E hene, 10.08.2020, 11:09 PM (GMT+1)

Kulturë

Mehmetali Rexhepi: Homazh për Osman Zhitinë

E enjte, 02.07.2020, 09:20 PM


Osman Zhitia me Liderin e UÇK-së dhe ish-kryeministrin Ramush Haradinaj

TË TJERA ZEMRA DO TË  RRAHIN PËR JU

(Homazh për Osman Zhitinë)

Nga Mehmetali Rexhepi

Osman Zhitia jetoi e shkoi në amshim, prore me mendjen e mbushur me brenga, me zemrën që gjithnjë rrihte për popullin, në kuptimin më të mirë të fjalës popull, si koncept me ngërthesa çiltërsie, atdhedashurie, dhimbje e vuajtje, flijimi e ngazëllimi... Baca Osman e mbrujti familjen, bijtë, shokët e bijve të vet me atdhedashuri të pastër, jo për përfitime personale a familjare... Ai i dha atdheut heronjtë... Ideologun e ri të idesë kombëtare Afrim Osman Zhitia me shokë; të cilët rrugën e çlirimit kombëtar e panë vetëm përmes luftës së pastër çlirimtare... Pararendës shpirtëror Afrimi me shokë kishin pikë së pari, mësuesit e tyre, prindërit biologjik sikurse Osman Zhitinë, mandej modelin frymëzues Bacën Adem, sikurse Rexhep Mala që kishte babë Mehmetin, Adem Demaçi vëlla Maliqin e kështu me radhë...

Me gjithë pengesat në frymëmarrje, me gjithë moshën që i rëndohej, me gjithë dhimbjen e bijve e të shokëve të tyre; baca Osman nuk mungonte në përvjetorët e dëshmorëve, rreshtohej pas të rinjve, iu bënte nderime familjarëve, atyre që kishin dhënë më të dashurit e zemrës; asnjëherë pa u ankuar, asnjëherë pa u ligështuar... Kurdoherë fjalë-pak, fjalë-ëmbël, për çështjen mbi çështjet tjera: kulmin për shtëpinë e atdheut... Një kulm mbi themele gjaku të trimave e trimëreshave më të mira, që u rreshtuan në radhët e UÇK-s. Brumi njerëzor e kombëtar që përfaqësonte baca Osman ishte i shëndosh, sikurse buka e duarve e qumështi i nënave tona, që edukuan brezat drejt, bindshëm, me urti e kulturë, me ndjenja dhembshurie, por assesi të nënshtrimit, as të kapitullimit përballë katrahurave...

Kështu, ata prindër si Osman Zhitia, me vuajtjet e tyre të pa treguara, me sprovat tehut të vdekjes dhe të jetës, zëvendësuan akademinë tonë të munguar, tëholluan intuitën kombëtare për të qëndruar, për të mos u dorëzuar, për të mos u kapluar nga euforia, nga vetëkënaqësia, nga mburrja false dhe kënaqësitë e rastit e dritë-shkurta...

Rexhepi, Nuhiu, Fahriu, Bahriu, Afrimi dhe dëshmorët e UÇK-s nga baballarë të tillë, sikur Osmani, ua lanë barrë ekzistencën familjare për të vijuar rritjen e trashëgimisë atdhetare...      Lamtumirë mësuesi i durueshëm i alfabetit të atdhedashurisë, baca Osman!

Më në fund së bashku me Afrimin e pasardhësit e tij çlirimtarë do të pushoni shpirtin... Të tjera zemra do të rrahin për ju...

Gjilan, më 2 korrik 2020



(Vota: 1)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora