E marte, 19.10.2021, 10:46 PM (GMT+1)

Kulturë

Remzi Limani: Ngricë nga demonët e kohës

E diele, 10.10.2021, 02:55 PM


Pak fjalë për poezinë e Bardh Lecit

NGRICË NGA DEMONËT E KOHËS

Poeti ynë, Bardh leci, përreth tij e do botën e ngrohtë, siç e domë të gjithë ne dhe, në mungesë të shpirtërorës, vjershëtari merr në shënjestër ngricën e njeriut në sytë e pangopur lakmitarë.

Shkruan: Remzi Limani

Bardh Lecin dua ta njoh edhe si prozator, por, kësaj radhe, do të flas për poezinë e tij, e cila rrjedh mes paradosë që flet ndryshe nga tradicionalja dhe lirikës moderne, e cila shpërfaqet në tablonë e një narracioni figurativ, me të cilën nëpërmjet të veneruarave në shoqërinë tonë, na jep një pasqyrim të të bëmave dhe pangopësisë së njeriut në fron.

Mbi këtë aksiomë të qëndrueshme, poeti respektiv, i shqetësuar vargëzon të ligat e kohës dhe njeriut të kohës, e cila pa të drejt na është bërë lak në fyt. Për këtë na thotë:/Edhe këtë ditë, enden si barrë e rëndë,zhurmat e fëlliqura,

e poteret e vlerësimeve të padrejta./Hadërmbetje xheloze me majoneta vrastare,

asnjë pendesë,asnjë tërheqje,

njeriu më i vogël,fjala më e pa peshë./Në kthina,në vila luksoze,

në bodrume të nëndheshme

shesin trupin e tyre me rend,

prostituta,kurtiziane,

gra të ashtuquajtura besnike,

misse....,misse.....,

që dehen deri në agim,

mbi trupat e barkmëdhenjëve zaptues,

për medalje të tjera të nesërmen./ Pra, strukturën poetike, z. Leci e ndërton mbi të vërtetën, e cila sëmbon në kraharorin e tij, duke u shndërruar në një shkundje drit, regetimë zemre, e cila sikurse te poeti, luhatej edhe tek lexuesi i vëmendshëm, për ta kuptuar barrën e një kohe të rëndë, që s'lëviz dot - pa mendjet e paqta, që nxjerrin lotin nga gurët e sinorëve, të cilët kanë zënë të lëvizin nga dora tinëzare... Së këndejmi, poeti ynë, Bardh Leci, gjakon për kohën dhe zbrazëtinë e saj vajtuese dhe na thotë:/ Në kullën e të parëve/hardhija e egër,harlisun hedh shtat,

deri te oda e burrave,

bash sipër tek çardaku me qilim,

te dhoma e të urtëve,

bosh.......,bosh........,

zbrazëti që vallëzon në vetmi./Këtu pra, boshllëkun e zë fjala e poetit, i cili, nën dhëmbë mban dhimbjen dhe trishtimin e një kohe, të cilës këmisha nuk i bie tamam...



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora