULUI PENTRU MINTE, INIMĂ ȘI SUFLET

Aduc această carte cititorilor cu plăcerea profundă de a fi găsit, ca editor și traducător, o poezie excepțională în versurile a două scriitoare de valoare. Cuvinte care ard, este oselecție de poezie scrisă de Virginia Mateiaș, autor româno-canadian, și de poeta americană, Gabriela Marie Milton. Versurile Gabrielei Marie Milton sunt traduse în limba română de Virginia Mateiaș. Ele au fost publicate în limba engleză în colecția de poezie Passions: Love Poems and Other Writings (Vita Brevis press,2020).  Traducerea în albaneză îmi aparține.

Am crezut întotdeauna că poezia este cheia universului, expresia frumosului, a libertății și a miracolului. Poezia celor două autoare, cheie a sufletelor mari, îmi întărește această credință. Dar să le luăm pe rând: Virginia Mateiaș este autoarea a două volume de poezie: In the Shadow of the Angel, o ediție bilingvă română-engleză, apărută la editura ASLRQ din Montreal, în 2019, și Persistența Memoriei, apărută la editura Sfinx, în 2000. Poezia ei este publicată în reviste și ziare din România, Canada și SUA. Luna această, autoarea a finalizat primul ei roman destinat copiilor, GreenlandOZ. Timp de douăzeci și unu de ani, Virginia Mateiaș lucrează în presa scrisă și vorbită din România și din Canada, ca redactor și realizator de emisiuni culturale: Radio Minisat din Târgoviște, ziarul Pages Roumaines din Canada.

Mircea Horia Simionescu scria în prefața volumului de debut al poetei: ”Virginia Mateiaș- ziarist de clasă, înzestrat cu o bună disciplină cărturărească, n-a rezistat ispitei de a pune o semnătură de prezență și înregistrul poetic. Setea de concret, căutările formulei magice menite să confere sens gestului poetic cotidian, coexistă cu dorul pentru misterul spațiilor vibrând în umbra pomului biblic. Virginia Mateias este o poetă autentică, spirituală, risipitoare de curcubee și de cristale multicolore.”

Cronicarul Mircea Gheorghe a apreciat poezia Virginiei ca fiind: “elegiacă, rafinată și de o mare sensiblitate.”Paginile scrise de Virgina miros a frumusețe, maternitate, busuioc și a om îndrăgostit. Versurile poetei sunt străbătute în multe locuri de filozofia vieții și a divinului: Tatăl meu din ceruri/ Tatăl meu din pământ/ Între viață șimoarte vreau să știu: / A cui sunt?

“În câteva poeme apare imaginea cuplului primordial, Adam și Eva. Pasiunea Evei, fragilitatea ei, confruntate cu un fel de masivitate imperturbabilă a partenerului din Eden schițează o opoziție universală, prin care poeta pare că vrea să atingă dincolo de individualitatea și unicitatea experienței, o zonă a universului, a absolutului”, apreciază Mircea Gheorghe.

Gabriela Marie Milton este autoarea a două volume de poezie: Passions: Love Poems and Other Writings și Woman: Splendor and Sorrow, Love Poems and Poetic Prose, publicate de editura americană Vita Brevis Press în 2020 și respectiv în 2021. În August 2021, Woman: Splendor and Sorrow: Love Poems and Poetic Prose a devenit #1 Amazon Bestseller. Scriind sub numele Gabriela M. în 2020 autoarea obține premiul de Autor al Anului 2019, la editura Spillwords din New York.  Poeziile Gabrielei Marie Milton au fost publicate în numeroase antologii și jurnale în SUA, Europa, India, sub amândouă numele: Gabriela Marie Milton și Gabriela M. Passions: Love Poems and Other Writings, conține mai multe poezii ale autoarei, traduse din engleză în italiană, de către poetul italian Flavio Almerighi. În prezent, Gabriela Marie Milton este editoarea sitului de poezie Masticadores USA și inițiatoarea unui volum de poezii, întitulat Wounds I healed: The Poetry of Strong Women, volum care va fi publicat de către editura Experiments in Fiction la începutul verii anului 2022.

Despre lucrările Gabrielei Marie Milton, Seattle Book Review scrie (traducere din engleză), că sunt: “un arabesc strălucit, compus din stofe autentice și proză poetică…, subliniind dihotomiile complexe ale feminității în istorie și în epoca contemporană…. Lucrările Gabrielei sunt colaje poetice încununate de emoții ce capturează ciclurile feminității (Willow Greymoor). Manhattan Book Review, menționează: “Unde Milton strălucește este în imaginile pe care le crează… Milton nu pictează detalii ci pictează sentimente” (Jo Niederhoff) și Portland Book Review: ”Descrierile Gabrielei sunt unice și eminent creative. Liricul prozei scurte vine din emoțiile ei personale și amintește de realismul magic.” (Kelly Mills) Christina Schwarz, New York Times bestseller autor, spune despre lucrările poetei americance: “Cu un limbaj luxuriant și cu imagini generoase, Gabriela M. evocă o lume a fantasticului mustind de emoții.” 

Dar, poate mai important este ceea ce Brian Geiger, Vita Brevis Press, editorul lucrărilor ei, scrie în prefața cărții Passions: Love Poems and Other Writings: “Gabriela Marie Milton este tipul de poet pe care Robert Graves l-a avut în minte când s-a referit la poetul de condiție, nu la poetul profesionist. Gabriela este o poetă de condiție… Poezia Gabrielei strălucește în descrierea iubirii și pasiunii la nivel universal… Poemele ei trebuie trăite, nu explicate.” 

Într-un interviu acordat magazinului New York Glamor, Gabriela caracterizează poezia ca fiind în general “reflectarea a ceea ce este magnific în peisajul sufletelor umane” (traducere din engleză). Spre deosebire de poezia Virginiei, poezia Gabrielei este evocativă, și în multe ocazii încărcate de simbolism. Uneori este o poezie care amintește de fillozofiile gnostice. În general, poemele Virginiei și Gabrielei excelează prin sinceritatea discursului, prin lirismul pe care îl conțin. Autoarele ne oferă versuri de înaltă calitate, care îl vor încânta pe cititor: versuri pe care sunt onorat să le public.

Baki Ymeri

FRUNZELE POEZIEI

Profunzimea săruturilor tale

Plutește pe degetele mele.

Nuferii dorm pe buzele verzi

Ale lacurilor ascunse.

Frunzele poeziei

Murmură într-o salcie.

Sfâșiată de galopul unui cal arab,

Noaptea sângerează.

Nisip și sânge.

Amintirile respirației uitate

Aparținând Saharei noastre,

Sahara în care soarta

Schimbă destine.

Spații, timpuri, lumină,

Se zbat unele peste altele

ca niște pești într-o plasă.

Enigma verbului „a fi”.

Simplicitatea mea.


GJETHET E POEZISË

Thellësia e puthjeve tua

Noton në gishtat e mi.

Zambakët flenë në buzët e gjelbra

Të liqeneve të fshehur.

Gjethet e poezisë

Murmurijnë në një shelg.

E shqyer nga galopi i një kali arab,

Nata rrjedh gjak.

Rërë dhe gjak.

Kujtime të frymës së harruar

Të Saharesë sonë,

Sahara në të cilën fati

po i dryshonë fatet.

Hapësirat, kohët, drita,

Përleshen mbi të tjerat

porsi do peshq në një rrjetë.

Enigma e foljes “të jesh”.

Thjeshtësia ime.

SILOGISMUL VOLUPTĂȚII

Te urmăresc pe străzi vechi

sigilii ermetice, principii ale întunericului

alchimie, numele tău și al meu,

ferestre ale curtezanelor din Siracusa

unde neofiții își pierd timpul

o barcă ce nu părăsește niciodată țărmul

corpul meu, silogismul voluptății

fertilitatea zonelor plane

râuri dezorientate, confluențe pe hărți

al șaptelea cerc se transformă în al optulea

nu te opri, oamenii iubesc banii nu arta

învățăturile bătrânilor înțelepti ascunse la vedere

nu am fost Beatrice, ar fi trebuit

iartă-mă, părinte, am păcătuit

în camera nupțială

m-am îndrăgostit de el.

SILOGJIZMA E EPSHIT

Po të ndjek në rrugët e vjetra

vulat hermetike, parimet e errësirës

alkimia, emri yt dhe imi,

dritaret e kurtezanëve të Sirakuzës

ku neofitet po e humbin kohën

një varkë që s’e braktis kurrë bregun

trupi im, silogjizmi i epshit

pjelloria e zonave të sheshta

lumenj të çorientuar, bashkime në harta

rrethi i shtatë kthehet në të tetin, mos u ndal

njerëzit i duan paratë e jo artin

mësimet e pleqve të mençur të fshehura nga sytë

nuk kam qenë Beatrice, por do të duhej

më fal, atë, kam mëkatuar

në dhomën e nusërisë

u dashurova në të.

URSITA DORINȚELOR

M-am născut sub lumina sărată a stelelor de sub ape

când frunzele de toamnă ardeau

pasiunile nevrotice ale îndrăgostiților uitați.

Trei ursitoare mi-au înconjurat leagănul de palisandru.

Clotho, zeița, învârtind fusul mi-a țesut

întreaga viață din mătase mov

degetele ei line,

buzele ei un cuib de păsări iubitoare.

Lachesis mi-a dat senzualitatea nudurilor pictate

întreruperea sfințeniei unui timp în care bat clopote de biserici.

Atropos, Inevitabila, mi-a predestinat sufletul tău acvatic

înăuntrul aromelor de ierburi proaspete și vise.

Am învățat să râvnesc la ochii tăi întunecați

precum înțelepciunea râvnește suluri antice.

SHORTI I DËSHIRAVE

U linda në dritën e kripur të yjeve nënujore

kur digjeshin gjethet e vjeshtës

pasionet neurotike të të dashuruarve të harruar

tre mallkues ma rrethuan djepin e të palisandurve

Clotho, perëndeshë, duke rrotulluar boshtin më thuri

gjithë jetën prej mëndafshit të purpurtë

gishtat e saj të lëmuar,

buzët e saj një fole zogjsh të dashuruar

Lachesis më dha sensualitetin e nudove të pikturuara

ndërprerja e shenjtërisë së një kohe kur bien kambanat e kishave

Atropos, E pashmangshme, ma paracaktoi shpirtin tënd ujor

brenda aromave të barishteve të freskëta dhe ëndrrave

kam mësuar të lakmoj sytë e tu të errët

siç i lakmon urtësia rrotullat e lashta

IUBIRE ÎN ALBASTRU ȘI NEGRU

Dragostea mea,

îți vorbesc prin secole de durere

copacii își învârt ramurile desfrunzite în aer.

Când singurătatea plouă pe dealurile albastre

îmi zdrobesc inima

ca a ta să poată bate încă, ascultă...

Valurile oceanului îmbrățișează pieptul palid al lunii

în loc de lacrimi

vărs perle dezbrăcate

să spăl imaginea agoniei tale acustice

să îți vindec dureroasele răni de pe piele.

Cu degetele mele imaginare

îndoi timpul în albastru și în negru

indiferent cine sunt, om sau spirit,

îți jur

te voi iubi până la sfârșit.

DASHURI NË KALTËRSI DHE ZI

Dashuria ime,

të flas nëpër shekut e dhimbjeve

pemët rrotullojnë degët pa gjethe në ajër

kur vetmia po rresh shi mbi kodrat e kaltërta

po e coptoj zemrën

në mënyrë që të trokas akoma dëgjo,

valët e oqeanit përqafojnë gjoksin e zbehtë të hënës

në vend të lotëve

derdh perlat e zhveshura

për të larë imazhin e agonisë sate akustike

të t’i shëroaj plagët e dhimbshme të lëkurës

me gishtat e mi imagjinarë

e palos kohën në blu dhe të zezë

dhe kushdo qofshin, njeri apo shpirt

të betohem, do të të dua deri në fund

ȘARPE DE MARE

O sută de grade Fahrenheit la umbră

Parfumul dintre tine și oceanul sărat.

Nisip în părul tău.

Cămașa ta umedă se înfășoară de picioarele mele.

Dragostea mea pentru tine se zvârcolește

Asemenea unui nou-născut într-un pătuț.

Ecourile unei scoici roz...

O coadă paletă se ridică din apă, un șarpe de mare.

Ochii tăi verzi mă privesc

De ce există întotdeauna un șarpe în miezul miturilor?

GJARPËR DETI

Njëqind gradë Fahrenheit në hije

Aroma mes teje dhe oqeanit të kripur.

Rërë në leshrat tua.

Këmisha jote e lagur më mbështillet rreth këmbëve.

Dashuria ime për ty po përpëlitet

Porsi një i posalindur në një krevat fëmijësh.

Në jehonat e një guace roze,

Një varg paletash ngriten nga uji, një gjarpër deti.

Sytë e tu të gjelbërt më shikojnë

Pse ka gjithmonë një gjarpër në mes të miteve?

ÎNCHIDE-MĂ!

Închide-mă

în ritmuri de Flamenco

ale cărui sunete invadează nopțile Sudului Spaniei

să respir notele chitarelor ce cântă

și umplu ochii strălucitori cu dureri arzătoare

Închide-mă

în Florența viselor mele

să merg cu Leonardo pe străzi

să plâng cu Madona și să scriu poezii în limba elină

când ultimul cuvânt al lui Hristos vorbește pentru totdeauna.

Închide-măîntr-o mănăstire hindusă

în nopți splendide suferințe desfășurate

si în umbra Mandalei

dă-mi puterea să nu mă mai întorc niciodată

MË MBYLL!

Më mbyll

në ritmet e Flamenkos

tingulli i të cilit pushton netët e Spanjës jugore

të frymëmarrin tingujt e kitarës që këndon

dhe mbush sytë me shkëlqim me dhimbje djegëse

më mbyll

në Firencën e ëndrrave të mia

të shkoj me Leonardon gjatë rrugëve

të qaj me Madonën e të shkruaj poezi në gjuhën helene

kur fjala e fundit e Krishtit po flet përgjithmonë

më mbyllnë një manastir hindus

në netët shkëlqimtare vuajtje të shtrira

në hijen e Mandalës

më jep forcën që unë të mos kthehem kurrë

TU

Tu

leagăn umplut cu lavă

mâncând din ceruri pline de vene

voce care se sparge printre copaci

legănând păsările nopții

cerceii lungi, zornăitori

fermentează în sângele tău

ieri

mâine

monede care nu au sens

Tu

care ți-ai înscris numele

în liniște

pe pieptul meu

TI

Ti

djep i përmbushur me lavë

duke ngrënë nga qiejt plot vena

një zë që shpërthen nëpër pemë

duke i përkundur zogjtë natën

vathë të gjatë, tringëllimtarë

fermentohen në gjakun tënd

dje

nesër

monedha që nuk kanë kuptim

Ti

që e ke skalitur emrin

në heshtje

në gjoksin tim

PRIMĂVARĂ ALBĂ

Lângă biserică, la terasa veche,

Am băut două limonade îndulcite cu miere.

Trupul meu arcuit ca o ramură

Sub greutatea fructelor de cireș.

Ți-am citit dintr-o carte semnată

Odysseas Elytis.

Ai zâmbit și ai ascultat.

Cerul a oftat.

Clopotele au sunat de două ori.

Florile roșii s-au întrupat

Suprapunându-se sângelui meu.

În stropii de pe fruntea ta

Au înflorit dorințele

Am sfințit sărutul tău.

Tărziu, întoamnă, mi-ai scris:

“ Sunt îndrăgostit de tine.

Nu înțeleg cum s-a întâmplat.”

Nici eu nu înțeleg

Ți-am spus atunci:

ceea ce este împotriva voinței noastre

este nedrept!

Nu am alt răspuns.

Nu încă.

PRANVERË E BARDHË

Pranë kishës, në terracën e vjetër,

kam pirë dy limonada të ëmbëlsuara me mjaltë.

Trupi im u përkul si një degë

nën peshën e frutit të qershisë.

Të lexova nga një libër i nënshkruar

Odiseeas Elytis.

Buzëqeshe dhe dëgjove.

Qielli psherëtiu.

Kambanat ranë dy herë.

Lulet e kuqe janë mishëruar

Duke e mbivendosur gjakun tim.

Në spërkatjet në ballin tënd

Dëshirat kanë lulëzuar

E shenjtërova puthjen tënde.

Vonë, nmë vjeshtë, më ke shkruar:

"Jam i dashuruar në ty.

Nuk e kuptoj se si ndodhi.”

As unë nuk e kuptoj

Të thashë atëherë:

ajo që është kundër vullnetit tonë

është e padrejtë!

Nuk kam përgjigje tjetër.

Ende jo.

VALS, VALS, VALS

Haide să luăm trenul spre Viena

să închiriem o cameră pentru o noapte

și apoi vals, vals, vals…

înbrațele tale tremură talia nopții

vârfurile degetelor ating

o ușă albastră.

Stau desculță pe podea

genele ferestrelor sunt galbene și bete

vocea ta mișcă pietre într-un cimitir singuratic

ca să pot îngropa lacrimile pe care le plâng

și singuri asemenea copiilor unui război

sătăteam în două aceeași durere pentru o noapte

tu, sărutul iubirii care ar putea fi,

eu, ritmul a treibătăi de vals,

în fiecare bar: 1, 2, 3    1, 2, 3   1, 2, 3

În Parcul Praterse vând acadele.

Anii trec într-o singură noapte.

Îmi țin capul pe umărul tău

și trenul spre Viena s-a oprit.


VALS, VALS, VALS

Hajde të marrim trenin për në Vjenë

të marrim me qira një dhomë për një natë

dhe pastaj vals, vals, vals…

në krahët e tu dridhet beli i natës

prekja e majave të gishtave

një derë e kaltërt e mbyllur

ulem e zbathur në dysheme

qerpikët e dritareve janë të verdhë dhe ngjitës

zëri yt lëviz gurët në një varrezë të vetmuar

për të varrosur lotët tu që po i qaj

dhe të vetmuar porsi fëmijët e luftës

e kam prerë të njëjtën dhimbje në dysh për një natë

ti, puthja e dashurisë që mund të jetë,

unë, ritmi i tre rrahjeve të valsit,

në çdo shirit: 1, 2, 3  1, 2, 3  1, 2, 3

në Parkun Prater shiten sheqerka

vitet kalojnë në një natë të vetme.

unë e mbaj kokën mbi supin tënd

dhe treni për në Vjenë u ndalua.


ÎN LUMEA CLĂDITĂ DE NOI

În ultima sâmbătă a fiecărei luni,

Mă întâlnesc cu fetița ce trăiește în lăuntrul lumii

De trandafiri uscați

și plastilină.

Ah, lumea noastră clădită din strigăte delirante!

O fereastră crede că-i vie

Balansându-se în ritmul unui dans.

În lumea trandafirilor uscațiși a plastilinei

Unde corbii vorbesc,

Pianele au tăcut!

Văd fetița,

Rochia ei, roz pal,

Ochii, albastru nebun.

Pe obraji două lacrimi

Imită un vals.

În ultima sâmbătă a fiecărei luni,

Din lumea construită de noi,

Lumea trandafirilor uscați și a plastilinei

Îți trimit dragostea mea,

Un sărut și un visuitat,

Împerecheate într-o manușă.


NË BOTËN E NDËRTUAR NGA NE

Në të shtunën e fundit të çdo muaji,

Takoj vajzën e vogël që jeton brenda botës

Të trëndafilave të tharë

Dhe plastelinës.

Ah, bota jonë e ndërtuar me klithma delirante!

Një dritare mendon se është e gjallë

Duke u lëkundur në ritmin e një kërcimi.

Në botën e trëndafilave të tharë e të plastelinës

Aty ku sorrat po flasin,

Pianot – kanë heshtur!

E  shoh vajzën e vogël,

Fustani i saj, rozë e zbehtë,

Sytë, blu e çmendur.

Dy lot në faqet e saj

Imitojnë një vals.

Të shtunën e fundit të çdo muaji,

Nga bota që ne e ndërtuam,

Bota e trëndafilave të tharë e të plastelinës

Të dërgoj dashurinë time,

Një puthje dhe një ëndërr e harruar,

Të çiftëzuara në një dorezë.


DIAFANA DULCEAȚĂ A IUBIRII

O lampă veche, cu ulei, iluminează parfumul teilor.

Noaptea sunt eu.

Eu sunt noaptea în care sălășluiesc deliciile iubirii.

Leapădă-ți  pielea și vino cu mine acolo

Unde minutele se topesc

Asemenea ciocolatei pe limba unui copil.

Tu, dulceață de dincolo de corp,Tu,

Ce se poate spune despre tine?


SHIJA E ËMBËL E DASHURISË

Një llambë e vjetër vaji ndriçon aromën e blirëve.

Jam unë vetë nata.

Jam nata në të cilën banojnë dashuritë e ëmbla.

Hiq qafe lëkurën tënde dhe eja me mua

Atje ku shkrihen minutat

Si çokollata në gjuhën e një fëmije.

Ti, ëmbëlsi përtej trupit, Ti

Çfarë mund të thuhet për ty?

DRAGOSTEA TA VIITOARE

Cuvintele  mele îți trec prin piele

Degetele tale rătăcesc în jurul craterelor lunii.

Fac să plouă parfumuri albastre

Peste îndrăgostiții Eladei.

Te iubesc!

Iubesc odată cu tine.

Plopii sparg cerul dimineții.

Aruncă-mă ofranda mării …

Este după-amiază.

Timpul aprinde lumânări

Pe mal sângerează o mănușă de dantelă

Secrete lefemeilor mării

Mă vei căuta

Buza neatinsă a unei mări adultere

Dragostea ta viitoare.

ÇFARË DO TË JETË DASHURIA JOTE

Fjalët e mia kalojnë nëpër lëkurën tënde

Gishtat e tu enden rreth kratereve të hënës

Bëj të bie shi me parfume të kaltërta

Mbi dashnorët e Eladës

Unë të dua

Të dua së bashku me ty.

Plepat thyejnë qiellin e mëngjesit

Hidhma një ofrandë deti…

Është pasdite

Koha ndez qirinj

Një dorezë dantele përgjaket në breg

Sekretet e grave të detit

Do të ma kërkosh

Buzën e paprekur e një vashe të pjekur

Dashuria jote e arrdhshme.

ÎN LARGUL MĂRII

În noaptea asta

voi dormi

pe umărul tău drept

aripi de păsări

ne vor acoperi

dimineața

briza ne va purta

în largul mării

poezii

îngropate în valuri


NË GJERËSINË E DETIT

Këtë natë

unë do të fle

në shpatullën tënde të djathtë

flatrat e shpendëve

do të na mbulojnë

në mëngjes

flladi do të na çojë

në gjerësinë e detit

poezi

të varrosura në valë

VÂNĂTOARE DE DORINȚE

Destinul care mă cheamă

trebuie să aștepte

în noaptea asta îl vânez pe Iuda

îl vânez pe Brutus

sângele îmi fierbe în vene

îmi ascut săgețile

sugrum timpul

mă înfășor în jurul gândurilor tale

vânătoare de dorințe

Muntele Măslinilor plânge

mâinile mele luptă cu leii

taina din mine

izbucnește în focuri


GJUETAR DËSHIRASH

Fati që më thërret

do të duhet të presë

sepse këtë natë e gjuaj Judën

dhe po e gjuaj Brutusin

gjaku më vlon në vena

i mpreh shigjetat

e gulçoj kohën

mbështillem rreth mendimeve tua

gjuetar dëshirash

Mali i Ullinjve po qan

duart e mia luftojnë me luanët

tinëzia tek unë

shpërthen në zjarre


LUMEA NIMĂNUI

Aud împușcături

încerc să nu gândesc

număr scaune goale într-un bar mic

oja mea este roșie

rujul meu trebuie să fie tot roșu

nu am oglindă

pușca trage din nou

pot auzi țipetele copiilor

pot auzi țipetele mireselor        

moartea are glasul nou-născuților

barmanii lustruiesc pahare

încercând să-și amintească exact locul

căruia îi aparțin...

și în lumea nimănui

lamentările îmi sfâșie sufletul

jocurile foametei se înfierbântă

cafeaua ta se răcește


BOTA E ASKUJT

Dëgjoj të shtëna armësh

mundohem të mos mendoj

numrëroj  karrige boshe në një bar të vogël

manikyri në thonjtë e mi është i kuq

buzëkuqi im duhet të jetë i kuq

nuk kam një pasqyrë

pushka shkrep sërish

mund të dëgjoj britmat e fëmijëve

mund të dëgjoj nuset duke bërtitur

vdekja ka zërin e të porsalindurve

banakierët lustrojnë gota

duke u munduar të mbajnë mend vendin

se kujt i përkasin…

dhe në botën e askujt

vajtimet ma copëtojnë shpirtin

lojërat e urisë po përvëlohen

kafeja yte po ftohet


ZIUA SFINȚILOR CĂZUȚI

(Înainte de venirea ta!)

Tu nu știi

în câte țări am călătorit

câte minuni mi-am arătat mie însămi

numele sufletelor moarte pe care le-am înviat

săruturile victimelor mele îngropate

într-o cochilie roz.

Înăuntrul șoaptelor Nazaretului mesianic

Cel care a știut de propria Sa răstignire

mi-a cules lacrimile

a rupt pâinea

ca să pot închide amintirea primului meu sărut

în eternele Scări Spaniole

din nou să merg prin câmpuri de trandafiri

și lavandă

în vise gestante, fără constrângeri

Și totuși,vezi,

toate acestea s-au întâmplat

înainte de ziua în care ai intrat în viața mea

ziua în care toți sfinții căzuți

misterios

au fost eliberați.


DITA E SHENJTORËVE TË RËNË

(Para arrdhjes tënde!)

Ti nuk e di

në sa vende kam udhëtuar

sa mrekulli i kam treguar vetes

emrat e shpirtrave të vdekur që i ringjalla

puthjet e viktimave të mia të varrosura

në një guaskë rozë.

Brenda pëshpëritjeve të Nazaretit mesianik

Ai që dinte për kryqëzimin e Tij

më solli lot në sy

e theu bukën

që të mund të mbyll kujtimin e puthjes sime të parë

brenda gurëve të Shkallëve të përjetshme Spanjolle

dhe sërish për të kaluar nëpër fushat e trëndafilave dhe livandës

në ëndrrat shtatzëna pa përkufizime

Dhe megjithatë, e sheh,

të gjitha këto ndodhën

para ditës në të cilën ti hyre në jetën time

ditën kur të gjithë shenjtorët e rënë

në mënyrë misterioze

qenë liruar.


ÎNDRĂGOSTIȚI FĂRĂ IUBIRE

Tu, căutare a îndrăgostiților fără iubire

insulele tale dure bătute de nisipul suflat de vânt

marea

își prelinge valurile dincolo de unicitatea nopții

mătasea norilor caută cerul

solzii trestiilor îngână cântece

strigătele celor ale căror iubiri s-au scufundat.

Mă scald în parfumatul roz al luminii lunii

noaptea se scaldă în spuma  albastră a apelor

un pat suspină

siluetele a trei garoafe bârfesc pe podea

înstrăinare

inimi pustii care așteaptă să fie masacrate.

Nisipul mă primește

în depărtare un catarg decide să pâlpâie

căutare a îndrăgostiților fără iubire

pe un scaun de răchită

o singură mănușă.


TË DASHURUAR PA DASHURI

Ti, kërkimi i të dashuruarve pa dashuri

ishujt tu të fortë të rrahur nga rëra e fryrë nga era

deti

i kullon dallgët përtej veçantisë së natës

mëndafshi i reve kërkon qiellin

lotët e kallamishteve gumëzhijnë këngë,

klithmat e atyre që u janë fundosur dashuritë

Lahem në parfumin roze të dritës së hënës

nata lahet në shkumën e kaltërt të ujërave

një shtrat psherëtin

siluetat e tre karafilave shpifin në dysheme

tjetërsimi

zemra të shkreta që presin të masakrohen

Rëra më mirëpret

në largësi një direk vendos të përpëitet

kërkim i të dashuruarve pa dashuri

në një karrige prej kashte

një dorezë e vetme.


DUMINICĂ

Duminica asta
se lipește de ferestrele mele ca o draperie neagră
am împachetat câteva amintiri pentru ea
o rochie croșetată
mirosul de iasomie din părul meu
o simfonie
trei trandafiri și aromele unor fructe
rugăciuni și o poezie pe care am scris-o
roșul de tamarillos din bolul spaniol
inocența pe care am iubit-o
când aveam șaisprezece ani
Doamne!
duminica asta nu se mai oprește
îmi vrea sufletul.


TË DIELËN

Kjo e e dielë

ngjitet në dritaret e mia si një perde e zezë

i paketova disa kujtime për të

një fustan të qëndisur

era e jaseminit në flokët e mi

një simfoni

tre trëndafila dhe aromat e disa frutave

lutjet dhe një poezi që e kam shkruar

e kuqja e tamarillos nga tasi spanjoll

pafajësinë të cilën e doja

kur isha gjashtëmbëdhjetë vjeçe

O Zot!

kjo e diel nuk po ndalet

ajo e do shpirtin tim


UITATĂ ÎN PORTUL NAPOLI

Vara asta
haide să ne întâlnim în Portul Napoli
să scriem din nou „Comedia umană”
în nopțile umede din Palatul Capodimonte


dragostea ta pentru mine,
un milion de pumnale,
taie arterele mării albastre
buzele-mi moi, îngropate

în sânge și praf de vulcan,
așezate erotic în poezia ta
pe răcoarea pereților
degetele tale, urme de lacrimi vechi,
ne vor modela într-un singur corp,

al singurătății și dorinței.


bolnav de gelozie și surprins
un palid răsărit campanian
ale cărui raze, de secole, abia mai pot vedea,
ne va găsi mergând mână în mână
de-a lungul cheiului ...


uitată în Portul Napoli
amintirea ta și-a mea.


E HARRUAR NË PORTIN E NAPOLIT

Këtë verë

hajde të takohemi në Portin e Napolit

për ta shkruar përsëri "Komedinë njerëzore"

në netët e lagështa të Pallatit Capodimonte

dashuria jote për mua

një milion grushtash

i pret arteriet e detit të kaltërt

me buzët e buta, t’varrosura

në’ gjakun e pluhurin e vullkanit,

të vendosur erotikisht në poezinë tënde

mbi freskinë e mureve

gishtat tu, gjurmët e lotëve të vjetra,

do na modelojnë në një trup të vetëm,

të vetmisë dhe të dëshirës

i sëmurë nga xhelozia dhe i habitur

një agim i zbehtë kampanian

rrezet e të cilit, me shekuj, mezi i shoh,

do të na gjejë duke ecur dorë për dore

përgjatë bregut...

e harruar në Portin e Napolit

kujtesa jote dhe e imja.


MOȘTENIREA NECUNOSCUTULUI

Eu îngenunchez
tu te rogi
o pasăre se ridică din cenușă
în sufletul meu
disperarea bărcilor care

nu părăsesc niciodată țărmul
valurile bat ca un clopot de mănăstire
o luna însărcinată cu dorințe
flori acvatice se târăsc pe brațul meu drept
poetul orașului a fost uitat de demult
singurătatea hoinărește pe străzi
mitul îndrăgostiților din Verona

de mult uitat
în ciclurile lunii
moștenirea necunoscutului

încearcă cu disperare
să se nască.


TRASHËGIMIA E TË PANJOIHURËS

Unë gjunjëzohem

ti polutesh

një zog ngrihet nga hiri

në shpirtin tim

dëshpërimi i barkave që

nuk e braktisin kurrë bregun

dallgët rrahin si një zile manastiri

një muaj i ngarkuar me plot dëshira

lulet ujore zvarriten në krahun tim të djathtë

poeti i qytetit është harruar prej kohësh

vetmia po bredh rrugëve

miti i të dashuruarve nga Verona

kaherë është harruar

në ciklet e hënës

trashëgimia e të panjohurës

përpiqet me dëshpërim

që të lindë.


PARFUMURI DE FLORI ȘI SARE

Durerea cade din chitare
în apusuri fără de sfârșit
porumbei ghidează nave pierdute pe mare
lacrimi se preling din cerurile pline de pene
iubirea suflă în vânt
parfumuri de flori și de sare
dragoste, ascultă,
noaptea oleandrilor
magia cheii care se învârte
du-mă către sărutul fără întoarcere
când cerul devine albastru
despărțiți pentru secole
îngenunchez în fața ta!


PARFUM LULESH DHE KRIPË

Dhimbja bie nga kitarat

në perëndimin e pafund të diellit

pëllumbat vëzhgojnë anijet e humbura në det

lot nga qiejt me plot pend

dashuria fryn në erë

parfume lulesh dhe kripë

dashuri, dëgjo,

natën e leandrave

magjia e çelësit që vërtitet

më ço në puthje pa kthim

kur qielli bëhet i kaltërt

të ndarë për shekuj

gjunjëzohem para teje!

VRĂJITOARE ACVATICĂ


Umerii lichizi atinși de aripile albatroșilor

se înfioară.
Aroma ocultă a zeiței vulcanilor plânge.
Un crin si-un trandafir

aprind lumânări în întuneric.
Sufletul meu însărcinat

invocă strămoșii.
Extazul își încolăcește cele opt mâini

în jurul pieptului tău gol.
O perlă singuratică își caută scoica.
Lacrimi împrăștiate în tăcere.
Vrăjitorie acvatică

a viselor nemuritoare.

MAGJISTARJA AKUATIKE

Supet e lëngshme të prekura nga flatrat

E pulëbardhave ngërdheshen.

Aroma okulte

E perëndeshës së vullkaneve qan.

Një zambak dhe një trëndafil

Ndezin qirinj në errësirë.

Shpirti im shtatzënë

I invokon stërgjyshërit.

Ekstazi përdredh të tetë duart

Rreth gjoksit tënd të zhveshur.

Një perlë e vetmuar kërkon guaskë.

Lotë të shpërndanë në heshtje.

Magjia akuatike

E ëndrrave të pavdekshme.

AMOUR

Amour
secretul tău se ascunde în numele meu
în splendoarea nopții

în care nu ai spus niciun cuvânt
pene de păsări dansează
raze de soare se întind

pe plaja cu pietricele
o melodie parfumată

se răsfață pe buzele mele roșii
îmi odihnesc capul pe umărul tău stâng
cădem
în ținuturile mirodeniilor

care așteaptă să se nască

vise carnale se jeluiesc pe coridor
cui îi pasa?
am încuiat ușa!
în dimineața asta putem muri
nu vom spune nimănui
și nu vom cere niciodată mai mult
amour…


AMOUR

Dashuria

sekreti yt fshihet në emrin tim

në shkëlqimin e natës,

në të cilën s’ke thënë asnjë fjalë

vallëzojnë zogjtë me pendë

rrezet e diellit shtrihen

mbi plazhin me guralecë

një melodi aromatike

lazdërohet në buzët e mia të kuqe

e mbështes kokën në shpatullën tënde të majtë

biem

në brigjet e erëzave

që presin të lindin

ëndrrat mishtore vajtojnë në korridor

kujt i intereson?

e mbylla derën!

në këtë mëngjes mund të vdesim

nuk do t'i tregojmë askujt

dhe kurrë s’do të kërkojmë më shumë

dashuri...


PAT DIN LEMN

Știu câmpiile
pe care carnea macilor zâmbește
când apusurile blonde cântă la chitare clasice
știu cafeneaua la care te oprești
pe tălmăcitorul care ne-a prezis norocul

ascultă
înăuntrul umbrelor nopții de eucalipt
vânturile își despletesc părul parfumat
o lună servește vin în pahare de cristal
în oglinzi suflete albastre dansează
trebuie sa plec
nu pot scrie mai mult
nu vinde patul de lemn

în care am făcut prima dată dragoste
rochia brodată de mâinile mamei
păstrează scrisorile pe care

tata le-a scris înainte de-a muri
mă grăbesc
vin gărzile
încheieturile mâinilor

îmi vor fi în curând marcate

a ta
pentru totdeauna
dintr-un lagăr de concentrare.


SHTRAT PREJ DRURI

Unë i njoh fushat

mbi të cilat buzëqesh mishi i lulëkuqeve

kur perëndimet bjonde këndojnë n’kitara klasike

e njoh mirë kafenenë ku po ndalon

dhe përkthyesin që parashikoi fatin

dëgjo,

brenda hijeve të natës së eukaliptit

erërat ia zbërthejnë flokët e parfumosura

një muaj ai shërben verë në gota kristali

në pasqyra vallëzojnë shpirtrat blu

me duhet te shkoj

nuk mund të shkruaj më shumë

mos e shit krevatin prej druri

ku u dashuruam për herë të parë

fustanin e qëndisur nga duart e nënës

rruaji letrat të cilat

im atë i shkroi para se të vdiste

jam duke nxituar

po vijnë rojet

kyçet e duarve

do të më shënohen së shpejti

tuat

përgjithmonë

nga një kamp përqendrimi.


BĂRCI VIKINGE

Voi acoperi
sufletul tău cu al meu
o mantie albă
învelind pământul
nimeni nu va auzi
strigătele tale înspăimântate
te vei vindeca


apoi
voi dispărea
în mare
ca mortuarele

bărci vikinge.


BARKA VIKINGE

Do ta mbuloj

Shpirtin tënd me timin

një mantel i bardhë

duke mbuluar tokën

askush nuk do të dëgjojë

klithmat e tua të frikësuara

do të shërohesh

pastaj

do zhdukem

në det

si të vdekurat

barka vikinge.


AI  SPUS CĂ MĂ IUBEȘTI?

Respir într-un ritm necunoscut.
Soarele se transformă în lichid auriu.
Râuri strălucitoare inundă cerul;

vene portocalii pe albastru.
Apa murmură.
Pendulul pământului o ia razna.
Polul Nord dispare.
Castelul de gheață al înțelepciunii și gândului

se topește înaintea ochilor mei.
Pământul devine un glob uriaș, încălzit,

purtat de Atlas pe umărul său mitic.
Ai spus că mă iubești?
Dansatori de flamenco

se răsucesc în visele mele.


MË THE SE MË DO?

Marr frymë në një ritëm të panjohur.

Dielli shndërrohet në lëng të artë.

Lumenjtë e ndritshëm e vërshojnë qiellin;

venat e portokallta në të kaltërt

Uji murmuron.

Pjerrësia e tokës po çmendet.

Poli i Veriut po zhduket.

Kalaja e akullit e mençurisë dhe mendimit

po së shkrihet para syve.

Toka bëhet një rruzull i madh, i nxehtë,

e mbajtur nga Atlasi mbi supin e saj mitik.

Më pate thënë se më do?

Vallëzues të flamenkos

përdridhen në ëndrrat e mia.


EU SUNT SUFLETUL TĂU

Caută-mă dragostea mea
corpul meu strălucește precum fulgerul
care cade de pe Muntele Olimp
sunt tremurul fiecărei lacrimi
pe care copiii săraci și flămânzi o varsă
sunt rugăciunea celor singuri
grădina în care roșesc fecioarele
mușcătura mistică a extazelor oculte
sunt ascunsă în Capela Sixtină
în cimitirele bântuite la miezul nopții
sar de sub clapele pianului
care cântă singur a cincea

Simfonie al lui Beethoven

acum
invocă-l pe Dumnezeu
roagă-te
eu sunt sufletul tău!


UNË JAM SHPIRTI YT

Më kërko dashuria ime

trupi im shkëlqen porsi rrufe

që është duke rënë nga mali Olimp

jam dridhja e çdo loti

që derdhin fëmijët e varfër e të uritur

jam lutja e të vetmuarve

kopshti ku skuqen virgjëreshat

kafshimi mistik i ekstazave okulte

jam e fshehur në Kapelën Sikstine

në varrezat e përhumbura në mesnatë

kërcej nën kllapat e pianos

që këndon vetë të pestën

Simfoni të Bethovenit

tani

invokoje Zotin

lutu

jam shpirti yt!


ZIUA CARE NICIODATĂ NU VINE

Marea aruncă pe cer plase de pescuit
sângele stelelor picură pe un mal singuratic
acustic

navele visează sub vocea roșiatică a nopții
degetele adevărului pulsează

în pântecele buruienilor subacvatice
eu îmi pieptăn părul cu vise de trandafiri și sare
tu fumezi trabucuri în singurătatea parcurilor

de ficuși
și în insula noastră,

în care toate zilele de luni se îmbracă în negru
zilele de marți închid sfinții în cuști

construite din tentacule de noroi
sinapsele se-ntrerup
confuze, navele comit fratricid,
mercenarii, noii zei,

transformă statuile din marmură în praf
duminică, intoxicați de mirosul oleandrilor,

facem dragoste
halucinațiile separă sângele stelelor de nisip
și lângă marea ce-și aruncă plasele de pescuit pe cer
așteptăm ziua adevărată
ziua care niciodată nu vine.


DITA QË NUK VJEN KURRË

Deti hedh në qiell rrjetat e peshkimit

gjaku i yjeve pikon në një breg të vetmuar

akustik

anijet ëndërrojnë nën zërin e kuqërremtë të natës

gishtat e së vërtetës pulsojnë

në barkun e barërave të këqija nënujore

kreh flokët me ëndrrat e trëndafilave dhe kripës

ti pin trabuket në vetminë e parqeve të fikut

dhe në ishullin tonë,

në të cilën çdo ditë e hënë vishet me të zeza

të martat i mbyllin shenjtorët në kafaze

të ndërtuar me tentakula balte

sinapset po ndërpriten

të harlisura, anijet bëjnë vëllavrasje,

mercenarë, perëndi të rinj,

i shndërrojnë statujat e mermerit në pluhur

e diela, e dehur nga era e leandrave,

bëjmë dashuri

halucinacionet ndajnë gjakun e yjeve të rërës

dhe pranë detit që i hedh rrjetat e peshkimit në qiell

e presim ditën e vërtetë

ditën që nuk vjen kurrë


FERMECATĂ

Poate că am fost fermecată de Steaua Nordului

sau de o baladă eternă ca și sângele meu

geografia sentimentelor populează

interludii nedorite

ochii mei, cuiburi de iarbă și frunze de rouă,

genele își flutură verdele lor de smarald,

taftaua neagră foșnește între degetele mele

asemenea clapelor de pian

în suflet, sărutarile tale se ridică,

tonuri moi de liliac,

rugăciunile unei tinere călugărițe.

Poate pentrucă am citit poezia ta aseară

și mi-am tăiat sufletul între o strofă și o-ntrebare

poate un copil a înălțat un zmeu

un regat pentru o bucată de pâine !

poate că vântul m-a trezit.


E MAGJEPSUR

Ndoshta isha e magjepsur nga Ylli i Veriut

ose nga një baladë e përjetshme si gjaku im

gjeografia e ndjenjave popullon

ndërmjetsuese të padëshiruara

sytë e mi, foletë e barit dhe gjethet e vesës,

qepallat tundin gjelbërimin e tyre nga smeraldi,

tafeta e zezë në mes të gishtërinjve të mi

porsi kllapat e pianos

në shpirt, puthjet tua rriten,

tone të buta të jargavanit,

lutjet e një murgeshe të re.

ndoshta ngase lexova poezinë tënde mbrëmë

dhe e preva shpirtin tim mes strofës e një lufte

ndoshta një fëmijë e lartësoi një ballon

një mbretëri për një copë bukë!

ndoshta era më zgjoi


MIRACOLUL CARE EȘTI

Mâna dreaptă a lunii

Toarnă suflet în trupul meu

Aripile porumbeilor aduc iz de liliac înflorit

aerul se îmbată de poezie

sculpturale femeile apelor

își flutură părul

în singurătatea ta

inima mea

rotește cinci echinocții pe un fus de lemn

ochii tăi îmi întrupează sufletul

corpul germinează sunetul frunzelor în creștere

în noaptea parfumată a celor care nu dorm niciodată

îmi spăl mâinile în apele fluviului Guadalquivir

îți spun că

te iubesc

și  cu osingură respirație

nunta noastră se transformă

într-o moarte nemaicunoscută

afostluna?

afost roua dimineții?

poatecă

afostmiracolul ce ești tu!


MREKULLIA QË JE

Dora e djathtë e hënës

derdh shpirt në trupin tim

krahët e pëllumbave kanë  erë jargavani të lulëzuar

ajri është i dehur me poezi

skulpturore, femrat ujore

po i tundin flokët

në vetminë tënde

zemra ime

rrotullon pesë ekuinokse në një bisht druri

sytë e tu ma mishërojnë shpirtin

trupi mugullon zhurmën e gjetheve në rritje

në natën aromatike të atyre që nuk flenë kurrë

i laj duart në ujërat e lumit Guadalquivir

po të them se

të dua

dhe me një frymë të vetme

dasma jonë transformohet

në një vdekje të panjohur

a ishte hëna?

a ishte vesa e mëngjesit?

ndoshta se

ishte mrekullia që je!


ÎNSIGURATA POEZIE A NOPȚII


Copacii șoptesc, strigăteale cerului întunecat,

Abia auzită, nevăzută,

Astraea,

tu mă împingi pe un drum demult uitat

oceanul otrăvit, verde, neliniștit,

limbi calde, extaz al amintirilor netrăite,

pângărită este inocența fecioarelor - stele

lacrimi, coridoare de nisip,

tu, univers care ne-ai visat pe toți,

durere a miturilor ce mor,

săruturi, sanctuare plutitoare

Astraea,

tu care nu știi dorința

arde nihilismul cărnii,

nenorocirea sufletelelor vândute pe doi bani

pe piețele de sclavi

în singura ta poezie a nopții.


POEZIA E VETMUAR E NATËS

Pemët pëshpërisin, klithmat e qiellit të errët,

mezi i dëgjuar, i paparë,

Astraea,

ti më shtyn në një rrugë të harruar prej kohësh

oqeani i helmuar, i gjelbër, i shqetësuar,

gjuhë të ngrohta, ekstazë kujtimesh të papërjetuara,

e ndotur është pafajësia e virgjëreshave - yjeve

lotët, korridoret e rërës,

ti, univers që i ke ëndërruar të gjithë,

dhimbje e miteve të vdekjes,

puthje, faltore lundruese

Astraea,

ti që nuk e njeh dëshirën

digjet nihilizmi i mishit,

fatkeqësia e shpirtrave shitet për dy qindarka

në tregjet e skllevërve

në poezinë e vetmuar të natës.


CUVINTE


Ți s-a făcut frică şinu poţi să taci
te acoperi cu vorbe precum copacii cu frunze
dar vorbele tale nu rodesc
şi, deşi ştii asta
nu poţi să  taci!
Publicul e străin, e rece
iar ţie ţi s-a făcut dor de morţii tăi
de fusta bunicii, de busuiocul din curte
şi de privirea alb-albastră a tatălui plecat
până colo, la colţ
pentru o întâlnire cu eternitatea.
Te agăţi de cuvinte dar
le cauţi miezul pe jos
umbli în patru labe căutând înţelesul cuvintelor.
Mai ai puţin şi vei începe să urli
dar tu nu vrei asta
miezul cuvintelor îl vrei
şi fusta bunicii
şi să se întoarcă tata
şi sperietorile astea de ciori care te privesc
să capete viaţă
să aibă şi ele un Dumnezeu şi mai ales

să tacă!

FJALËT

Ti ishe i frikësuar dhe

nuk mund të heshtish

po mbulohesh me fjalë

porsi pemët me gjethe

por fjalët tua nuk japin fryt

dhe, edhe pse e din këtë

nuk mund të heshtish!

Publiku është i huaj, është i ftohtë

dhe ty të ka marrë malli për të vdekurit tu

për fustanin e gjyshes, për borzilokun e oborrit

dhe për vështrimin bardheblu të babait të shkuar

deri atje, në qoshe

për një takim me përjetësinë

kapesh pas fjalëve por

ua kërkon thelbin e tyre poshtë

ec me të katër shputat duke kërkuar kuptimin e fjalëve

ke pak dhe do të fillosh të ulërish

por ti nuk e dëshironi këtë

thelbi i fjalëve e dëshiron

dhe fustanin e gjyshes

dhe të kthehet babai

dhe këta sorra trembëse që të shikojnë

për ta kapur jetën

të kenë një Zot dhe veçanërisht

për të heshtur!


DESPRINDEREA

M-a trezit lumina dimineții
Și mamă, tu nu mai ești lângă mine.

Rămâi mereu acolo
În față drumului pe care-am plecat.

Singură, înaintea șarpelui de beton,

Clătinând din cap și vorbind cu vântul:

"Nu se mai întoarce Gina mea!
Dar eu îți spun mamă,
În fiecare noapte mă-ntorc
Preț de-o secundă,
Să-ți mângâi mâna și fața...
Mâna care-a crescut patru copii
Și care-n dimineața asta
Vorbește numai cu vântul.


SHKËPUTJA

Më zgjoi drita e mëngjesit

Dhe mami, ti nuk je më me mua.

Qëndro gjithmonë aty

Përballë rrugës që shkuam.

E vetme përballë gjarprit prej betoni,

Duke tundur kokën dhe duke folur me erën:

Gina ime nuk do të kthehet!

Por unë po të them nënë,

Në çdo natë po kthehem

Çmim për një sekondë,

Të ta përkëdhel dorën e fytyrën...

Dora që rriti katër fëmijë

Dhe që këtë mëngjes

Po flet vetëm me erën.


TE DUC CU MINE


Dincolo de mine,

Dincolo de trup,

Zâmbești tăcută mamă
Și-mi spui... să nu fug!
Oricât de departe
Aș fi acum de tine
Te port în oase, mamă,

Te duc cu mine.
Curg râuri de nopți

În golul din morți

Ce singură-i porți!
Prin lanuri pustii

Amurguri târzii!


PO TË MBAJ ME VETE

Tejmatanë meje,

Përtej trupit tim,

Buzëqesh e heshtur, nëna

Dhe më thot ... të mos ik!

Sado qoftë larg

Do të isha tani tek ti

Të mbaj në eshtra, nënë,

Po të marr me vete.

Rrjedhin lumenjtë e natës

Në boshllëkun e vdekjes

Që vetë po e mban!

Nëpër fusha të shkreta

Në muzgjet e vona!


EVA ȘI AMURGUL

Putrezeau pe dealuri ciupercile

şi-n cuiburi de berze se-adunau mormolocii.

Printre pânze de ceţuri
tot mai rar
îi auzea vocea.

Lângă picioarele ei rămânea

coşul cu fructe - PLIN! şi
nu mai râdea decât în somn:
-Ît
̧i place mărul Adame?
Cu fiecare absent
̧ă mai putrezea un măr
s
̧i se topea un colţ de Eden.


EVA DHE MUZGU

Kalbeshin në kodra këpurdhat

e n’turma lejlekësh tuboheshin mormolakët.

Mes pëlhurave të mjegullës

gjithnjë e më rrallë

ua dëgjoje zërin.

Pranë këmbëve ato rrinin

shporta me fruta - PLOT! dhe

nuk qeshte veçse në gjumë:

-A të pëlqen molla e Adamit?

Në çdo mungesë kalbej një mollë

dhe shkrihej në një cep të Edenit.

RISIPITORUL DE OALE


Îți spun, Adame
Într-o zi am să plec
O să rămâi cu oalele tale

Singur cu noaptea!
Ochii tăi mă mai văd?
Mâna-ți ca pământul rămâne nemișcată!

Trupul de urs stă neclintit și iată
Încă un măr se-aprinde în zenit!
De ce ți-e foame și de care apă ți-e sete?

Uitată mi-e ciuda și dorul de ducă...

Ridică-ți privirea, în brațe m-apucă 

Mai tare mă strânge și aer nu-mi lasă

Căci oală voi fi, întinsă pe roată!

SHPËRDORUESI I TENXHEREVE

Po të them, Adam

Se një ditë do të shkoj

Do të mbetesh me tenxheret tua

I vetmuar me natën!

Sytë tu ende më shohin?

Mbaje pasi toka mbetet e palëvizshme!

Trupi i ariut qëndron i patundur dhe ja

Edhe një tjetër mollë ndizet në zenit!

Përse ke uri dhe për cilin ujë ke etje?

E harrova mahnitjen dhe mallin e zjarrtë...

Ngreje shikimin, në krahëror më përfshin

Më fortë më shtrëngon dhe nuk ma lë ajrin

Ngase tenxhere do jem, e shtrirë mbi rrotë!

PORUNCA A XI-A


Degetele tale răsfirându-mi părul

Anulează legile firii
S
̧i «ieri» pare a fi «azi».
Doamne, pentru mine, palidă fiică a Evei

Ai uitat să scrii ultima poruncă?
Mi-o strigă Octombrie Nebunul pe străzi
S
̧i o citesc în milioanele de ochi ai ploii:

Nimeni să nu iubească în afara timpului său!
Degetele tale răsfirându-mi părul DINCOLO...


POROSIA E XI-TË

Gishtat e tu më përhapin flokët

I anulojnë ligjet e natyrës

E "djeshmja" duket se është "sot".

Zot, për mua, bija e zbehtë e Evës

A ke harruar të shkruash porosinë e fundit?

Tetori i Çmendur më bërtitet në rrugë

Dhe e lexoj në miliona sytë e shiut:

Askush të mos dashurojë jashtë kohës së tij!

Gishtat e tu duke m’i përhapur flokët PËRTEJ...

ADAM
Unde pleci tu eu nu pot să te urmez
și nu știu ce să fac cu dragostea mea pentru tine
cu singurătatea mea umplută

cu oameni care nu îți seamănă
cu diminețile în care nu vii
să ne bem cafeaua pe fugă și

să râdem că doi tâlhari, pe furiș,

intrați din greșeală în Eden.
Tu știi că niciodată n-am iubit cușca
dar azi am nevoie de gratii
Am nevoie să fiu separată de mine însămi

de piatra enormă ce crește înăuntrul tău

de locul unde vreau să teurmez.
De neputința de a o face.
De amintirea bucuriei trecute
de tot ce însemni Tu Viață!

ADAM

Kudo që  shkon, nuk mund të të ndjek

dhe nuk di çfarë të bëjme dashurinë time për ty

me vetminë time të mbushur

me njerëz që nuk ngjajnë me ty

me mëngjeset kur nuk vjen

ta pimë kafenë në arrati dhe

të qeshim se dy hajdutë, vjedhurazi

të hyrë gabimisht në Eden.

Ti e di që kurrë s’e kam dashur kafazin

por sot kam nevojë për grila

Kam nevojë të ndahem nga vetja

e gurit të madh që rritet brenda teje

nga vendi ku dua të të ndjek.

Nga pamundësia për ta bërë.

Nga kujtimi i gëzimit të kaluar

nga gjithë që ngjan me  Ty Jetë!

VIAȚA UNUI PUNCT


Din fiecare respirație Adame
Eu te refac
Ești deopotrivă și univers și nu...
Iubirea pământeană s-a dus
Orgoliul nostru nemăsurat

de unici și irepetabili stăpâni peste Eden
implozia blestemului pe care l-am numit Timp
Normal, iau act de decăderea ta
și nu mă mai mir că astăzi
nu ne mai vrei!
Sufletul meu
Un punct de spații,

astre, iubiri, culori aleargă

în umbra îngerului.

JETA E NJË PIKE

Nga çdo frymëmarrje Adam

Unë po të ribëj

Je përkundrazi një univers dhe jo ...

Dashuria tokësore është zhdukur

Krenaria jonë e pamasë

të zotërave unikë e të papërsëritshëm mbi Eden

shpërthimi i mallkimit që e kam quajtur Kohë

Normalisht, e vërej rënien tënde

dhe nuk po habitem që sot

më nuk po më do!

Shpirti im

Një pikë hapësinore,

yjet, dashuritë, ngjyrat vrapojnë

në hijen e engjëllit.

EXERGIȚIU ÎN UMBRA ÎNGERULUI

Te recompun din întâia zăpadă
rămasă netopită la granița dintre milenii

din frica mea de durere
din umilința dată de compromis.
Uneori mă joc cu oasele tale
și le-așez vertical, în lumină,

să fie spălate de soarele verii.
Te recompun din amurguri
trăite solitar pe drumul dintre dealuri

din blândețea privirii
dar, mai ales,
din lipsa speranței lui totdeauna
dragoste
sub umbra îngerului te recompun mereu,

întotdeauna tu, doar tu - dragoste!


USHTRIME NË HIJEN E ENGJËLLIT

Po të rikompozoj nga dëbora e parë

e mbetur e paprekur në kufi

mes mijëvjeçarëve nga frika ime për dhimbje

nga mëshira ndaj kompromisit.

Ndonjëherë luaj me eshtrat tua

dhe i vendos vertikalisht në dritë,

të jenë të lara nga dielli i verës.

Të rikompozoj nga muzgjet

të jetuara solitare në rrugën ndërmjet

shpatijeve të butësisë së shikimit

por, sidomos

nga mungesa e shpresës së tij gjithmonë

dashuri

nën hijen e engjëllit të rikompozoj përherë,

gjithmonë ti, vetëm ti - dashuri!

O DIMINEAȚĂ PERFECTĂ

O dimineață perfectă e simplă:
are miros de gutuie și gust de cafea.
Într-o dimineață perfectă el (sau ea)
îți zâmbește cu ochi de catifea.
Nimeni nu trebuie să plece,
nici ceasul nu se-nvârte,
clipele sunt lungi și totuși
par dureros de scurte.
Într-o dimineață perfectă
sufletele pereche râd
prin fereastra deschisă spre cer
valuri de ceață pătrund
ascunzând
tot ce poate fi efemer...
într-o dimineață perfectă

nu există nici mâine și nici ieri!

NJË MËNGJES I PËRSOSUR

Një mëngjes i përsosur ësht’i thjeshtë:

ka erë të ftoit dhe shije të kafesë.

Në një mëngjes perfekt ai (ose ajo)

të buzëqesh me sy kadife.

Askush nuk duhet të shkojë,

as ora nuk vërtitet,

çastet janë të gjata dhe megjithate

duken dhimbshërisht të shkurtër.

Në një mëngjes të përsosur

qeshin shpirtrat binjakë

përmes dritares së hapur drejt qiellit

valët e mjegullës depërtojnë

duke fshehur

çdo gjë që mund të jetë kalimtare ...

në një mëngjes të përsosur

nuk ekziston as nesër as dje!

CROCHIU I

În alb, roșu și roz aprins se deschid

oleandrii sub cerul Mediteranei.

Și-n cântecul de valuri nărăvaș
Se dezgolește noaptea de haina ei regală.

Îndrăgostiții tac
Și parfumuri exaltă
Ei scriu cuvântul dragoste pe nisip
mult prea aproape de apă!

CROCHIU I

Në të bardhë, të kuqe dhe rozë hapen

oleandrat nën qiellin e Mesdheut.

Dhe në këngën e valëve të trazuara

Zbrazet nata naga petku i saj mbretëror.

Të dashuruari heshtin

Dhe parfumet ekzaltojnë

Ata shkruajnë fjalën dashuri në rërë

për tepër shumë afër ujit!

CROCHIU II
În rotocoale rococo
îți poartă vântul chipul
peste dealuri și case
în iarna târzie
ce a albit sufletul...
Cum sa domesticesti

starea de dor?

CROCHIU II

Në rrotullat rokoko

era të mbart fytyrën

mbi kodra dhe shtëpi

në dimrin e vonë

që e zbardhi shpirtin...

Si ta ta zbutish vallë

gjendjen e përmallimit?

CINE TRĂIEȘTE CU FRICĂ

Cine trăiește cu frica

rămâne la marginea vieții.
Zbor păsări fără număr pe

Drumul Mătăsii, al lor e cerul întreg!
un fulg căzut dintr-o aripă plutind

între ape șicer

nostalgia întregului sunt eu...

KUSH JETON ME FRIKË

Kush jeton në frikë

qëndron në buzë të jetës.

Fluturojnë zogj të panumërt mbi

Rrugën e Mëndafshit, i tyre është gjithë qielli!

një fije që bie nga një krah duke lundruar

mes ujërave e qiellit nostalgjisë së së tërës

jam unë...

IDENTITATE

Copilul meu îl va naște

Altă femeie

Viața mea

Mi-au trăit-o ceilalți.

Sufletul?

E de drept al tău, Doamne!

Identitate?!

Identitateeeee…

IDENTITET

Fëmija im do të lindë

Një grua tjetër

Jetën time

E përjetuan të tjerët.

Shpirti?

Në të vërtetë është i yti,o  Zot!

Identiteti?!

Identitetiiiii…

CU TINE

(Pentru Dimitri Karamazov)


Cu tine, Dimitri Karamazov vreau să beau!

Vodkă, Busuioacă, Cotnari,
Să ne cânte țiganii la trecerea dintre ani.
Să ne bem mințile, să turnăm în pahare noaptea,

Noaptea dătătoare de stele!
Aveam 16 ani când te-am visat
În lanul de grâu, într-un crepuscul de vară,

Aveam 16 ani și iubeam absurd,
așa cum îndeobște se-ntâmplă prima oară.
Și să uit sau s-accept
că n-ai apărut niciodat’

că la margini de noapte

doar de iele am dat?!

ME TY

(Për Dimitri Karamazov)

Me ty, Dimitri Karamazov, dua të pi!

Vodkă, Busuioacă, Cotnari,

Të na këndojnë ciganët në ikje të viteve.

Të pimë mendjet, të derdhim në gota natën,

Nata dhuruese e yjeve!

Isha 16 vjeçe kur të ëndërrova

Në arën e grurit, në një muzgëtim të verës,

Isha 16 vjeçe dhe më pëlqente absurdi,

siç ndodh zakonisht për herë të parë.

Dhe për të harruar ose pranuar

që nuk u shfaqe kurrë

që në brigjet e natës

vetëm unë u takova me zanat?!

DUALITATEA FIINȚEI

Tatăl meu din ceruri
Tatăl meu din pământ
Între viață și moarte vreau să știu:

A cui sunt?

Naște frica în mine nopți rotunde și grele

Doar iubirea mă ține în lumină de stele.
Ca un lanț neîntrerupt ce mă leagă de tine

Cu spirale de oase, cu tristeți de mormânt,
Tatăl meu din urmă, tatăl meu din pământ!


Ca un fir de lumină ce mă cheamă în soare,

Mă desparte de lut,
Tatăl meu din ceruri, tatăl meu din cuvânt...
Între viață șI moarte vreau să știu: A cui sunt?

DUALITETI I QENJES

Ati im qiellor

Babai im tokësor

Mes jetës dhe vdekjes dua të di:

E kujt jam?Lind frika në mua

Netë t’rrumbullakëta e të rënda

Vetëm dashuria më mban

Në dritën e yjeve.

Si një zinxhir i pandërprerë që më lidh me ty

Me spirale eshtrash, me trishtime varri,

Babai im i fundit, babai im tokësor!

Si një fije drite që më thërret në diell,

Po më ndan nga glina,

Ati im qiellor, ati im nga fjala ...

Mes jetës e vdekjes dua të di: E kujt jam?

DURABILITATEA MEMORIEI

Și mă vei întreba cândva

Atunci când leagănul nostru

De ape și iarbă și ceruri scânteind boreal

Vor fi doar pulberea stelelor

Călătorind cu noi credincioși și supuși

Însoțitori ai superbei noastre făpturi de lumină…

Ei, bine

Atunci, mă voi întoarce puțin din drum

Preț de câteva galaxii

Doar să-ți alung mâhnirea

Ce-ți va fi întunecat făptura.

Și-n atingere vom cuprinde infinitul

Chiar dacă…Uita-vei!

KËMBËNGULJA E MEMORJES

Dhe do të më pyesish dikurë

Atëherë kur djepi ynë

Nga ujiërat e bari e qiej shkëndijnë në boreal

Do të jetë vetëm pluhuri i yjeve

Duke udhëtuar me ne besimtarët e të nënshtruarit

Shoqërues të krijesave të shkëlqyera të dritës…

Ej, mirë

Atëherë, do të kthehem pak nga rruga

Për çmimi të disa galaksive

Vetëm të ta dëboj mahnitjen dhe mëshirën

E cila do të ta errësojë shëmbëlltyrën

Dhe në prekje do ta përfshijmë pafundësinë

Qoftl]ë nëse… Do t’i harrosh!

REÎNTOARCERE

Nemilos îmi strivește sufletul

Acul ceasornicului

Reîntors la ora copilăriei.

Bătrânul copac și scorbura în care

Se ascundeau comorile lumii,

Toate

Au ars într-o lungă noapte de iarnă.

Grădina cu flori și pisici

În care

Mă alergau fluturii

E acum plină de napi

Frumos aranjați în straturi.

Părinții, nemișcați, mă privesc de pe cruce.

Închid ochii și încep să mă rog

Oprește timpul! Ucide-l!

Odată…


RIKTHIM

Pamëshirshëm ma shtrydh shpirtin

Akrepi i orës

Së rikthyer në orën e fëmijërisë.

Druri plak dhe zgërbonja në të cilën

Fshiheshin krejt thesarët e botës.

Të gjitha

U dogjën në një natë të gjatë dimri.

Kopshti me lule e maca

Në të cilin

Më rendnin fluturat

Tani është plot me rrepa

Të rregulluara bukur në shtresa.

Prindërit, të palëvizshëm, m’ shikojnë mbi kryq.

Mbyll sytë dhe filloj të lutem

Ndalonie kohën! Vritne!

Një herë…


CEALALTĂ JUMĂTATE

Din centrul lumii

Poți privi larg și concentric

Fară teama absurdă

Că peste volutele ochilor tăi

S-ar putea suprapune

Setea de lumină a semenului.

Dincolo de putința de a numi acest loc

Extazul ființei

Moare până la dispreț.

Aseaza-te dar la umbra pomului biblic

Și încearcă să dibuiești

Cealaltă jumătate a lumii

Aceea care se află în dosul arborelui…

Nici Dumnezeu nu ne cere

Mai mult.


GJYSMA TJETËR

Nga qendra e botës

Mund të shikosh gjerë e i përqendruar

Pa ndonjë  frikë absurde

Se mbi shenjat e  syve tu

Mund të mbivendoset

Etja për dritë e të afërmit.

Përtej mundësisë së emërtimit të këtij vendi

Ekstaza e qenies

Po vdes deri në përbuzje.

Ulu pra në hijen e pemës biblike

Dhe përpiqu ta mirëkuptosh

Gjysmën tjetër të botës

Atë në anën e pasme të pemës…

As Zoti nuk na kërkon

Më shumë.


SOLUȚIE

Mai gravă, mai Tristă,

Viața își urmează

Cursul neîntrebându-ne.

Pune-ți sufletul în palmă

Și lasă-l să se pătrundă

De culorile toamnei.

Doar așa

Natura devine hrană

Pentru verticalitate

Și pentru …Nonevoluție.


ZGJIDHJE

Më e rëndë, më e Trishtuar,

Jeta e ndjek

Rrjedhën pa na pyetur.

Vëre shpirtin në shuplakë

Dhe lëre të depërtojë

Në ngjyrat e vjeshtës.

Pikërisht kështu

Natyra bëhet ushqim

Për vertikalitet

Dhe për… Mosevolucion.


ARGUMENT

Pentru că

Am încetat să mai cred

Că suntem curați și frumoși

Precum îngerii.

Pentru că am aflat prețul sângelui, trădarea cărnii

Tristețea ierbii, cântecul de sfârșit al păsării

Pentru că niciodată, nicăieri, nimeni

Nu-mi va mai spune:

Lumea începe și se sfârșește cu noi

Hai vino, Virginia!

Pentru asta

Doar pentru asta

Voi rămâne aici

Întoarsă în propria-mi matcă.

ARGUMENT

Nga shkaku se

Pushova të mendoj

Se jemi të pastër dhe të bukur

Porsi engjëjt.

Sepse mësova çmimin e gjakut, tradhtinë e mishit

Trishtimin e barit, këngën e fundit të zogut.

Sepse kurrë, askund, askush

Nuk do të më thotë:

Bota fillon dhe mbaron me ne

Hajde eja, Virxhinia!

Për këtë

Vetëm për këtë

Do të mbetem këtu

E kthyer në amzën time.

AUZI TOBELE ÎNTUNERICULUI

Niciodată, femeie fiind,

să nu te abandonezi crepuscului!

La capătul zilei e greu să
înțelegi cum
în sufletul tău porți un bărbat mort
iar viața ți-o împarți cu un altul...
Când noaptea își atinge plinătatea
razele lunii sunt o eșarfă

ce-ți strânge gâtul până la lacrimi.
Cine te-a blestemat să visezi?
Ca lupii la luna nouă ai vrea să strigi!
Ai muri de n-ai avea lângă tine
un mugur miraculos
ce-ți face respirație gură la gură

până când lumina soarelui
inundă retina și tu respiri în sfârșit
aerul verde al verii.
Să nu rămâi niciodată singură

cu visele tale

în lumina asfințitului, femeie!


I DËGJON DAULLET E ERRËSIRËS

Kurrë, duke qenë grua,

mos u dorëzo në muzgëtim!

Në fund të ditës është e vështirë

të kuptosh se si

në shpirt mban një burrë të vdekur

dhe jeta ta ndan me një tjetër...

Kur nata arrin plotësinë e saj

rrezet e hënës janë një shall

që të shtrëngon fytin deri në lot.

Cili të mallkoi të ëndërrosh?

Si ujqërit në hënën e re doje të bërtasish!

Do të vdisje nëse s’do ta kishe pranë teje

një syth të mrekullueshëm

që ta bën gojën të marrë frymë

derisa drita e diellit

vërshon retinën dhe më në fund merr frymë

ajrin e gjelbërt të verës.

Të mos kurrë e vetmuar

me ëndrrat e tua

me ëndrrat tu

në dritën e perëndimit, grua!


POEZIA CA ȘI MOARTEA

Eu nu am putut scrie versuri

aproape de tine
se deformau cuvintele
își pierdeau înțelesul...
Tu spuneai că e dragoste
Și fără oprire îmi cereai să repet:
Mă lepăd de viață, de amintiri,
Până când m-am lepădat de mine,

ca de diavol însuși.

Privește-mă acum, sunt goală,
vasul perfect
pe care poți să-l umpli cu tine,
în care poți să-ți multiplici

nevrozele, anxietățile și ura.
Floare albă de mac, cu petale diafane,
Singurătatea mă poartă

spre lumea necunoscută
Ce sunt eu.
Ca un arcuș pe vioară,
Ca o rândunică în zbor

urmărită de iarnă,
Tot mai departe de tine...
Poezia ca și moartea

se împlinește doar în singurătate!


POEZIA PORSI VDEKJA

Nuk mund të shkruaja

vargje pranë teje

fjalët shtrembëroheshin

e humbisnin kuptimin...

Ti thoje se ishte dashuri

Dhe papushim më kërkoje të përsëris:

Tërhiqem nga jeta,nga  kujtimet,

Derisa hoqa dorë nga vetja,

si nga vetë djalli.

Më shiko tani, jam lakuriqe,

anija perfekte

që mund ta mbushësh me veten,

në të cilën mund të shumëfishosh

neurozat, ankthet dhe urrejtjen.

Lulëkuqe e bardhë, me petale të tejdukshme,

Vetmia ime më çon

drejt botës së panjohur

Çfarë jam.

Si një hark në violinë,

Si një dallëndyshe në fluturim

e ndjekur nga dimri,

Gjithnjë e më larg prej teje...

Poezia porsi vdekja

plotësohet vetëm në vetmi!


ISUS DIN NAZARET

Mileniile se despart cu sângele Lui

Înainte și După,
Înainte de gaura de vierme.

Surâs de primăvară eternă,

Paradoxul ființei umane!
Durerea care ține de cald
Inocența condamnată la stâlpul infamiei...

În cuie stau încremenite pe cruce
Calea, Adevărul și Viața!
Un cuvânt o lumină
O credință o cruciadă
O slăbiciune o cale spre cunoaștere
O cunoaștere o ardere pe rug!
Apa poartă în ea memoria primului Adam

Pământulgeme de nostalgia inocenței

Dorința de primăvară eternă
Frica de gaura de vierme
Dar mai ales
Foamea de sângelui Lui!


JEZUSI I NAZARETIT

Mijëvjeçarët ndahen me gjakun e Tij

Para dhe Pas,

Para vrimës së krimbit.

Buzëqeshje e pranverës së përjetshme,

Paradoksi i qenies njerëzore!

Dhimbje që që mban ngrohtë

Pafajësia e dënuar në shtyllën e turpit...

Ata janë gozhduar në kryq

Rruga, e Vërteta dhe Jeta!

Një fjalë një dritë

Një besim një kryqëzatë

Një dobësi një rrugë drejt njohjes

Një dije një djegie në turrë!

Uji mbart në të kujtimin e Adamit të parë

Toka gjëmon nga nostalgjia për pafajësinë

Dëshirë e pranverës së përjetshme

Frika nga vrima e krimbit

Por sidomos

Uria për gjakun e Tij!


CE ZI AȘ ALEGE

Ce zi aș alege
Din toate ce-au fost?

Din viața trăită

Unde-aș găsi rost?
În câmpul cu soare

Fugind printre nori,

În poala bunicii,
În râuri, în flori?
În clipa în care

Iubirea de tine

Veni să alunge

Iubirea de sine?
În ziua în care
De timp am uitat
Și viață din trupu-mi

Din nou s-a-ntrupat?
Ce zi aș alege
Din toate ce-au fost

Din viața trăită

Unde-aș găsi rost?


ÇFARË DITE DO TË ZGJIDHJA

Cilën ditë do të zgjidhja?

Nga të gjitha ato që ishin?

Nga jeta e përjetuar

Ku do gjeja kuptim?

Në fushën me diell

Duke ikur nëpër re,

Në prehrin e gjyshes,

Në lumenj, në lule?

Në çastin në të cilin

Dashuri për ty

Vjen ta dëbojë

Dashurinë e vetëvets?

Në ditën në të cilën

Kam harruar për kohën

Dhe jeta në trupin tim

U mishërua përsëri?

Cilën ditë do të zgjidhja

Nga të gjitha që ishin

Nga jeta e përjetuar

Ku do gjeja kuptim?


Gitana Café

(Pentru Steve)


La Gitana, cafeneaua din colț,

Sosesc pe înserat
Ultimii Bătrâni ai orașului.

Pe caldarâm
Copacii își leapădă gândurile-n straturi

Iar țigăncile focoase
Se pitesc în tablouri.
A venit timpul
Când
Nimeni nu se mai așează
Pe scaunul din față.
Bătrânii Orașului își
Răsucesc încet amintirile
În trabuce mari, rotunde ca pământul,
Și un foc de niciunde
Le îmbrățișează.
Roșu cât e de roșu!
La colț ambulanța
Un clinchet de tambur
Și-o voce
-Next!

E ziua din an când

Copacii se leapădă de gânduri.

Gitana Café

(Për Steve)

Në Gitana, kafeneja në qoshe,

Unë po arrij në mbrëmje

Pleqtë e fundit të qytetit.

Në kalldrëm

Pemët hedhin mendimet në shtresa

Kurse cigankat e ndezura...

Pikturojnë në tabllo.

Ka ardhur koha

Kur

Askush nuk ulet më

Në sediljen e përparme.

Pleqtë e Qytetit

I përdredhin ngadalë kujtimet

Në pjata të mëdha, të rrumbullakta si toka,

Dhe një zjarr nga askund

I përqafon.

E kuqe sa e kuqe është!

Ambulanca në qoshe

Një tringëllimë daulle

Dhe një zë

- Tjetër!

Është dita e vitit kur

Pemët heqin dorë nga mendimet.


CĂLCĂM

(Pentru Marian)

Călcăm nu peste frunze

ci peste gânduri abandonate...

Poate că odată plopul ăsta mare și frumos

afost un copil

iar salcia argintie o căprioară însetată…

Cineștie ?

Poate că blocurile de agathe

au prins în ele cântecul lui Orfeu

ce le-a colorat cu dragostea lui nemăsurată

pentru urechea eternă-a pământului.

Într-ozi voi lăsa și eu pe asfalt

semne pentru tine,

iar tu le vei privi prin ochiuri de apă.

Îți voi trimite muguri rotitori

sperând că-mi vei recunoaște tinerețea eternă…

Iar tu vei trece absent,

obsedat de un nume

de care nu-ți poți aminti!

Doar frica de-a deveni mugur,

doar frica, precum umbra ta, te va-nsoți.


SHKELIM

(Për Marian)

Ne nuk shkelim në gjethe

por mbi mendimet e braktisura...

ndoshta dikur ky plepi i madh e i bukur

ka qenë një fëmijë

dhe shelgu i argjendtë një drenushë e etur

kush e di

ndoshta blloqet e agathes

kapën në to këngën e Orfeut

që i ngjyroste me dashurinë e tij të pamasë

për veshin e përjetshëm të tokës.

Një ditë edhe unë do ta lë në asfalt

disa shenja për ty

dhe ti do t'i shikosh përmes syve të ujit.

Unë do t'ju dërgoj muguj rrotullues

duke shpresuar se do të mi njohish

rini e përjetshme dhe ti do të mungosh,

i joshur pas një emri që s’mund ta përkujtosh!

Vetëm frika për t'u bërë mugull,

vetëm frika, si hija jote, do të të shoqërojë.


AVATAR

La început a fost mirarea:

c-ai ochi atât de verzi și de adânci,

Că-mi cânți și mă adormi și simți!

Apoi a fost o mângâiere

ca adierea unui vânt...

Nu mâini de om

ci un șuvoi de ape

sepre ape lungi pielea-mi

Ce tremura plângând!

- Ah, pielea ta ce ne separă!

îmi susura în minte doar vocea ta șoptită...

- Acest obstacol mă ucide!

- Hai, lasă-mă să fiu cu tine

Și carne-n carnea ta să cresc

Și dac-ai să m-asculți pe mine

De întuneric te feresc!

Și tot mai slabă, mai uimită,

Ca într-un somn adânc am spus:

- Vom fi o singură ființă

și pielea nu-mi mai e de trebuință

o scot, ca pedeplin să-ți aparțin! ...

Nu-miamintesc de vreme, nici de mine,

Căci doar la lună uneori mai ies.

Din apa iazului murdară,

doi ochi adânci și verzi

la limba mea cea despicată se hlizesc!


AVATARË

Në fillim ka qenë mahnitja:

Se ke sy kaq të gjelbër dhe të thellë,

ngase më këndon e më zë gjumi e ndjen!

Pastaj ishte një përkëdhelje

porsi puhia e një ere...

Jo duart e njeriut

Por një rrjedhë uji

më kullonte në lëkurë

Çka po dridhet duke qarë!

- Ah, lëkura jote që po na ndan!

vetëm zëri yt i shqiptuar më buron në mendje...

- Kjo pengesë po më vret!

- Hajde, më lër të jem me ty

Dhe mishin në mishin tënd ta rris

Dhe nëse do të më dëgjosh

Do të të mbroj nga errësira!

Dhe më e dobësuar, më e habitur,

Si në një gjumë të thellë thashë:

- Do të jemi një qenie e vetme

Dhe nuk do kem nevojë për lëkurën

E nxjerr, që të të takojë plotësisht! ...

Nuk e mbaj mend kohën, as veten time,

Sepse  vetëm në hënë nganjëherë dal.

Nga uji i pistë i pellgut,

dy sy të gjelbër e të thellë

në gjuhën time të çarë mbërthehen


MAMEI MELE CARE PLEACĂ

Istoria mea personală e legată de roţi:

detren, de maşini, avioane

și de bagaje inutile ca durerea, neliniştea, spaima.

Ah, glasul Căruciorului împins de mama

când venea de la piaţă!

Doar zgomotul lui suna ghiduş: tic-tac tic-tac!

Ceasuri nevăzute, perfid deghizate în roţi,

mâncând asfaltul, aerul sau colbul din drumuri.

Mâncând măruntaiele din noi!

Unde să caut zâmbetul pierdut al mamei mele?

Memorie subţiată, imagini suprapuse,

amintiri mincinoase...

Peste păsările cerului plouă culorile asfinţitului!

Vântul ce cântă printre spice de grâu înăbuşă tic–tacul.

Copilul strânge la piept cartea.

El fuge visând şamani şi munţi stâncoşi

El fuge visând să conducă armate.

Orice copil e un cuceritor

El îşi piteşte dorinţele în nori

Apoi se-ntoarce obosit acasă unde mereu

îl aşteaptă Mama!

Tic-tac, tic-tac istoria mea personală e legată de roţi de ambulanţ

Mama are acum mâna unui copil şi albii de râuri pe faţ

Tic-tac, tic-tac, tic-tac dispărut pentru totdeaună este Glasul Căruciorului de Piaţă!


NËNËS SIME QË PO SHKON

Historia ime personale është e lidhur për rrotat:

të trenave, makinave, avionëve

dhe bagazheve të panevojshme si dhimbja, ankthi dhe frika.

Ah, zëri i Karrocës i shtyrë nga nëna ime kur erdhi nga tregu!

Vetëm tingulli i tij kumbonte udhëzues: tik tak tik tak!

Orë të padukshme, të lidhura pabesisht për rrota,

duke ngrënë asfaltin, ajrin ose pluhurin e rrugëve.

Duke ngrënë të brendshmet tona!

Ku ta kërkoj buzëqeshjen e humbur të nënës sime?

Memorie e tëholluar, imazhe të mbivendosura,

kujtime te rreme...

Mbi zogjtë e qiellit rigojnë ngjyrat e perëndimit!

Era që fryn ndër kallinj gruri e gulçon tiktakun.

Fëmija e shtrëngon librin në gjoks.

Ai ikën duke ëndërruar shamanë dhe male shkëmbore

Ai ikën duke ëndërruar të udhëheqë ushtritë.

Çdo fëmijë është një pushtues që i shkrin dëshirat në re

Pastaj kthehet në shtëpi i lodhur ku Nëna e pret gjithmonë!

Tik-tak, tik-tak, historia ime personale ësht’e lidhur me rrotat e ambulancës

Nëna ime tani ka dora e një fëmije dhe bardhësi lumi në fytyrë

Tik-tak, tik-tak, tik-tak  është zhdukur përgjithmonë

Zëri i Karrocës së Tregut!

GRĂDINA COPILĂRIEI

Calc peste trandafirii uscați cupicioarele goale

Din picăturile calde de sânge vor înflori amintirile.

Apoi mă voi plimba prin casa pustie

încercând să aud descântecele bunicii

și vocea uitată a tatălui pământesc.

Din fire de praf și din vânt o să desenez zâmbetul mamei!

Voi ignora crăpăturile din ziduri și voi privi cerul

Neutru

Binevoitor

Nostalgic

Între apus și răsărit voi colinda grădina

până când voi adormi și eu

pitindu-mă într-ocrăpătură adâncă,

aproape de fereastră, pentru că eu am avut mereu

nevoie de spații înalte și largi...

După aceea va veni copilul meu

să-mi caute zâmbetul ascuns în tencuială.

Și casa se va prăbuși și ea

iar în grădina cu trandafiri vor întra mașini

ce vor construi o nouă autostradă.

Atunci eu și ai mei, eliberați de spațiu,

ne vom muta în cer de unde vom privi

Neutru

Binevoitor

Nostalgic

Oameni stranii

pe care nu i-am întâlnit niciodată.


KOPSHTI I FËMIJËRISË

Unë shkel mbi trëndafilat e tharë këmbëzbathur

Kujtimet do të lulëzojnë nga pikat e ngrohta të gjakut.

Pastaj do të shëtis nëpër shtëpinë e shkretë

duke u përpjekur të dëgjoj magjitë e gjyshes

dhe zërin ei harruar të atit tokësor.

Nga fijet e pluhurit dhe të erës do të vizatoj buzëqeshjen e nënës!

Do të injoroj të çarat në mure dhe do të shikoj qiellin

Neutralisht

Me dashamirësi

Nostalgjike

Midis perëndimit dhe lindjes do të endem në kopsht

derisa edhe unë të bie në gjumë

duke depërtuar në një çarje të thellë,

afër dritares sepse kam pasur gjithmonë

nevojën për hapësira të larta dhe të gjera...

Pastaj do të vijë fëmija ime

të më kërkojë buzëqeshjen e fshehur në llaç.

Dhe shtëpia do të shembet edhe ajo

kurse makinat do të hyjnë në kopshtin e trëndafilave

që do të ndërtojnë një autostradë të re.

Pastaj unë dhe njerëzit e mi, të çliruar nga hapësira,

do të zhvendosemi në qiell nga do të shikojmë

Neutralisht

Me dashamirësi

Nostalgjike

njerëz të çuditshëm

që nuk i kemi takuar kurrë

CUPRINS | PËRMBAJTJA


DARUL DOMNULUI PENTRU MINTE, INIMĂ ȘI SUFLET / 4

GABRIELA MARIE MILTON / 8.

FRUNZELE POEZIEI / 8

GJETHET E POEZISË / 9

SILOGISMUL VOLUPTĂȚII / 10

SILOGJIZMA E EPSHIT / 10

URSITA DORINȚELOR / 11

SHORTI I DËSHIRAVE / 11

IUBIRE ÎN ALBASTRU ȘI NGERU / 12

DASHURI NË KALTËRSI DHE ZI / 12

ȘARPE DE MARE / 13

GJARPËR DETI / 13

ÎNCHIDE-MĂ / 14

MË MBYLL / 14

TU / 15 / TI / 15

PRIMĂVARĂ ALBĂ / 16

PRANVERË E BARDHË / 17

VALS, VALS, VALS / 18

VALS, VALS, VALS B/ 19

ÎN LUME CLĂDITÂ DE NOI / 20

NË BOTËN E NDËRTUAR NGA NE / 21

DIAFANA DULCEAȚĂ A IUBIRII / 22

SHIJA E ËMBËL E DASHURISË / 22

DRAGOSTEA TA CE VA FI / 23

ÇFARË DO TË JETË DASHURIA JOTE / 23

ÎN LARGUL MĂRII / 24

NË GJERËSINË E DETIT / 24

VÂNĂTOR DE DORINȚE / 25

GJUETAR DËSHIRASH / 25

LUMEA NIMĂNUI / 26

BOTA E ASKUJT / 27

ZIUA SFINȚILOR CĂZUȚI / 28

DITA E SHENJTORËVE TË RËNË / 29

ÎNDRĂGOSTIȚI FĂRĂ IUBIRE / 30

TË DASHURUAR PA DASHURI / 31

DUMINICĂ / 32

TË DIELËN / 33

UITATĂ ÎN PORTUL NAPOLI / 34

E HARRUAR NË PORTIN E NAPOLIT / 34

MOȘTENIREA NECUNOSCUTULUI / 36

TRASHËGIMIA E TË PANJOHURËS / 37

PARFUMURI DE FLORI ȘI SARE / 38

PARFUM LULESH DHE KRIPË / 38

VRĂJITOARE ACVATICĂ / 39

MAGJISTARJA AKUATIKE / 39

AMOUR / 40

AMOUR / 41

PAT DIN LEMN / 42

SHTRAT PREJ DRURI / 43

BĂRCI VIKINGE / 44

BARKA VIKINGE / 44

AI SPUS CĂ MĂ IUBEȘTI / 45

MË THE SE MË DO /  45

EU SUNT SUFLETUL TĂU / 46

UNË JAM SHPIRTI YT / 47

ZIUA CARE NICIODATĂ NU VINE / 48

DITA QË NUK VJEN KURRË / 49

FERMECATĂ / 50

E MAGJEPSUR / 51

MIRACOLUL CARE EȘTI / 52

MREKULLIA QË JE / 53

ÎNSIGURATA POEZIE A NOPȚII / 54

POEZIA E VETMUAR E NATËS / 55

VIRGINIA MATEIAȘ / 56

CUVINTE / 56

FJALËT / 57

DESPRINDEREA / 58

SHKËPUTJA / 58

TE DUC CU MINE / 59

TË MBAJ ME VETE / 59

EVA ȘI AMURGUL / 60

EVA DHE MUZGU / 60

RISIPITORUL DE OALE / 61

SHPËRDORUESI I TENXHEREVE / 61

PORUNCA A XI-A / 62

POROSIA E XI-TË / 62

ADAM / 63

ADAM / 63

VIAȚA UNUI PUNCT / 64

JETA E NJË PIKE / 64

EXERGIȚIU ÎN UMBRA ÎNGERULUI / 65

USHTRIME NË HIJEN E ENGELIT / 65

O DIMINEAȚĂ PERFECTĂ / 66

NJË MËNGJES I PËRSOSUR / 66

CROCHIU I / 67

CROCHIU I / 67

CROCHIU II / 67

CROCHIU II / 67

CINE TRĂIEȘTE CU FRICĂ / 68

KUSH JETON ME FRIKË / 68

IDENTITATE / 68

IDENTITET / 68

CU TINE / 69

ME TY / 69

DUALITATEA FIINȚEI / 70

DUALITETI I QENJES / 70

PERSISTENȚA MEMORIEI / 71

KËMBËZUESHMËRIA E MEMORJES / 71

REÎNTOARCERE / 72

RIKTHIM / 72

CEALALTĂ JUMĂTATE / 73

GJYSMA TJETËR / 73

SOLUȚIE / 74

ZGJIDHJE / 74

ARGUMENT / 75

ARGUMENT / 75

AUZI TOBELE ÎNTUNERICULUI / 76

I DËGJON DAULLET E ERRËSIRËS / 77

POEZIA CA ȘI MOARTEA / 78

POEZIA ËSHTË SI VDEKJA / 79

ISUS DIN NAZARET / 80

JEZUSI I NAZARETIT / 81

CE ZI AȘ ALEGE / 82

ÇFARË DO TË ZGJIDHJA / 83

GITANA CAFÉ / 84

GITANA KAFE / 85

CĂLCĂM / 86

SHKELIM / 87

AVATAR / 88

AVATARË / 89

MAMEI MELE CARE PLEACĂ / 90

NËNËS SIME QË PO SHKON / 91

GRĂDINA COPILĂRIEI / 92

KOPSHTI I FËMIJËRISË / 93

CUPRINS / PËRMBAJTJA / 95